Ντοκιμαντέρ του Christophe Guyon για την σημασία των παραδοσιακών σπόρων στην επιβίωση των ανθρώπινων κοινοτήτων και τον αγώνα που δίνεται πανευρωπαϊκά για την διάσωσή τους.
Το βίντεο προβλήθηκε στις 22 Απριλίου 2012 στα πλαίσια των εκδηλώσεων “Διεθνείς Ημέρες Σπόρων στην Ελλάδα” που οργάνωσε το Πελίτι και υποτιτλίστηκε από ομάδα εθελοντών του Πελίτι.
Το βίντεο προβλήθηκε στις 22 Απριλίου 2012 στα πλαίσια των εκδηλώσεων “Διεθνείς Ημέρες Σπόρων στην Ελλάδα” που οργάνωσε το Πελίτι και υποτιτλίστηκε από ομάδα εθελοντών του Πελίτι.
Το Καλοκαίρι ήρθε
Μπορεί αυτή η πρόταση να θυμίζει τίτλο «σκέφτομαι και γράφω» Τετάρτης δημοτικού, παραπλήσια με το θεϊκό «Ένα σαββατοκύριακο στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς» , δεν παύει όμως να αποτελεί πραγματικότητα τόσο ημερολογιακή όσο και πρακτική. Διότι το καλοκαίρι δεν το φέρνει κανένας, επιλέγει αυτό πότε θα εμφανιστεί, έχει σαν να λέμε προσωπικότητα και βούληση κατά το καβαφικό «την Αλεξάνδρεια που φεύγει», όπου μ’ αυτήν την απλούστατη προσωποποίηση ο ποιητής τονίζει τον επιτελικό χαρακτήρα της πόλης, τον ανεξάρτητο από την επιρροή των ανθρώπων ρόλο της στην εξέλιξη των πραγμάτων. Ήρθε λοιπόν το καλοκαίρι, οι αρκούδες ξύπνησαν, βγαίνουν αγουροξυπνημένες στο επαρχιακό οδικό δίκτυο και γίνονται κιμάς και στο γραφείο του δημάρχου Θεσσαλονίκης σερβίρονται πικροί ελληνικοί και κονιακάκια αντί για φραπεδάκια μέτρια χωρίς και άμστελ οικοδομής.Δεν θυμάμαι τι σήμαινε η έλευση του καλοκαιριού στα χρόνια της παιδικής μου υπερκινητικότητας. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως συμβάδιζε με το ελληνικό, τουριστικό περί θέρους αίσθημα, που προβάλει καρπούζια ξεκοιλιασμένα μέσα σε ψαρότρατες-εκδρομικά, παγωτά μηχανής να στάζουν πάνω στην καλοκερωμένη κόκκινη βέσπα, χειροκροτήματα από εκστασιασμένους τουρίστες μετά το ηλιοβασίλεμα. Το τελευταίο τώρα που το σκέφτομαι είναι εξίσου διεστραμμένο με την εικόνα μιας ξεμαλλιασμένης μάνας που ξεσπάει σε ξέφρενα χειροκροτήματα ακριβώς τη στιγμή που έχει καταφέρει μετά από επικές μάχες να βάλει τα μωρά της για ύπνο. Δεν μου θυμίζει τίποτα από όλα αυτά καλοκαίρι, με δυσκολία θυμάμαι τι ήταν πραγματικά αυτό που έδωσε στα καλοκαίρια τα σκήπτρα των εποχών και στο δικό μου μυαλό.
Ίσως ο Μπίγαλης. Ναι αυτός ο αστείος κύριος που τώρα έχει γίνει κάτι σαν την Ντόλυ Πάρτον σε έκδοση με λιγότερες πλαστικές επεμβάσεις. Κι όμως αν ακούσω έστω ένα δευτερόλεπτο από μπιγαλοτράγουδο, έρχεται στην επιφάνεια μια εικόνα καλοκαιριού εντελώς μαγική και εξιδανικευμένη. Ματωμένα γόνατα από βόλεϊ στην αμμουδιά,μυρωδιές ψητού καλαμποκιού και οι υπέροχες γυναίκες των αρχών του ’90 με το τζίν κουμπωμένο στο στομάχι αλλά και με έναν ερωτισμό μανίσιο, ανεπιτήδευτο, προκλητικό. Χωρίς λάδια στα πόδια, χωρίς φασαρία, τσιριχτές παρέες, ξεβιδωμένο περπάτημα, χαζοψιθυρίσματα και γελάκια. Με γυαλιά μαύρα, μαλλιά κατράμι και σώμα μαυρισμένο με φυσικές μεθόδους, σε απόλυτη αντίθεση με τα ασπρονήσια και πάνω στο τραπέζι της μόνο καφές και νερό. Ούτε κινητά, ούτε κονσίλερ, ούτε i-pod ροζουλί, εν συντομία χωρίς το περιεχόμενο της τσάντας του σπόρ Μπίλυ αραδιασμένο στο τραπεζάκι και στις γύρω καρέκλες. Μόνο αυτή, τα κακόγουστα ρούχα της και το φόντο. Προσιτή, μυστηριώδης και ευέλικτη, έτοιμη να σε αφήσει να πλησιάσεις προς το μέρος της, να της πεις "πάμε" και να φύγετε χωρίς να περιμένεις ένα μισάωρο γεμάτο μέχρι να μαζέψει τα ψιλικά της.
Και να μη σε νοιάζει ούτε το πού θα πάτε ούτε ο αμείλικτος χρόνος που την έκανε γύρω στα 30 ενώ εσύ είσαι κάπου στα 7, με μπόι που σου απαγορεύει την είσοδο ακόμη και στα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια.
Τα κύματα θεόρατα –επί μέρες τώρα- σκάνε με θόρυβο πάνω στην τεχνητή ασπίδα της ηπείρου, το τεχνολογικό θαύμα της σύγχρονης εποχής. Η παγωνιά μου τρυπάει το δέρμα. Δε νιώθω τίποτα. Ηρεμώ και συνειδητοποιώ πως είμαι γεμάτος τρόμο κι οργή. Οργή για τον κόσμο γύρω μου, που μου προκαλεί τρόμο κι αηδία. Ένας φακός φωτίζει την κολώνα δίπλα μου. Η ανάσα μου κόβεται. Ο φακός αγγίζει τα γυμνά μου πόδια. Τα βήματα πλησιάζουν, οι φωνές πληθαίνουν. Πόσοι είναι; Είκοσι; Πενήντα; Εκατό;
Το φως του φακού με προσπερνάει. Τα βήματα σταματούν. Χωρίς να το σκεφτώ, αρχίζω και πάλι να τρέχω. Οι φωνές τους δυναμώνουν, μια σφαίρα σκίζει τον αέρα, ο θόρυβος αντηχεί στα αυτιά μου. Προσπαθώ να χαθώ στο σκοτάδι των σοκακιών. Μάταια. Μπαίνω σε ένα κτίριο σκοτεινό, οι φωνές πλησιάζουν. Ψάχνω μέρος να κρυφτώ. Κοιτάζω πάνω, δεξιά, κάτω..
Λίγη ώρα αργότερα τα βήματα απομακρύνονται. Εδώ, στη σκιά και την υγρασία του υπονόμου, θα μαι -για λίγο- ασφαλής. Προσπαθώ να ηρεμήσω. Το δέρμα μου έχει παγώσει, μαζί με κάθε συναίσθημα. Κάθε ίχνος ελπίδας χάνεται, όπως η ανάσα μου αδύναμα σβήνει στο κρύο. Κάτι αγγίζει το πόδι μου, τρομάζω. Ένα ποντίκι. Ανακούφιση. Τα ποντίκια είναι σαν άγγελοι μπροστά στο μένος των ανθρώπων. Αυτοί είναι τα πραγματικά τέρατα. Αυτούς τρέμω.
Η κοινωνία αυτή των τεράτων πρέπει να εξολοθρευθεί. Είναι μοχθηρά, άπληστα, αδηφάγα, κοντόφθαλμα τέρατα που χτίζουν ναούς από λάσπη, λατρεύοντας είδωλα για να σωθούν απ’ τον εαυτό τους. Αξίες, χα! Όλα τα παραγκωνίζει ο άνθρωπος, ώστε να προτάξει το ιδιοτελές του συμφέρον! Ιδέες, χα! Όλες του οι ιδέες βασίζονται στην ηλίθια άποψη, πως ,όταν τους δοθεί η ευκαιρία, οι άνθρωποι πράττουν το ορθό. Και ό,τι κι αν κάνουν αυτά τα όντα θα ναι πάντα δυστυχισμένα, γιατί είναι καταδικασμένα να γνωρίζουν εκ των προτέρων το μάταιο της κάθε τους πράξης. Γνωρίζουν, πως. ότι τείχη κι αν χτίσουν γύρω τους, ο θάνατος, αργά ή γρήγορα, θα λύσει την πολιορκία. Δώσ’τους φαί, θα ζητήσουν κι άλλο, δώσ’τους δικαιώματα θα τα καταχραστούν, δώσ’τους εξουσία και θα σου επιβληθούν! Δεν έχει όρια, επιτέλους, η ανικανοποίητη πλεονεξία αυτού του βρωμερού θηλαστικού;
Οι άνθρωποι με πρόδωσαν. Εγώ, όμως, θα τους ελευθερώσω. Δραπέτευσα για να τελειώσω αυτόν τον ,εξαρχής χαμένο, αγώνα επιβίωσης στη ματαιότητα. Ακούω ,αχνά, χαμόγελα από μακριά. Συλλογίζομαι αυτούς που χαμογελούν με οργή και οίκτο. Πόσο θλιβερή είναι η προσπάθεια τους να κρύψουν την απελπισία τους! Να καταπνίξουν εκείνη τη φωνή που τους σοκάρει, όταν απορροφημένοι, καθώς είναι στην κοινωνία των τεράτων, πετάγονται από το κρεβάτι τους, στις τρεις τα ξημερώματα, και συνειδητοποιούν – έκπληκτοι- πως θα πεθάνουν!
Τα χείλη μου χάσκουν ορθάνοιχτα και απορημένα, καθώς κάνω αυτές τις σκέψεις ∙ δε μπορούν –πλέον- να θυμηθούν αυτόν τον, άλλοτε προσφιλή, σχηματισμό, που θα έπρεπε να πάρουν, για να εκφράσουν αυτό που οι ηλίθιοι αποκαλούν, «χαμόγελο».
Τα σημάδια στο σώμα μου από τις κακουχίες της απομόνωσης αρχίζουν να τσούζουν κάτω απ’ την ένταση της παγωνιάς και με τραβάνε βίαια απ’ τις σκέψεις μου. Μια αστραπή με επαναφέρει στη μουντή «πραγματικότητα», όπως αρέσκονται τα τέρατα να αποκαλούν την στενόμυαλη αντίληψη τους για τον κόσμο γύρω τους. Στρέφω τα μάτια μου στο σκοτεινό ουρανό, τα ανοίγω δειλά και παίρνω την απόφαση μου.
Τα κύματα όλο και μεγαλώνουν, σκεπάζοντας το ενεργειακό τείχος, οι αστραπές διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ τα αστέρια έχουν κρυφτεί, εδώ και βδομάδες, από τον ουρανό της Ατλαντίδας. Τρέχω, κρύβομαι στο σκοτάδι, κατευθύνομαι προς τον Πύργο. Δυο ώρες αργότερα, ξεκουράζομαι σε μια σκοτεινή ντουλάπα των αποδυτηρίων του ορόφου 124. Θα περιμένω την αλλαγή της βάρδιας, σκέφτομαι κι αποκοιμιέμαι.
Ο ήχος της αστραπής με ξυπνάει και βγαίνω βιαστικά στο φως. Αφαιρώ τη στολή του φύλακα απ’ το άψυχο σώμα του και αρχίζω να ντύνομαι. Η κακοκαιρία μεγαλώνει. Η μεγαλύτερη της χιλιετίας, άκουσα να λένε απ’ το ψυχρό κελί μου. Αλλά κοιμούνται ήσυχα οι περήφανοι κάτοικοι της Ατλαντίδας, κάτω από τον προστατευτικό κλοιό της υπέρ-ασπίδας τους, άκουσα, επίσης, να λένε, σε άλλη μια κενόδοξη φλυαρία επί του τεχνολογικού, υπέρ-ανθρώπινου θαύματος που λέγεται Ατλαντίς. Η ζωή κυλάει ομαλά και ανώφελα κάτω από τον ουρανό που σείεται, κι εγώ κινούμαι προς το στόχο μου. Είμαι, πλέον, κοντά.
Λίγη ώρα αργότερα στέκομαι αποφασιστικά μπροστά στην είσοδο του θριάμβου. Μια απέραντη οδύνη παγώνει το αίμα μου στη θέα του θανάτου. Στη θέα των ανθρώπων της ασφάλειας, αιμόφερτων στο πάτωμα. Σκηνές γεννιούνται μέσα μου. Από μιαν άλλη ζωή - ξεχασμένη-, από έναν άλλον εαυτό. Από μια γυναίκα, από ένα τοπίο. Καταπνίγω αυτές τις σκέψεις και σφίγγω τα δόντια. Το παγωμένο μου κελί, οι ατελείωτες άψυχες νύχτες, τα βασανιστήρια πάνω στην νεανική μου σάρκα, οι βρισιές. Χωρίς οίκτο, χωρίς σταματημό. Χωρίς κανείς ποτέ να μ’ ακούσει, όσο κι αν φώναζα, σε κάθε σκίσιμο της σάρκας : «είμαι αθώος»! Αυτά μου’ χουν μείνει απ’ τον κόσμο των ανθρώπων. Έναν κόσμο που φθάνει στο τέλος του.
Πληκτρολογώ, αργά, τον κωδικό που αναγράφεται στην ταυτότητα του αρχιφύλακα. Είναι τόσο σίγουροι για την αδιαφιλονίκητη κυριαρχία τους, που δε πράττουν παρά ελάχιστα για την ασφάλεια τους. Οι ανόητοι! Η πόρτα ανοίγει. Μπροστά μου ένας μοχλός. Το χέρι μου σταθερό.
Τα κύματα μεγαλώνουν και εγώ αρχίζω να γελάω δυνατά! Αρχίσω να γελάω μετά από χρόνια, να γελάω και να κοιτάω τον ουρανό. Τους μισώ. Σήμερα θα έρθει η λύτρωση. Σήμερα θα τους σώσω από το τέρας του εαυτού τους. Σήμερα θα σώσω τον εαυτό μου απ’ τα τέρατα που με επισκέπτονται τη νύχτα με ανθρώπινη μορφή. Μοναδική σωτηρία η άβυσσος. Κλείνω τα μάτια και τραβάω το μοχλό.
Ο ουρανός είναι πιο σκοτεινός από ποτέ, έχει γίνει ένα με τον αγριεμένο ωκεανό. Η ήπειρος κοιμάται. Κοιτάω ψηλά. Ένας τυφώνας νερού σκεπάζει τον ουράνιο θόλο. Το κύμα τεράστιο, απειλητικό, πλησιάζει, όπως και το προηγούμενο. Σκύβω το κεφάλι. Περιμένω να ακούσω τον ηλεκτρικό ήχο εξουδετέρωσης του πάνω στην ενεργειακή ασπίδα. Σιωπή. Μέσα σε έκσταση, κοιτάω ψηλά. Η ασπίδα έπεσε.
Ένα θεόρατο βουνό νερού σκεπάζει την Πόλη. Το ρήγμα μεγαλώνει, μέχρι που διαγράφεται, ολοκάθαρα, πλέον, το υδάτινο σκοτάδι. Έρχεται καταπάνω μου. Με παρασέρνει και με σπρώχνει βίαια στο κενό. Πέφτω από την κορυφή του Πύργου, 500 μέτρα απ’ την επιφάνεια της γης. Η Ατλαντίδα βυθίζεται.
Το κύμα τραβιέται και επιστρέφει, δέκα φορές πιο ορμητικό. Μπροστά στα μάτια μου η ήπειρος χάνεται. 300 μέτρα. Η λύτρωση είναι κοντά. Η οδύνη μετατρέπεται σε ηδονή. Επιτέλους! 200 μέτρα. Βλέπω ανθρώπους να τρέχουν. Ακούω φωνές, κλάματα. Μα δε το νιώθουν; Δε νιώθουν πως η σωτηρία είναι κοντά; 100 μέτρα. Τα κύματα παρασέρνουν κτίρια, ανθρώπους, βιβλία, μνημεία. Όλοι οι άνθρωποι που έζησαν εδώ, όσο μεγάλοι κι αν υπήρξαν στον κόσμο των ανθρώπων, όσο μεγάλο κι αν είναι το μνημείο που χτίστηκε για να τους δοξάσει, όσα πολλά βιβλία κι αν αναφέρονται σ’ αυτούς, οι ίδιοι ,σήμερα, δεν είναι τίποτα πιο σπουδαίο, απ’ τη λάσπη που βυθίζονται τα πόδια μας όταν βρέχει, ή απ’ τον μολυσμένο αέρα που αναπνέουν τα πνευμόνια μας.
50 μέτρα. Επιτέλους, η λύτρωση πλησιάζει! Κλείνω τα μάτια και ετοιμάζομαι. Ένα κλάμα φθάνει στα αυτιά μου, αδύναμο, δειλό, γεμάτο απορία. Παγώνω. Γυρνάω να δω από πού πηγάζει. 30 μέτρα. Ένα παιδί! Τα μάτια μου αντικρίζουν τα δικά του. 20 μέτρα. Αδύνατον! Προσπαθώ να φωνάξω! Τα μάτια του καρφώνονται στα δικά μου, μπήγονται στη σάρκα μου σα καρφιά! Νιώθω πόνο χειρότερο από κάθε βασανιστήριο των ανθρώπων! 10 μέτρα. Χάνομαι στα μάτια αυτά, που κρύβουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, τα μάτια τα δικά σου, που με κοιτάνε εδώ και χρόνια, κάθε άψυχο βράδυ, κάνοντας την καρδιά μου να χτυπά με όση δύναμη της είχε απομείνει, μέσα στα σκοτεινά, υπόγεια μπουντρούμια. 5 μέτρα. Το κύμα παρασέρνει τα μάτια μακριά κι εγώ σε μια τελευταία αναλαμπή, βρίσκω τα πάντα. 2 μέτρα.
Τι έκανα;
ΠΗΓΗ
Πιο πριν όμως ο Πυθαγόρας ο Σάμιος, αυτός ο μέγιστος των μεγίστων φιλόσοφος, μαθηματικός, γεωμέτρης και μουσικός, είχε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ευαισθησίας ώστε ν’ ακούει (όχι βέβαια με τα φυσικά αυτιά) τη συμφωνία του ουρανού, τη μουσική των ουράνιων σφαιρών και 6 αιώνες π.Χ. από τον Κρότωνα της Ιταλίας αυτός και οι μαθητές του “ θεμελίωναν την θεωρία τους για τους αριθμούς. «κατὰ δὴ τοὺς Πυθαγορικοὺς πρεσβευτέα τὰ τῶν ἀριθμῶν ὡς ἀρχὴ καὶ πηγὴ καὶ ῥίζα τῶν πάντων».
Ανακάλυπταν τις αρμονικές σχέσεις των αριθμών στη μουσική και βάσει αυτών ερμήνευσαν τον Σύμπαντα Κόσμο. Η μουσική για τους Πυθαγόρειους ήταν πάνω από όλα μαθηματικά. Η ουσία της ήταν οι αριθμοί και η ομορφιά της η έκφραση των αρμονικών σχέσεων των αριθμών, «τοὺς ἐν τοῖς ἀριθμοῖς ἁρμονικοὺς λόγους ἐννοῶν καὶ τὸ ἐν αὐτοῖς ἀκουστὸν ἀκούειν ἔλεγε τῆς ἁρμονίας». Η μουσική ήταν ακόμα η εικόνα της ουράνιας αρμονίας. Οι αρμονικές σχέσεις των αριθμών μεταφέρονταν στους πλανήτες. Οι πλανήτες καθώς περιστρέφονται – δίδασκε – παράγουν διάφορους μουσικούς ήχους, «αρμονία των σφαιρών», που δεν τους ακούμε” : «Εστίν ουν η ουσία των πραγμάτων αρμονία και αριθμός σφαιρών στρεφομένων»!!
2.500+ έτη μετά, στο σήμερα, η σύγχρονη επιστήμη έχει απόδειξη μέχρι κεραίας όλα όσα έλεγαν ο Πλάτων και ο Πυθαγόρας για την μουσική των ουράνιων σφαιρών.
Όπως μας λέγει ο Ιάμβλιχος, στο «Περί Πυθαγόρειου βίου, 938 – 958», ο Πυθαγόρας χρησιμοποιώντας κάποιον άρρητο και δυσκολονόητο θεϊκό τρόπο, τέντωνε την ακοή του και προσήλωνε τον νου του στις «μεταρσίαις» (υπερκόσμιες) «τοῦ κόσμου συμφωνίαις», ακούοντας μυστικά, όπως έδειχνε, μόνον αυτός και κατανοώντας την καθολική των σφαιρών και των κατ’ αυτάς κινούμενων αστέρων αρμονία, που ήταν κάτι πληρέστερο από εκείνη των θνητών και απέδιδε «κατακορέστερον μέλος».
Η υπερκόσμια αυτή συμφωνία, έλεγε, είναι αποτέλεσμα «ἐξ ἀνομοίων μὲν καὶ ποικίλως διαφερόντων ῥοιζημάτων ταχῶν τε καὶ μεγεθῶν καὶ ἐποχήσεων» (εξ ανόμοιων μεν και ποικίλων ταχύτατων ήχων και μεγεθών και συνακόλουθων στοιχείων), που έχουν αναμεταξύ τους εναρμονισθεί με κάποια μουσική διάταξη, αποτελούμενη από κίνηση και μελωδικότητα περιστροφή άμα και ποικιλόμορφη ωραιότητα.
Από την υπερκόσμια αυτή συμφωνία εμπνεόμενος, σαν να είχε βάλει σε τάξη και αυτή λογική του νου του, όπως όταν μιλούμε για άσκηση σωματική, επινοούσε όσο ήταν δυνατόν κάποιες εικόνες ίδιες με αυτές που έβλεπε, τις οποίες παρείχε στους μαθητές του μιμούμενος με τα μουσικά όργανα και την φωνή την υπερκόσμια συμφωνία. Γιατί σε αυτόν μόνον από όλους τους ανθρώπους της γης θεωρούσε ότι ήταν κατανοητοί και μπορούσε να ακουσθούν οι κοσμικοί αυτοί φθόγγοι.
Όπως μας πληροφορεί ο Σιμπλίκιος, στο «Σχόλιά στο Περί Ουρανού» του Αριστοτέλους (7.468.21-469.30), «Οι Πυθαγόρειοι έλεγαν, ότι ένας αρμονικός ήχος παράγεται από την κίνηση των Ουρανίων Σωμάτων, και το συνελογίζονταν αυτό επιστημονικώς από την αναλογία των αποστάσεών τους• πράγματι όχι μόνον οι αναλογίες των αποστάσεων μεταξύ Ηλίου και Σελήνης, και Αφροδίτης και Ερμού, αλλά επίσης και των άλλων αστέρων, ανεκαλύφθησαν απ’ αυτούς.
Όμως, αν η αποδοθείσα σ’ εμάς αιτία να μην ακούμε αυτήν την Αρμονία, λόγω του ότι έχουμε ανατραφεί με αυτήν και την έχουμε συνηθίσει, επέτρεψε κάποτε στον Πυθαγόρα να την ακούσει, όπως μας διηγούνται οι Πυθαγόρειοι, πολύ θα το θαυμάσω• διότι κι εκείνος είχε ανατραφεί με αυτήν, σαν τους άλλους ανθρώπους. Ίσως, λοιπόν, η ένσταση [του Αριστοτέλη] σ’ αυτήν την μαρτυρία δύναται να λυθεί ως ακολούθως, συμφώνως προς την Φιλοσοφία εκείνων των ανδρών: δεν είναι τα πάντα σύμμετρα το ένα με το άλλο, ούτε το κάθε τι είναι αισθητό σε κάθε τι, ακόμη και σ’ εμάς. Αυτό γίνεται φανερό και από τα σκυλιά, που οσφραίνονται από μακριά τα ζώα, τα οποία οι άνθρωποι δεν τα οσφραίνονται.
Πόσο περισσότερο, επομένως, σε πράγματα που έχουν εκ φύσεως διαχωριστεί σε τέτοιο βαθμό, όσο τα άφθαρτα των φθαρτών, και τα ουράνια των επιγείων, είναι αληθές να πούμε ότι ο ήχος των Θείων Σωμάτων δεν είναι ακουστός στα θνητά αυτιά. Αλλά αν κάποιος, μπορούσε να έχει το φθαρτό τούτο σώμα εξαρτημένο από το φωτεινό και ουράνιο όχημά του, και της αισθήσεις του εξαγνισμένες, είτε εξ’ αιτίας καλής μοίρας είτε καλής ζωής είτε, επιπλέον, της ιερατικής τελεσιουργίας, αυτός θα μπορούσε να δει αυτά που είναι αόρατα στους άλλους, και να ακούσει αυτά που δεν είναι ακουστά στους άλλους, όπως λέγεται για τον Πυθαγόρα.
Όσον αφορά τα Θεία και άυλα σώματα, όμως, αν παράγεται κάποιος θόρυβος εξ’ αυτών, δεν είναι ούτε πληκτικός ούτε καταστρεπτικός, αλλά διεγείρει τις δυνάμεις και τις ενέργειες των γενεσιουργών ήχων, και τελειοποιεί την αίσθηση που είναι σύστοιχος μ’ αυτούς. Έχει, επίσης, μίαν κάποια αναλογία προς τον ήχο που συμπίπτει με την κίνηση των φθαρτών σωμάτων. Αλλά ο ήχος που είναι μ’ εμάς, εξ’ αιτίας της ηχητικής φύσεως του αέρος, είναι μίαν κάποιαν ενέργεια της κινήσεως του απαθούς ήχου τους.
Αν, λοιπόν, ο εκεί αήρ δεν είναι παθητικός, είναι φανερό, πως ούτε ο ήχος θα μπορούσε να είναι. Ο Πυθαγόρας, όμως, φαίνεται να έχει πει ότι άκουγε εκείνην [την Ουράνια] Αρμονία, σαν να εννοούσε τους αρμονικούς λόγους των αριθμών [των Ουρανίων Σωμάτων], και να άκουγε εκείνο που είναι ακουστό σ’ αυτούς. Κάποιος, όμως, ευλόγως θα απορήσει γιατί τα άστρα είναι ορατά στις ορατικές μας αισθήσεις, αλλά ο ήχος τους δεν είναι ακουστός στις ακοές μας;
Σ’ αυτό πρέπει να απαντηθεί, ότι δεν βλέπουμε ούτε τα άστρα καθ’ αυτά• διότι δεν βλέπουμε ούτε τα μεγέθη αυτών, ούτε τα σχήματα, ούτε τα υπεραίροντα κάλλη. Ούτε βλέπουμε την κίνηση μέσω της οποίας παράγεται ο ήχος• αλλά βλέπουμε μίαν κάποιαν έκλαμψη αυτών, όπως το φως του Ηλίου περί την Γη, δίχως ο Ήλιος καθ’ αυτός να οράται από εμάς.
Ίσως, επίσης, δεν θα ήταν θαυμαστό, η οπτική αίσθηση, ούσα αϋλοτέρα και έχοντας λάβει υπόσταση μάλλον συμφώνως προς την ενέργεια παρά προς το πάθος, και υπερέχουσα των άλλων αισθήσεων, να είναι άξια της αίγλης και της εκλάμψεως των Ουρανίων Σωμάτων, αλλά οι άλλες αισθήσεις δεν είναι προσαρμοσμένες γι’ αυτόν τον σκοπό».
Εάν σταθούμε για λίγο στην γεωμετρική και μαθηματική πλευρά του θέματος θα παρατηρήσουμε ότι υπάρχουν 5 συμμετρικά πολύεδρα. Ο μέγας Πλάτων έλεγε ότι αυτά τα πολύεδρα είναι οι βασικοί δομικοί κρίκοι, τα πλέον σημαντικά δομικά στοιχεία στην δημιουργία του σύμπαντος. Ο Kepler που μελέτησε τα έργα των αρχαίων Ελλήνων και ιδιαίτερα του Πλάτωνα παρατήρησε με τις μετέπειτα έρευνές του, ότι οι τροχιές των πλανητών, και φυσικά της Γης, “γράφουν” την περιφέρεια συγκεκριμένων πολυέδρων. Για παράδειγμα η τροχιά του Άρεως γράφει την περιφέρεια ενός τετράεδρου (Πυρ).
Η τροχιά του Διός γράφει την περιφέρεια ενός κύβου (γη). Η τροχιά της Αφροδίτης γράφει την περιφέρεια ενός οκτάεδρου (Αήρ). Η τροχιά της Γης γράφει την περιφέρεια ενός εικοσάεδρου (Ύδωρ). Και τα πράγματα δεν σταματούν εκεί : οι αρχαίου Έλληνες ταύτιζαν τα ουράνια σώματα ή ορθά τις τροχιές του με τις νότες της μουσικής, ήτοι ΝΤΟ, ΡΕ, ΜΙ, ΦΑ, ΣΟΛ, ΛΑ ΣΙ, ΝΤΟ, δηλαδή με τους νόμους της μουσικής. Κάτι που έχει επαληθευθεί από σύγχρονους επιστήμονες, ότι δηλαδή συγκεκριμένες νότες αποδίδουν συγκεκριμένα γεωμετρικά σχήματα – στερεά.
δες και Πλατωνικά Στερεά
Οπτικοακουστικό υλικό
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Ηλίου!
οι αστρονόμοι του Τμήματος Ηλιακής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ καταγράφουν τους ήχους που παράγουν τα μαγνητικά κυκλώματα στην εξωτερική στιβάδα της ατμόσφαιρας του ήλιου που πάλλονται σαν χορδές μουσικών οργάνων! Οι αστρονόμοι κατάφεραν να μετατρέψουν αυτούς τους Παλμούς σε ήχους και ιδού το αποτέλεσμα στο παραπάνω βίντεο.
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Αφροδίτης!
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Γης!
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Πλούτωνα!
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Δία!
Συναρπαστική καταγραφή των ήχων του Δία (ηλεκτρομαγνητικές «φωνές») από το Voyager της NASA. Οι σύνθετες αλληλεπιδράσεις ηλεκτρομαγνητικά φορτισμένων σωματιδίων που προέρχονται από τον ηλιακό άνεμο, την πλανητική μαγνητόσφαιρα κλπ. δημιουργούν «ηχοτόπους δονήσεων». Φαίνεται πολύ ενδιαφέρον, ακόμα και τρομακτικό. Ο Δίας ως επί το πλείστον αποτελείται από υδρογόνο και ήλιο. Ολόκληρος ο πλανήτης, είναι κατασκευασμένος από αέριο, και δεν έχει στερεή επιφάνεια κάτω από την ατμόσφαιρα. Οι πιέσεις και θερμοκρασίες στο βάθος του Δία είναι τόσο υψηλές που τα αέρια υφίστανται μια σταδιακή μετατροπή σε υγρά που με την σειρά τους συμπυκνώνονται σταδιακά σε ένα μεταλλικό “πλάσμα” στο οποίο τα μόρια έχουν χάσει τα εξωτερικά τους ηλεκτρόνια. Οι άνεμοι του Δία έχουν ταχύτητα χίλια μέτρα ανά δευτερόλεπτο σε σχέση με το περιστρεφόμενο εσωτερικό. Το μαγνητικό πεδίο του Δία είναι τέσσερις χιλιάδες φορές ισχυρότερο από της Γης, και έχει κλίση 11° μοιρών απο τον άξονα περιστροφής. Αυτό προκαλεί μια ταλάντωση του μαγνητικού πεδίου, η οποία έχει μια βαθιά επίδραση στα παγιδευμένα ηλεκτρονικά φορτισμένα σωματίδια. Αυτό το πλάσμα φορτισμένων σωματιδίων επιταχύνεται πέρα από την μαγνητόσφαιρα του Δία, με ταχύτητες δεκάδων χιλιάδων χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο. Είναι οι ταλαντώσεις αυτών των μαγνητικών σωματιδίων που δημιουργούν μερικούς από τους ήχους που ακούτε σε αυτή την εγγραφή. From an original CD: JUPITER NASA-VOYAGER SPACE SOUNDS (1990) BRAIN/MIND Research.
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Ιούς (δορυφόρος του Δία)!
In 1979, the two Voyager probes approached the Jovian system. The probes are carrying different detectors : magnetometers, plasma detectors, low-energy charged particles detectors, cosmic rays detectors, radiowaves receivers. Recordings were made. Interractions of the solar wind with planet’s magnetosphere, magnetosphere itself, electromagnetic fields, charged particles emissions, charged particle interactions of the planet, its moons, and the solar wind. All this electromagnetic phenomenons can be transformed into electric signals, which can in turn be amplified and used to excite the membrane of a loud speaker ; thus making audible to the human ear the rustling of the cosmos. All these sounds were recorded while the Voyager probes were passing near Io, and assembled without manipulation. Extract from “Symphonies of the Planets vol.8 – Sphere of Io”, Nasa Voyager Recordings, Brain/Mind Research, 1990.
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Κρόνου!
Το υλικό του video και των ήχων – έχουν ληφθεί από τον Cassini – Huygens της ΝΑΣΑ κατά την αποστολή στον Κρόνο και τον Τιτάνα το 2007 και το 2003 αντίστοιχα
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Ουρανού!
From an original CD: URANUS RINGS NASA-VOYAGER SPACE SOUNDS (1990) BRAIN/MIND Research. Fascinating recording of Uranus rings sounds (electromagnetic “voices”) by NASA-Voyager. The complex interactions of charged electromagnetic particles from the solar wind , planetary magnetosphere etc. create vibration “soundscapes”. The rings are thought to be relatively young, at not more than 600 million years old. The Uranian ring system probably originated from the collisional fragmentation of a number of moons that once existed around the planet. They are made of an extremely dark material. The majority of Uranus’s rings are opaque and only a few kilometers wide.
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Μιράντας (δορυφόρος του Ουρανού)!
On the 24 January 1986, the probe Voyager 2 passes through the Uranus system. The probe is carrying different detectors : magnetometers, plasma detectors, low-energy charged particles detectors, cosmic rays detectors, radiowaves receivers. Recordings were made. Interractions of the solar wind with planet’s magnetosphere, magnetosphere itself, electromagnetic fields, charged particles emissions, charged particle interactions of the planet, its moons, and the solar wind. All this electromagnetic phenomenons can be transformed into electric signals, which can in turn be amplified and used to excite the membrane of a loud speaker ; thus making audible to the human ear the rustling of the cosmos.
All these sounds were recorded while Voyager 2 was passing near Uranus’ moon Miranda, and assembled without manipulation. From “Symphonies of the Planet vol.2 – Miranda”, Nasa Voyager Recordings, Brain/Mind Research, 1990.
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Ποσειδώνα!
The sound of neptune , i haven’t hear this part on any other vid of neptune . from the Nasa Voyager . Neptune is the outermost planet of the gas giants. It has an equatorial diameter of 49,500 kilometers (30,760 miles). If Neptune were hollow, it could contain nearly 60 Earths. Neptune orbits the Sun every 165 years. It has eight moons, six of which were found by Voyager. A day on Neptune is 16 hours and 6.7 minutes. Neptune was discovered on September 23, 1846 by Johann Gottfried Galle, of the Berlin Observatory, and Louis d’Arrest, an astronomy student, through mathematical predictions made by Urbain Jean Joseph Le Verrier.
Ολόκληρο το Σύμπαν δονείται από ήχους, από μουσικούς φθόγγους που ενωμένοι φτειάχνουν μουσική. Αυτό κατέδειξαν, αυτό κατέγραψαν οι έρευνες της ΝΑΣΑ . Δείτε και Ακούστε :
Η συμφωνία των Πλανητών – Νο.2!
In the late 1970s, NASA launched two small spacecraft, Voyager I and Voyager II, and sent them through our solar system, past the planets, and then far out into interstellar space. Voyager 1, now the most distant human-made object in the universe, and Voyager 2, close on its heels, continue their ground-breaking journey, studying the region in space where the Sun’s influence ends and the dark recesses of interstellar space begin. The entire Voyager program is considered by many to be the most productive, and certainly the most cost-effective, space program ever. Outer space is filled with all sorts of electronic waves. The two Voyager spacecraft detect these electronic signals and then, with radio transmitters as powerful as a small lightbulb, transmit the signals back to earth, where they are converted to audible sounds. Yes, I know: electronic waves and energy are not “sound.” These sounds were derived and created from the transmitted signals by converting the electronic waves to audible frequency. The resulting sounds are fascinating and haunting. through mathematical predictions made by Urbain Jean Joseph Le Verrier. This 10 minute clip is taken from “Symphonies Of The Planets – NASA Voyager Recordings, Volume 2.” There are 5 volumes total. It was released in 1992. ‘Share the journey of a 5 billion mile trek to the outer limits of our solar system. Hear the beautiful songs of the planets. The complex interactions of the cosmic plasma of the universe, charged electromagnetic particles from the solar wind, planetary magnetosphere, rings and moons create vibration “soundscapes” which are at once utterly alien and deeply familiar to the ear. Some of these sounds are hauntingly like human voices singing, giant Tibetan bowls, wind, waves, birds and dolphins. Many are familiar in a way unique for each listener.’ “Voyager has left our Solar System forever. The sounds on this recording will never be made again in our lifetime.”
NASA Space Sounds – Information about the recordings and sample sounds of the planets, moons and rings of planets in our Solar System. These sounds are studied by doctors and scientists to this day, and are said to have a profound effect on the subconscious mind. For live 24hr sound from space, see: http://www.radio-astronomy.net/
ΠΗΓΗ
Όταν επιτέλους ο πολυμήχανος Οδυσσέας έφθασε στην χαμένη του Ιθάκη και αντίκρυσε κατάματα το θέαμα της καταπάτησης των θεμελιωδών της τιμής και της αξιοπρέπειας του, πνίγηκε στην οργή.
Μέσα σε δευτερόλεπτα έπνιξε τον θυμό του και μονολόγησε ''Βάστα καρδιά μου'' (τέτλαθι δή καρδίη). Εκεί, μέσα σ΄αυτή την δίνη, ανεμοδαρμένος από την θλίψη και τον θυμό, έπρεπε να νικήσει το τελευταίο και πιο μεγάλο εμπόδιο, τον ίδιο του τον πόνο.
Αυτές οι νίκες θέλουν σχέδιο και υπομονή. Ζήτησε ν΄ακούσει...
Ν΄ακούσει την γεύση που ξέχασε. Ν΄ακούσει τον ήχο που αφήνει ο Αύγουστος στον ακάλυπτο με τα ιδρωμένα παράθυρα. Ν ΄ακούσει αυτόν που μένει τελευταίος στο τραπέζι τα μεσημέρια της Κυριακής και παίζει με τ΄αλάτι. Ν΄ακούσει την σιωπή της χειρολαβής στα κρύα χέρια του απωλυμένου. Για να ξαναπεί ''Βάστα καρδιά μου'' και να προχωρήσει πιο μέσα.
Ν΄ ακούσει όσα προσπαθεί να πει το παιδί του. Αλλά αυτά που λέει το παιδί, όχι αυτά που θα έλεγε ο ίδιος αν ήταν στην θέση του. Να ακούσει να του περιγράφει πως ανακάλυψε τον λαμπερό ήλιο , το δροσερό χορτάρι, την αυγή της κάθε μέρας. Και αφού ακούσει, να καθρεφτίσει στα μάτια του, την αδιαπραγμάτευτη αξία όλων αυτών που λέει και σκέφτεται και κάνει, το παιδί του. Εκεί δίπλα του, όπως θα το βλέπει να μπαίνει και να βγαίνει στο θαυμαστό κήπο των συναισθημάτων, την ίδια στιγμή να του δείξει να κοιτά και ν ΄αγαπά τους ανοικτούς ορίζοντες. Και ας είναι μια μέρα να του φύγει μέσα σ΄αυτούς. Τα παιδιά είναι πουλιά, δεν είναι για να στέκονται. Να το ακούσει, να το παρακολουθήσει, να το προστατεύσει αθόρυβα και διακριτικά γιατί ξέρει πως ''όσο υπάρχει το παιδί, υπάρχει ελπίδα''. Για να ξαναπεί, ''βάστα καρδιά μου'' και να προχωρήσει ακόμα πιο μέσα.
Ν΄ακούσει τον ήχο της προσδοκίας που σκοντάφτει και χάνεται. Του ονείρου που αλλάζει , της φωτογραφίας που παίρνει φως και καίγεται. Ν΄ακούσει το κρακ κρακ στο σφίξιμο της ολοκαίνουργιας ιεραρχίας των αξιών. Να παραδεχτεί πως μέχρι τώρα δεν ήξερε ν΄ακούει και πως μονάχα μίλαγε. Και πως είχε ξεχάσει να διακρίνει, γιατί είχε συνηθίσει στην θέση της ουσίας την ανοησία. Και πως κάθε φορά που πείναγε σήκωνε το τηλέφωνο και ερχότανε το γεύμα. Αλλά δεν χόρταινε, γιατί είχε χαθεί η χαρά πολύ πριν χαθούν τα λεφτά και το πιάτο ήταν άδειο.
Τώρα όμως το πιάτο γεμίζει. Γεμίζει από την πείρα του καθενός. Ένα πιάτο εμπειρίας χωρίς φόβο πως αυτό που θ ΄ακουμπήσει στο πιάτο του ο άλλος συνταξιδευτής, είναι επέμβαση, απειλή. Έτσι κι αλλιώς το τι είναι ο καθένας θα το βρει, όχι στα λόγια αλλά στη πράξη , στο χρέος της κάθε απλής μέρας. Στο μεράκι και στην υπομονή του. Και άντε να αξιώσουν κάτι όταν με υπομονή το δημιουργείς. Αυτά δεν γίνονται.
Κάπου εκεί ελεύθερος από τα περιττά θα ξεκινάει. Το σχέδιο θα είναι έτοιμο , η Ιθάκη θα προκαλεί, η πιο βαθειά πληγή θα επουλώνεται. Το βήμα θ΄ανοίγει. Τα χέρια πλεγμένα, θα κρατάνε γερά. Η καρδιά θα ξέρει πια πως να βαστάει.
Μέσα σε δευτερόλεπτα έπνιξε τον θυμό του και μονολόγησε ''Βάστα καρδιά μου'' (τέτλαθι δή καρδίη). Εκεί, μέσα σ΄αυτή την δίνη, ανεμοδαρμένος από την θλίψη και τον θυμό, έπρεπε να νικήσει το τελευταίο και πιο μεγάλο εμπόδιο, τον ίδιο του τον πόνο.
Αυτές οι νίκες θέλουν σχέδιο και υπομονή. Ζήτησε ν΄ακούσει...
Ν΄ακούσει την γεύση που ξέχασε. Ν΄ακούσει τον ήχο που αφήνει ο Αύγουστος στον ακάλυπτο με τα ιδρωμένα παράθυρα. Ν ΄ακούσει αυτόν που μένει τελευταίος στο τραπέζι τα μεσημέρια της Κυριακής και παίζει με τ΄αλάτι. Ν΄ακούσει την σιωπή της χειρολαβής στα κρύα χέρια του απωλυμένου. Για να ξαναπεί ''Βάστα καρδιά μου'' και να προχωρήσει πιο μέσα.
Ν΄ ακούσει όσα προσπαθεί να πει το παιδί του. Αλλά αυτά που λέει το παιδί, όχι αυτά που θα έλεγε ο ίδιος αν ήταν στην θέση του. Να ακούσει να του περιγράφει πως ανακάλυψε τον λαμπερό ήλιο , το δροσερό χορτάρι, την αυγή της κάθε μέρας. Και αφού ακούσει, να καθρεφτίσει στα μάτια του, την αδιαπραγμάτευτη αξία όλων αυτών που λέει και σκέφτεται και κάνει, το παιδί του. Εκεί δίπλα του, όπως θα το βλέπει να μπαίνει και να βγαίνει στο θαυμαστό κήπο των συναισθημάτων, την ίδια στιγμή να του δείξει να κοιτά και ν ΄αγαπά τους ανοικτούς ορίζοντες. Και ας είναι μια μέρα να του φύγει μέσα σ΄αυτούς. Τα παιδιά είναι πουλιά, δεν είναι για να στέκονται. Να το ακούσει, να το παρακολουθήσει, να το προστατεύσει αθόρυβα και διακριτικά γιατί ξέρει πως ''όσο υπάρχει το παιδί, υπάρχει ελπίδα''. Για να ξαναπεί, ''βάστα καρδιά μου'' και να προχωρήσει ακόμα πιο μέσα.
Ν΄ακούσει τον ήχο της προσδοκίας που σκοντάφτει και χάνεται. Του ονείρου που αλλάζει , της φωτογραφίας που παίρνει φως και καίγεται. Ν΄ακούσει το κρακ κρακ στο σφίξιμο της ολοκαίνουργιας ιεραρχίας των αξιών. Να παραδεχτεί πως μέχρι τώρα δεν ήξερε ν΄ακούει και πως μονάχα μίλαγε. Και πως είχε ξεχάσει να διακρίνει, γιατί είχε συνηθίσει στην θέση της ουσίας την ανοησία. Και πως κάθε φορά που πείναγε σήκωνε το τηλέφωνο και ερχότανε το γεύμα. Αλλά δεν χόρταινε, γιατί είχε χαθεί η χαρά πολύ πριν χαθούν τα λεφτά και το πιάτο ήταν άδειο.
Τώρα όμως το πιάτο γεμίζει. Γεμίζει από την πείρα του καθενός. Ένα πιάτο εμπειρίας χωρίς φόβο πως αυτό που θ ΄ακουμπήσει στο πιάτο του ο άλλος συνταξιδευτής, είναι επέμβαση, απειλή. Έτσι κι αλλιώς το τι είναι ο καθένας θα το βρει, όχι στα λόγια αλλά στη πράξη , στο χρέος της κάθε απλής μέρας. Στο μεράκι και στην υπομονή του. Και άντε να αξιώσουν κάτι όταν με υπομονή το δημιουργείς. Αυτά δεν γίνονται.
Κάπου εκεί ελεύθερος από τα περιττά θα ξεκινάει. Το σχέδιο θα είναι έτοιμο , η Ιθάκη θα προκαλεί, η πιο βαθειά πληγή θα επουλώνεται. Το βήμα θ΄ανοίγει. Τα χέρια πλεγμένα, θα κρατάνε γερά. Η καρδιά θα ξέρει πια πως να βαστάει.
Ανν Λου
 |
| Δεν υπάρχει αληθινή ελευθερία και δεν θα υπάρξει όσο υπάρχουν εκμεταλλευτές και σκλάβοι, όσο υπάρχουν κυβερνώντες και κυβερνώμενοι... |
…Η δουλοπρέπεια μπροστά στο νόμο έχει γίνει αρετή (…)
…Βλέπουμε, τον δεσμοφύλακα που χάνει σιγά σιγά κάθε ανθρώπινο συναίσθημα, τον χωροφύλακα που είναι εκπαιδευμένος σα σκυλάκι του τσίρκου, τον χαφιέ που καμαρώνει, την κατάδοση που έχει μετατραπεί σε αρετή, τη διαφθορά που έχει γίνει καθεστώς ‘ όλα τα ελαττώματα, όλες οι κακές πλευρές της ανθρώπινης φύσης, ευνοούνται και καλλιεργούνται για το θρίαμβο του Νόμου.(…)
…Ο Ν ό μ ο ς, όπως και το ιδιωτικό κεφάλαιο, που γεννήθηκε από την απάτη και τη βία και που αναπτύχθηκε με τις ευλογίες της Εξουσίας, δεν έχει καμιά δικαιολογία για να γίνεται σεβαστός από τους ανθρώπους. Γεννημένος από τη βία και τη δεισιδαιμονία, εγκαθυδριμένος προς όφελος του ιερέα, του κατακτητή και του πλούσιου εκμεταλλευτή, θα πρέπει να καταργηθεί τελείως τη μέρα που ο λαός θα θελήσει να σπάσει τις αλυσίδες του.(…)
…Η Ελευθερία, η Ισότητα και η πρακτική της Αλληλοβοήθειας είναι το μοναδικό ουσιαστικό εμπόδιο που θα μπορούσαμε να αντιτάξουμε στα αντικοινωνικά ένστικτα ορισμένων από εμάς.(…)
…Στην τωρινή κοινωνία, που είναι χωρισμένη σε αφεντικά και σε δουλοπάροικους, δεν μπορεί να υπάρξει η αληθινή ελευθερία και δεν θα υπάρξει όσο υπάρχουν εκμεταλλευτές και σκλάβοι, κυβερνώντες και κυβερνώμενοι.(…)
…Οι πιο κερδοφόρες απασχολήσεις στην πολιτική και στη δημοσιογραφία γίνονται οι φωνασκίες περί πατριωτισμού, η δημιουργία σωβινιστικού πάθους και το φούντωμα του εθνικού μίσους. Ούτε τα παιδάκια δεν γλυτώνουν από αυτό: τα στρατολογούν(…), τα μεγαλώνουν με το μίσος(…), τα ανατρέφουν με την τυφλή υπακοή στους κυβερνώντες(…)…Θα τους φορτώσουν, λες και είναι μουλάρια, με σφαίρες, πολεμοφόδια και εξαρτήσεις, θα τους βάλουν στο χέρι ένα όπλο, και θα τους διατάξουν να προχωρήσουν με τον ήχο της σάλπιγγας, να σφάξουν σαν άγρια θηρία όποιον συναντήσουν στον δρόμο τους, χωρίς ποτέ να αναρωτηθούν: ” Γιατί; Για ποιό λόγο;”
(…) Να τί κατάφεραν όλο και όλο να μας δώσουν για ιδανικό σε μια εποχή που οι δυστυχισμένοι όλου του κόσμου δίνουν τα χέρια πάνω από τα σύνορα!(…)”
…Ειρηνική διευθέτηση των διαφορών, ισορροπία, διάλυση των μόνιμων στρατών, αφοπλισμός – όλα αυτά είναι ωραία σαν όνειρα, αλλά δεν έχουν καμιά πρακτική αξία. Μόνο η επανάσταση θα μπορέσει να δώσει ένα τέλος στους πολέμους για τις αγορές, αφού ξαναβάλει το εργαλείο, τη μηχανή, την πρώτη ύλη και όλο τον κοινωνικό πλούτο στα χέρια του παραγωγού και αφού αναδιοργανώσει συνολικά την παραγωγή με τρόπο που να ικανοποιεί τις ανάγκες αυτών που τα παράγουν όλα. Ο καθένας να εργάζεται για όλους και όλοι για τον καθένα(…)
…”Η λέξη α ν α ρ χ ί α, που φοβίζει τόσο πολλούς(…) στην κοινή γλώσσα είναι συνώνυμο με την αταξία, με το χάος, φέρνει στο μυαλό την ιδέα των αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων, άτομα που βρίσκονται σε αδιάκοπο πόλεμο μεταξύ τους, και που δεν μπορούν να καταφέρουν να φτάσουν σε αρμονία”.(…)
Ελληνικής προέλευσης, η λέξη αν- αρχία σήμαινε όχι εξουσία , και όχι αταξία.(…)
Ο αναρχικός δεν αρνείται μόνο τους υπάρχοντες νόμους, αλλά και κάθε κατεστημένη εξουσία, κάθε αυθεντία ‘(…)
…Για ποιά τ ά ξ η μιλάνε; Μήπως για την αρμονία που ονειρευόμαστε εμείς οι αναρχικοί; Για την αρμονία που θα εγκαθιδρυθεί ελεύθερα στις ανθρώπινες σχέσεις, όταν η ανθρωπότητα θα πάψει να είναι χωρισμένη σε δύο τάξεις, που η μιά τους θα θυσιάζεται προς όφελος της άλλης ‘ για την αρμονία που θα ξεπηδήσει αυτόματα από τα κοινά συμφέροντα, όταν όλοι οι άνθρωποι θα ανήκουν σε μια και την ίδια οικογένοια, όταν ο καθένας θα εργάζεται για την ευτυχία του συνόλου, και όλοι για την ευτυχία του καθενός; Και βέβαια όχι.(…)
Η τ ά ξ η σήμερα, είναι τα εννιά δέκατα της ανθρωπότητας να δουλεύουν για να παρέχουν την πολυτέλεια, τις απολαύσεις, την ικανοποίησητων πιό ευτελών παθών σε μια χούφτα χασομέρηδων.
Η τ ά ξ η, είναι η στέρηση όλων όσων είναι αναγκαία για μια υγιεινή ζωή και για μια ορθολογική ανάπτυξη των πνευματικών δυνατοτήτων. Ο υποβιβασμός των εννιά δεκάτων της ανθρωπότητας στην κατάσταση των υποζυγίων, που ζούν μεροδούλι μεροφάι, χωρίς ποτέ να τολμούν να σκεφτούν τις απολαύσεις που χαρίζουν στον άνθρωπο η μελέτη των επιστημών και η καλλιτεχνική δημιουργία.
Η τ ά ξ η είναι η μιζέρια και η πείνα που έχουν γίνει φυσιολογική κατάσταση της κοινωνίας.(…)
Η τ ά ξ η, είναι η γυναίκα που πουλιέται για να ταίσει τα παιδιά της, είναι το παιδί που αναγκάζεται να κλειστεί στη φάμπρικα ή να πεθάνει από ασιτία, είναι ο εργάτης που υποβιβάζεται στην κατάσταση της μηχανής.(…)
Η τ ά ξ η, είναι μια ελάχιστη μειοψηφία, καθισμένη στις κυβερνητικές καθέδρες, που επιβάλλεται για αυτό το λόγο στην πλειοψηφία και που μεγαλώνει τα παιδιά της για να πάρουν αργότερα τις ίδιες θέσεις, για να διατηρήσουν τα ίδια προνόμια, με το δόλο, τη διαφθορά, τη βία και τις σφαγές. Η τ ά ξ η, είναι ο αδιάκοπος πόλεμος ανθρώπου με άνθρωπο, επαγγέλματος με επάγγελμα, τάξης με τάξη, έθνος με έθνος. Είναι το κανόνι που δεν σταματάει να βροντάει στην Ευρώπη, είναι η ερήμωση της υπαίθρου, η θυσία ολόκληρων γενεών στα πεδία των μαχών, η καταστροφή μέσα σε ένα χρόνο του πλούτου που σώρευσαν αιώνες σκληρής δουλειάς.
Η τ ά ξ η είναι η δουλοπαροικία, το αλυσόδεμα της σκέψης, ο εξευτελισμός της φυλής των ανθρώπων που τα διατηρούν τα όπλα και το μαστίγιο.(…)
Και η αταξία – αυτό που ονομάζουν αταξία;
Είναι το ξεσήκωμα του λαού ενάντια σ’αυτή τη βάρβαρη τάξη πραγμάτων, που σπάει τις αλυσίδες, ξεπερνάει τα εμπόδια και βαδίζει προς ένα καλύτερο μέλλον.
Είναι το πιο ένδοξο κομμάτι της ιστορίας της ανθρωπότητας.
Είναι η εξέγερση της σκέψης τις παραμονές των επαναστάσεων, είναι η ανατροπή των υποθέσεων που έχει καθαγιάσει η ακινησία των περασμένων αιώνων, είναι η εκδήλωση ενός πλήθους από καινούριες ιδέες(…)
Η αταξία είναι η κατάργηση της αρχαίας σκλαβιάς, είναι το ξεσήκωμα του λαού(…)
Είναι οι εποχές που, στη διάρκειά τους, ολόκληρες γενιές κάνουν έναν αδιάκοπο αγώνα και θυσιάζονται για να βάλουν τα θεμέλια για μια καλύτερη ζωή της ανθρωπότητας(…)
Η αταξία, είναι η έκρηξη των πιο ευγενικών παθών και των πιο μεγάλων θυσιών, είναι η εποποιία της υπέρτατης αγάπης για την ανθρωπότητα”
ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ
Όχι δεν τον έχω διαβάσει...
Αλλά γνωρίσα έναν άνθρωπο από τον οποίο "μαθαίνω" και μου το έστειλε...
Και με κάνει ολοένα και περισσότερο, να καταλαβαίνω, για ποιό λόγο κοιμόμουν ύπνο βαθύ 38 χρόνια...
P.K.: Hate you...
Ο Ορφέας γεννήθηκε στην περιοχή της Θράκης περίπου τον 6ο αιώνα π.Χ.Ήταν γιος της Καλλιόπης, μούσα της επικής ποίησης και του Οίαγρου βασιλιά της Θράκης.
Ο μύθος λέει ότι ο ίδιος ο θεός Απόλλωνας του δίδαξε την μουσική και του χάρισε την λύρα του.
Πρώτος ποιητής και εμπνευσμένος αοιδός.
Η ζωή του δεν είναι παρά η ιστορία των κυρίαρχων και ακατανίκητων εκφράσεων της αρμονίας.Πολλοί από τους αρχαίους είχαν εξυμνήσει αυτή την υπέροχη δύναμη της λύρας του Ορφέα, αυτό το Θεϊκό μάγεμα που από τους ανθρώπους που τρέχουν να το ακούσουνε μεταδίδεται σε ολόκληρη τη φύση. Τα άγρια θηρία βγαίνουν από τις φωλιές τους και έρχονται να σταθούν μπροστά στα πόδια του, τα δέντρα, ακόμα και οι βράχοι μετακινούνται για να έρθουν να τον ακούσουν.
 |
| (Ιάσονας, Αργοναυτική εκστρατεία) |
Εκεί συναντήθηκε με την νύμφη Ευρυδίκη την οποία αργότερα παντρεύτηκε.
Η ευτυχία τους όμως δεν κράτησε για πολύ.
 |
| (Ευρυδίκη & Σάτυρος) |
Ο Ορφέας μένει με τη θλίψη.
Το τραγούδι του λένε ότι ήταν τόσο λυπητερό που ακόμα και οι πέτρες ράγιζαν. Δεν τον παρηγορούσε τίποτε.
Οι θεοί του Ολύμπου του επέτρεψαν να κατέβει στον Άδη, στο βασίλειο του Πλούτωνα για να ξαναβρεί την Ευρυδίκη και με την απόφαση είτε να την φέρει πίσω στον κόσμο είτε να μείνει για πάντα εκεί μαζί της.
Με τη μελωδία της μουσικής του, σαγήνευσε και αποκοίμισε τον φοβερό Κέρβερο, τον φύλακα των ψυχών και κατάφερε να περάσει τις πύλες του Άδη. Ο Πλούτωνας τον φιλοξένησε στο παλάτι του και λύγισε στα παρακάλια του, στην θλίψη και στον πόνο της μαγευτικής μουσικής του και δέχτηκε να αφήσει την Ευρυδίκη να φύγει, με έναν όρο: Στον δρόμο της επιστροφής για τον επάνω κόσμο, μπροστά θα πηγαίνει αυτός και πίσω του θα ακολουθεί η Ευρυδίκη. Μέχρι να φθάσουν στον προορισμό τους ο Ορφέας δεν έπρεπε ούτε μια φορά να γυρίσει να δει την Ευρυδίκη, αλλιώς θα την έχανε για πάντα!
 |
| (Εξημέρωση Κέρβερου) |
Η Ευρυδίκη ξαφνικά χάθηκε, επιστρέφοντας στο σκοτεινό παλάτι του Άδη και ο Ορφέας έμεινε ξανά μόνος του για πάντα! Άδικα έκλαψε και θρήνησε για την ανοησία του ο Ορφέας. Προσπαθώντας να ξεπεράσει τον πόνο του άρχισε να τριγυρίζει πάλι στα δάση με την λύρα του και να τραγουδά γα τον χαμό της Ευρυδίκης. Πολλές νύμφες του δάσους θέλησαν να ζήσουν μαζί του, αυτός όμως τις αγνοούσε και καμιά δεν πήρε ποτέ τη θέση της Ευρυδίκης πλάι του.
Σχετικά άρθρα:
Ελληνική Μυθολογία - Μέρος πρώτο: ΔΙΑΣ
Ελληνική Μυθολογία - Μέρος Δευτερο: ΠΛΟΥΤΩΝΑΣ
Ελληνική Μυθολογία - Μέρος Τρίτο: ΆΡΤΕΜΙΣ
Ελληνική Μυθολογία - Μέρος Τεταρτο: ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ
Ξεκίνησες το ταξίδι μέσα στα σκοτεινά πέπλα της εποχής της άγνοιας. Πάλεψες σαν θηρίο με τα στοιχειά της φύσης αλλά και με τα τέρατα που δημιούργησε το μυαλό σου. Κατάφερες να τα δαμάσεις όλα, κατάφερες να γίνεις «άνθρωπος». Κι όμως, δεν μπόρεσες ποτέ να δεις καθαρά. Έφτιαξες συστήματα, θρησκείες, ιδεολογίες, περιουσίες. Έσφαξες τους άλλους, σφάχτηκες από άλλους, είδες τις «αλήθειες», μπήκες σε λίστες, έγινες νούμερο, έγινες αυθεντία, έγραψες ιστορία, χάραξες σύνορα, γκρέμισες όνειρα, βρώμησες τον τόπο με την τοξική σου ανάσα, αυτή που ζέχνει «πρόοδο» και κέρδος.
Πόσο ακόμα θα σέρνεσαι καταγής, σκουλήκι όμοιος, καταναλώνοντας μόνο για χάρη της αφόδευσης; Πόσο ακόμα θα βάζεις πάνω απ’ την αγάπη σου, εκείνο το τραγικό, αποτρόπαιο «πρέπει» που σου μάθανε να αποκαλείς ελευθερία; Πόσο ακόμα θα ξεσκίζεις με βία κάθε δεσμό που σε κρατά ενωμένο με τον συνάνθρωπο; Πόσο ακόμα;
Βούτηξες στο βόθρο της ιδιοτέλειας, ανέχτηκες τη λοβοτομή, μίσησες την ομορφιά, βάφτισες «δίκαιο» τη σκλαβιά, έπεσες σε λήθαργο χωρίς όνειρα, αγόρασες ψεύτικες υποσχέσεις, πούλησες την αξιοπρέπεια για λίγη «ησυχία», καταράστηκες τη διαφορετικότητα, αναθεμάτισες το καινούργιο, εξιδανίκευσες τη μετριότητα, έκαψες τους «αιρετικούς», έσβησες τη φλόγα του έρωτα, έκρυψες από το φως κάθε σπόρο, κάθε σκέψη, κάθε ιδέα, κάθε συναίσθημα που θα μπορούσε να σε λευτερώσει.
Πόσο ακόμα θα σέρνεσαι καταγής; Πόσο ακόμα;
Σύντομα θα σε πατήσουν τα πέλματα των ονειροπόλων. Σύντομα θα σε συντρίψουν οι κραυγές του πόθου τους. Σύντομα θα σε κάψουν οι φλόγες της επανάστασης. Σύντομα θα σε ξεχάσουν. Σύντομα αυτοί που νοιώθουν, θα συνεχίσουν το ταξίδι που εσύ άφησες στη μέση.
Methexis Erratum
Ο όρος «μακιαβελισμός» φέρνει έως και σήμερα μια ιδιαίτερη αρνητική χροιά. Υπάρχει ένα ιστορικό ανέκδοτο που λέει, ότι όταν ο Μακιαβέλι κείτονταν ετοιμοθάνατος στο κρεβάτι του, τον πίεζαν να αναθεματίσει τον Σατανά και όλα του τα έργα. Εκείνος υποτίθεται ότι απάντησε: «Αυτή δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να δημιουργήσω εχθρούς». Μήπως λοιπόν ο Μακιαβέλι ήταν όντως «ο φιλόσοφος του Σατανά»;
Ο Μακιαβέλι ήταν ένα παιδί της Αναγέννησης, δηλαδή μιας εποχής οπότε ανοίχτηκαν πολλές νέες προοπτικές σε όλους τους τομείς του πολιτισμού. Μελετώντας τον Ηγεμόνα υπό το πρίσμα της ιστορίας και της φιλοσοφίας, παρατηρεί κανείς ανεξάρτητα από την όποια ηθική αξιολόγηση του έργου, νέα ριζοσπαστικά στοιχεία. Εδώ βλέπουμε για πρώτη φορά το έργο του πολιτικού απαλλαγμένο από κάθε είδους μεταφυσική, ηθική ή θεολογική παραφιλολογία.
Με τον Μακιαβέλι ξεκινά η πολιτική φιλοσοφία των νεότερων χρόνων, η οποία αντιλαμβάνεται το κράτος σαν ένα είδος οργανισμού που έχει δημιουργηθεί από τον ίδιο τον άνθρωπο και εξετάζει το επάγγελμα του πολιτικού χωρίς να φοράει τα γυαλιά της ηθικής. Ο Μακιαβέλι είναι ο εμπνευστής της διδασκαλίας της πολιτικής σύνεσης. Η διδασκαλία της σύνεσης βασίζεται στην εμπειρία.
Ταυτόχρονα είναι ο πρώτος σημαντικός πολιτικός φιλόσοφος των νεότερων χρόνων, ο οποίος στηρίζει τη θεωρία του σε συγκεκριμένες εμπειρίες και παρατηρήσεις. Αυτό είναι ένα κοινό σημείο, που τον συνδέει με σημαντικούς ερευνητές της εποχής του, οι οποίοι θεμελίωσαν τις εμπειρικές φυσικές επιστήμες, όπως για παράδειγμα ο αστρονόμος Κοπέρνικος.
Γι’ αυτόν τον λόγο, το έργο του Μακιαβέλι είναι γεμάτο παραδείγματα, με τα οποία αποδεικνύει τις θέσεις του και τα οποία αντλεί από τις ακόλουθες δύο πηγές: τις πολιτικές εξελίξεις της εποχής του και περιστατικά που αναφέρονται στα συγγράμματα των ιστορικών.
Ο Ηγεμόνας
Το ουσιώδες της σκέψης του Μακιαβέλι είναι συμπυκνωμένο σε ένα κείμενο που γράφτηκε τάχιστα, μέσα σε λίγους μήνες, στα τέλη του 1513. Ο Ηγεμόνας, από τα πλέον ονομαστά βιβλία στην ιστορία του πολιτικού στοχασμού, σηματοδοτεί πραγματική καινοτομία. Δημιουργεί κατά πολλούς τρόπους ρήξη με τις προηγούμενες πολιτικές σκέψεις. Είναι αλήθεια ότι σε πολλά σημεία ο Μακιαβέλι επεκτείνει στοχασμούς του Αριστοτέλη ή του Πολύβιου. Ωστόσο οι ασυνέχειες υπερτερούν ευρέως των κληροδοτημάτων.
Λόγω ακριβώς της εγγενούς καινοτομίας του, ο Ηγεμόνας δεν έχει πάψει να γίνεται αντικείμενο μελετών, σχολιασμών, επαίνων, μομφής, επιθέσεων απομιμήσεων και συχνά παρερμηνειών εδώ και περίπου τέσσερις αιώνες. Ο Χόμπς, ο Σπινόζα, ο Μάρξ και πολλοί άλλοι υπήρξαν προσεκτικοί και παθιασμένοι αναγνώστες του έργου. Ελάχιστα κείμενα έχουν προκαλέσει τόσο έντονη γοητεία και τόσο μεγάλη απόρριψη, ίσως και τόσες παρεξηγήσεις.
Μια από τις λέξεις κλειδιά αυτού του κειμένου είναι η virtu. Δεν πρόκειται διόλου για την «αρετή» με τη συνηθισμένη έννοια. Η λέξη virtu καταδεικνύει εδώ τη δύναμη, την ικανότητα δράσης, την επιτηδειότητα την οποία επιδεικνύει κανείς σε μια ενέργεια που το αποτέλεσμα της είναι, το μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης.
Ο πολιτικός αγώνας, όμως, δεν εξαρτάται μόνο από τη virtu. Εξαρτάται, επίσης, από αυτές τις ίδιες τις καταστάσεις, από την εξέλιξή τους, από τις ενδεχόμενες αιφνίδιες μεταβολές τους. Αυτό το μερίδιο του τυχαίου, ο Μακιαβέλι το αποκαλεί fortuna – η τύχη, η ειμαρμένη, οι τυχαίες και μεταβαλλόμενες περιστάσεις. Διότι ίδιον των ανθρώπινων καταστάσεων είναι να παραμένουν ανοιχτές, κινούμενες, επιρρεπείς σε ξαφνικές και απρόβλεπτες μετατροπές.
Η συγκεκριμένη τέχνη του ηγεμόνα ασκείται στο σημείο συνάντησης της fortuna και της virtu: το θέμα είναι να παραμείνει αποτελεσματικός σε ένα κόσμο όπου τα δεδομένα αλλάζουν και μας διαφεύγουν αδιάκοπα. Εκείνο που σκιαγραφεί ο Μακιαβέλι είναι, κατά μία έννοια, μια γενική θεωρία της δράσης: ούτε πλήρως κυρίαρχης (η τύχη ματαιώνει τα σχέδιά μας), ούτε παντελώς αδύναμης (τα σχέδιά μας προσαρμόζονται και ματαιώνουν τα τυχαία γεγονότα).
Η τέχνη του πολέμου είναι ένα βιβλίο λιγότερο γνωστό και λιγότερο κουραστικό, τουλάχιστον φαινομενικά. Ωστόσο ο Μακιαβέλι δεν διστάζει να γράψει ότι αυτή η τέχνη του πολέμου είναι η μόνη που ταιριάζει σ’ αυτόν που διοικεί. Και εδώ, πάλι, ο λόγος είναι απλός: αυτός ο οποίος κατέχει τούτη την τέχνη αλλά δεν έχει ακόμη την εξουσία, θα καταφέρει να την κατακτήσει.
Και αυτός ο οποίος έχει την εξουσία θα καταφέρει να τη διατηρήσει εναντίον των αντιπάλων του. Αντιθέτως αυτός ο οποίος δεν κατέχει τούτη την τέχνη δεν θα καταφέρει ποτέ να κατακτήσει την εξουσία αν δεν την έχει ήδη κατακτήσει, ούτε θα μπορέσει να τη διατηρήσει αν το έχει ήδη πετύχει.
Είναι λοιπόν ουσιώδες να είναι κανείς «οπλισμένος», όπως λέει ο Μακιαβέλι, πράγμα το οποίο δε σημαίνει να έχει όπλα, αλλά να κατέχει την τέχνη του πολέμου, να γνωρίζει τους νόμους της νικηφόρου μάχης. Ο Μακιαβέλι δεν πλέκει το εγκώμιο του πολέμου. Στη σκέψη του δεν πρόκειται καν περί προτίμησης, αλλά περί διαπίστωσης: αυτή είναι η λειτουργία της πραγματικότητας.
Η μεταβολή που εισάγει η σκέψη του Μακιαβέλι συνίσταται εν κατακλείδι στην αναζήτηση της αλήθειας του κόσμου όπως ακριβώς είναι. Να πάψουμε να κρίνουμε, να θρηνούμε, να ονειρευόμαστε, να συγχέουμε τις επιθυμίες μας με την πραγματικότητα. Να προσπαθούμε, αντίθετα, να αποσυναρμολογούμε τους μηχανισμούς της πραγματικής λειτουργίας της εξουσίας, των ανθρώπινων σχέσεων, της ιστορίας.
Ο Μακιαβέλι περιορίζει το πεδίο του πολιτικού στοχασμού σε ένα κεντρικό θέμα: παίρνω την εξουσία (αν δεν την έχω) ή τη διατηρώ (αν την έχω). Οι έννοιες – κλειδιά δεν είναι πλέον η philia («φιλία» στα αρχαία ελληνικά), αυτή η έμφυτη αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων που διέκρινε ο Αριστοτέλης, ούτε η humanitas («ανθρωπιά» στα λατινικά) την οποία ο Κικέρων καθιστούσε το ελατήριο των δημόσιων πραγμάτων στην κοινότητα των ανθρώπων.
Αυτή η επιστήμη κατάληψης και διατήρησης της εξουσίας γίνεται αντιληπτή από τον Μακιαβέλι με τρόπο κυρίως δυναμικό και όχι στατικό. Αυτό είναι το δεύτερο νέο σημείο: η πολιτική είναι μόνιμη πάλη, αέναη κίνηση, συνεχώς δημιουργία. Το θέμα είναι πάντα το ίδιο: να δημιουργηθούν νέα κράτη. Διότι ο ηγεμόνας οφείλει να αποβλέπει στην επέκταση του, επομένως να έχει το σχέδιο για την απόκτηση νέων κρατών, για την επέκταση της κυριαρχίας και της εξουσίας του.
Στην αντίθετη περίπτωση θα χαθεί, διότι όλοι οι άλλοι θα αυξηθούν εις βάρος του. Η τακτική εκείνου που κυβερνά, λοιπόν, εγγράφεται σε μια κίνηση δίχως τέλος: μάχη για την επέκταση, άμυνα εναντίον των αντιπάλων δυνάμεων, χωρίς να παραλείπει να λαμβάνει υπόψη τη μεταστροφή της κοινής γνώμης, τις αιφνίδιες και επικίνδυνες αλλαγές που προκαλούνται από τα πάθη του λαού. Η δυναμική δεν σταματά ποτέ.
Η ρήξη που πραγματοποιείται με τη σκέψη του Μακιαβέλι είναι η επικέντρωση της πολιτικής ανάλυσης στο παιχνίδι των πολιτικών παθών. Είναι ο πρώτος που συλλαμβάνει με τρόπο τόσο σαφή και ριζοσπαστικό την πολιτική ως διαμάχη παθών (πάθος για επικυριαρχία, πάθος για διακυβέρνηση, πάθος για εκδίκηση) συνδεδεμένων με αγώνες οικονομικών και στρατιωτικών συμφερόντων. Αυτό το παιχνίδι περιπλέκεται εξαιρετικά από τις παρεμβάσεις των παθών του πλήθους.
Το να καταλάβει κάποιος την εξουσία και να τη διατηρήσει, σε τελική ανάλυση τι είναι; Τίποτε άλλο παρά η βέλτιστη προς τα συμφέροντα του χρήση των ανθρώπινων παθών και των αυταπατών που τα συντηρούν. Από αυτή την άποψη, η σκέψη του Μακιαβέλι εξετάζει μόνο την αποτελεσματικότητα. Η επιτυχία, για τον ηγεμόνα, επιτυγχάνεται με συγκεκριμένη και σύμφωνα με τις περιστάσεις επιδεξιότητα, και όχι σε σχέση με ιδανικά, ή ηθικά πρότυπα ή κανόνες. Το ουσιώδες είναι να πετύχεις το σκοπό σου, ασχέτως του τύπου των χρησιμοποιούμενων μέσων.
Βεβαίως, αυτή η έλλειψη ηθικών ενδοιασμών συνέβαλε στο να κριθεί αρνητικά η σκέψη του Μακιαβέλι. Επέτρεψε επίσης την πραγματοποίηση της διολίσθησης από τον όρο «μακιαβελιστής» (που του ανήκει αποκλειστικά) στον όρο «μακιαβελικός» (που του αποδίδεται λανθασμένα). Εν τούτοις, αυτή η ριζική απαισιοδοξία έχει το καλό ότι φέρνει απροκάλυπτα στο φως τη δύναμη των ανθρώπινων παθών και τις αδιάκοπες συγκρούσεις των.
Μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Μακιαβέλι για διάφορα πράγματα, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι φιλοσοφούσε ανέξοδα κλεισμένος στο γραφείο του. Υπήρξε για πολλά χρόνια πολιτικός και διπλωμάτης. Το έργο του γράφτηκε όταν αναγκάστηκε από τις περιστάσεις να μείνει για κάποιο διάστημα μακριά από την πολιτική και με την ελπίδα ότι τα βιβλία θα τον βοηθούσαν να επανέλθει στην πολιτική σκηνή της Φλωρεντίας.
ΠΗΓΗ
Μια συνέλευση πολιτών διαλέγει αντιπροσώπους για να υπερασπιστούν τις διεκδικήσεις της, τους δίνει εντολή να την εκπροσωπούν και τους ζητάει να δώσουν λόγο για την επιτυχία ή την αποτυχία της αποστολής τους...
Απ' την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά, αυτό που προέχει είναι η αναζήτηση πελατείας, είναι η εξουσία, το ψέμα, η απάτη και τα φούμαρα.
Είναι η περιφρόνηση του φουκαρά που ρίχνει στα χαμένα την εμπιστοσύνη του στην κάλπη χωρίς να σκέφτεται τη χολέρα της απογοήτευσης που, καθώς τον οδηγεί εξαγριωμένο στην τυφλή λύσσα, τον προετοιμάζει για τη βαρβαρότητα του «ο καθένας για πάρτη του» και του «όλοι εναντίον όλων»...
Θέλω να ξαναβρεί η πολιτική το αρχικό της νόημα: τέχνη της διακυβέρνησης της πολιτείας. Θέλω μια άμεση δημοκρατία που να πηγάζει όχι από δαρμένους, προδομένους πολίτες που λένε «καλά είμαι εδώ», αλλά από άνδρες και γυναίκες που νοιάζονται να προάγουν παντού την αλληλεγγύη και την πρόοδο του ανθρώπου.
Όταν τοπικές κοινότητες δρώντας συνολικά -στο πρότυπο των διεθνών ομοσπονδιών-αποφασίσουν την αυτοδιαχείρισή τους και εξετάσουν:
• Με ποιο τρόπο θα προωθηθεί η δημιουργία μορφών δωρεάν ενέργειας προς χρήση όλων.
• Πώς θα ιδρυθεί ένας eπενδυτικός συνεταιρισμός που θα χρηματοδοτήσει την οικοδόμησή της.
• Πώς θα τεθεί σε λειτουργία η συλλογική διαχείριση ενός επενδυτικού ταμείου συγκροτημένου με τέτοια χρηματοδοτική συμμετοχή που να καθιστά δυνατή την άρνηση των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων να καταβάλλουν τους δασμούς και τους φόρους που επιβάλλει το Κράτος-μπάνγκστερ.
• Πώς θα γενικευθεί η κατάληψη των εργοστασίων και η διαχείρισή τους από τους εργαζόμενους σε αυτά.
• Πώς θα οργανωθεί μια τοπική παραγωγή που θα προορίζεται για κατανάλωση από τις τοπικές και τις ομόσπονδες κοινότητες, ώστε να γλιτώσουμε από τις κομπίνες της αγοράς και να εξασφαλίσουμε σιγά σιγά τη δωρεάν διάθεση των αγαθών επιβίωσης, που καταργεί το χρήμα. (Μην πείτε πως είναι ουτοπία! Αυτό ακριβώς έκαναν το 1936 οι ελευθεριακές κοινότητες της Καταλονίας και της Αραγoνίας, πριν να τις συντρίψουν οι κομμουνιστές.)
• Πώς θα διαδοθεί η ιδέα και η πρακτική αυτού του δωρεάν που είναι το μόνο απόλυτο όπλο απέναντι στο εμπορευματικό σύστημα.
• Πώς θα ευνοηθεί η εξάπλωση των λεγόμενων βιολογικών αγροκτημάτων και η διείσδυσή τους μέσα στις πόλεις.
• Πώς θα πολλαπλασιαστούν μικρές σχολικές μονάδες γειτονιάς, απ' όπου να έχουν εξοριστεί οι έννοιες του συναγωνισμού, του ανταγωνισμού και της αλληλοσφαγής. Ουτοπικό; Όχι. Στο Μεξικό, στο Σαν Κριστομπάλ, το Πανεπιστήμιο της Γης προτείνει μια δωρεάν εκπαίδευση στους πιο διαφορετικούς τομείς (συν τους παραδοσιακούς: εργαστήρια τσαγκαράδων, μηχανικών, ηλεκτρονικών, σιδηρουργίας, φυσικής καλλιέργειας, μαγειρικής, μουσικής, ζωγραφικής κτλ). Η μόνη απαιτούμενη ιδιότητα είναι η επιθυμία για μάθηση. Δεν υπάρχουν διπλώματα, αλλά ζητιέται από αυτούς «που ξέρουν» να μεταδίδουν δωρεάν και παντού τις γνώσεις τους.
• Πώς θα προικιστούν οι τοπικές κοινότητες με υγειονομικούς σταθμούς, όπου θα μπορεί να εξασφαλίζεται η βασική περίθαλψη με τη βοήθεια αγροτικών και συνοικιακών γιατρών.
• Πώς θα οργανωθεί ένα δίκτυο δωρεάν μεταφορών, που να μη μολύνει.
• Πώς θα τεθεί σε λειτουργία μια ενεργή αλληλεγγύη με στόχο τα παιδιά, τους γέροντες, τους αρρώστους και τους αναπήρους, τα άτομα με νοητικές δυσκολίες.
• Πώς θα φτιαχτούν εργαστήρια καλλιτεχνικής δημιουργίας ανοιχτά σε όλους.
• Πώς θα μετατραπούν τα σουπερμάρκετ σε αποθήκες, όπου τα προϊόντα, τερπνά και ωφέλιμα, θα ανταλλάσσονται με πράγματα ή με υπηρεσίες, με στόχο να εξαφανιστεί το χρήμα και η εξουσία.
Τότε θα ψηφίσω. Με πάθος!!!».
Δυστυχώς στην εποχή μας, οι μικρού μήκους ταινίες δεν προβάλλονται πια στο σινεμά πριν τις μεγάλου μήκους παραγωγές και συνήθως χάνονται στην αφάνεια...
Legacy (2009)
Short film from Grzegorz Jonkajtys
Music: Adam Skorupa
Credit: VODO
Time: 3 minutes
Περίληψη: Σε αυτή τη μικρού μήκους ταινία παρουσιάζεται η Sci-fi άφιξη ενός εξωγήινου στη γη, με σκοπό να μελετήσει το ανθρώπινο είδος.
Unearthed (2011)
Short film by Dalang Films
Music: Wilfredo Acosta
Time: 22 minutes
Περίληψη: Στην άκρη του σύμπαντος, το σκάφος Ezekiel ψάχνει σε έναν ακατοίκητο πλανήτη, για πηγές καυσίμων. Όμως, κατά την εξερεύνηση του πλανήτη, τα μέλη του πληρώματος ανακαλύπτουν το σκοτεινό και τρομακτικό του παρελθόν.
ΠΗΓΗ
Η Κική Δημουλά φιλοξενείται στο εξώφυλλο της International Herald Tribune, την παγκόσμια, έντυπη έκδοση των New York Times.
Τι δήλωσε η Ελληνίδα ποιήτρια σε συνέντευξη που παραχώρησε στην International Herald Tribune:
Αφορμή για το αφιέρωμα στην Ελληνίδα ποιήτρια είναι η έκδοση ποιημάτων της στα αγγλικά από το πανεπιστήμιο Yale.
Όταν ο δημοσιογράφος της ζήτησε, μεταξύ άλλων, να περιγράψει την κατάσταση στην Ελλάδα, η 81χρονη ποιήτρια είπε χαρακτηριστικά: “Σκοτάδι και χάος”.
“Η κ. Δημουλά μπορεί να έχει μια τάση προς τη δραματοποίηση αλλά οι λέξεις της είναι πάντα διαλεγμένες σωστά και με προσοχή”, αναφέρει ο Rachel Donadio, συντάκτης του κειμένου.
“Η ποίησή της είναι λιτή, με βαθιά νοήματα, χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς, μετατρέπει το καθημερινό σε κάτι μεταφυσικό, έχει ως πηγή έμπνευσης ζητήματα όπως αυτά του χρόνου και της μοίρας τα οποία τα κάνει τελείως δικά της, και έχει κερδίσει πιστούς αναγνώστες στην Ελλάδα” αναφέρει στη συνέχεια η Herald Tribune και επικαλείται τα λόγια του Νίκου Δήμου.
“Πρόκειται για την καλύτερη Ελληνίδα ποιήτρια μετά την Σαπφώ”. “Είναι επίσης η πρώτη εν ζωή ποιήτρια που περιλαμβάνεται στην σειρά Ποίησης του γαλλικού εκδοτικού οίκου Gallimard”, συμπληρώνει ο συντάκτης.
“Το προηγούμενο φθινόπωρο, κυκλοφόρησε από το Πανεπιστήμιο του Yale μια νέα συλλογή επιλεγμένων ποιημάτων της με τον τίτλο ”The Brazen Plagiarist”, σε μετάφραση των Cecile Margellos και Rika Lesser. Είναι η πρώτη κυκλοφορία ποιημάτων της Δημουλά στα αγγλικά μετά από δύο δεκαετίες”.
Η επόμενη ερώτηση του δημοσιογράφου, έχει να κάνει με το γεγονός ότι η κ. Δημουλά δε μιλά αγγλικά.
“Ήμουν τεμπέλα”, λέει ευθαρσώς και παραδέχεται ότι ανησυχεί για την ακριβή μετάφραση των ποιημάτων της στην αγγλική. Η ανησυχία της αυτή αποτυπώνεται και στον πρόλογο της νέας συλλογής της, όπου αναφέρει χαρακτηριστικά ότι δεν είναι σίγουρη “για το αν η γέφυρα από τη μία γλώσσα στην άλλη είναι αρκετά γερή”. “Αλλά η γέφυρα και η ίδια η ποιήτρια είναι πολύ γερές και οι δύο”, συμπληρώνει η εφημερίδα.
“Πατρίδα μου είναι η γλώσσα”, δηλώνει η ίδια παρακάτω και δεν παραλείπει να σχολιάσει την έτερη εργασία της στα νιάτα της. Όντας τραπεζικός επί σειρά ετών, κάνει αναδρομή στο παρελθόν της και ανακαλώντας στη μνήμη της την τραπεζική καθημερινότητα της, λέει αφοπλιστικά. “Ήταν μια φυλακή, ειδικά την περίοδο της δικτατορίας”.
Όσο για το σήμερα; Η ποιήτρια πιστεύει πως τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα.
“Πιστεύω πως τα πράγματα μπορούν να γίνουν χειρότερα κι απ’ ότι ήταν την περίοδο της Χούντας. Επί Χούντας υπήρχε αυστηρή επιτήρηση και διώκονταν οι αριστεροί. Σήμερα διώκονται όλοι”.
Η ίδια αναφέρει μάλιστα, πως έχει υποστεί μειώσεις στη σύνταξη της, όπως το σύνολο των Ελλήνων συνταξιούχων. “100 άνθρωποι έκαναν κατάχρηση εξουσίας και τώρα πληρώνουμε όλοι”, δηλώνει σχετικά.
Ποιον πολιτικό παρακολουθεί περισσότερο; “Βλέπω ειδήσεις και ενημερώνομαι, ακούω όλους τους πολιτικούς λόγους, ιδίως όμως του κ. Βενιζέλου. Είναι πολύ προσεκτική και καλά δομημένη η κάθε του ομιλία. Εξετάζω την ποιότητα, όχι την αξιοπιστία των λόγων του”, λέει και ο δημοσιογράφος ρωτάει. “Πιστεύετε πως λέει αλήθειες”; Η απάντηση της κ. Δημουλά είναι μονολεκτική. “Όχι”.
Εν συνεχεία, ο συντάκτης κάνει ιδιαίτερη μνεία και στις εκδόσεις Ίκαρος, τον εκδοτικό οίκο που επιμελείται και κυκλοφορεί επί σειρά ετών το έργο της κ. Δημουλά και των μεγαλύτερων Ελλήνων ποιητών, αναφέροντας ότι, όπως πολλά βιβλιοπωλεία και εκδοτικές επιχειρήσεις στην Ελλάδα, και ο Ίκαρος δίνει τον δικό του αγώνα για επιβίωση εν μέσω κρίσης.
Τέλος, η ποιήτρια μιλάει και για το ίδιο της το έργο.
“Μισώ να ξαναδιαβάζω τα ποιήματα μου”, λέει. “Είμαι μητριά των ποιημάτων μου, τα αντιμετωπίζω αποστασιοποιημένα. Γενικά είμαι πεσιμίστρια. Ο πεσιμισμός είναι η βαθύτερη αγάπη για τη ζωή. Οι αναγνώστες μου λένε πως το έργο μου είναι μια παρηγοριά για αυτούς.
Αναρωτιέμαι όμως. Πως μπορώ να τους παρηγορήσω από τη στιγμή που η ίδια είμαι απαρηγόρητη;”, δηλώνει, κλείνοντας με το όνειρο της. “Θέλω να μετατρέψω την πραγματικότητα σε κάτι το λιγότερο πραγματικό”.
“Σκοτάδι και χάος”
Όταν ο δημοσιογράφος της ζήτησε, μεταξύ άλλων, να περιγράψει την κατάσταση στην Ελλάδα, η 81χρονη ποιήτρια είπε χαρακτηριστικά: “Σκοτάδι και χάος”.
“Η κ. Δημουλά μπορεί να έχει μια τάση προς τη δραματοποίηση αλλά οι λέξεις της είναι πάντα διαλεγμένες σωστά και με προσοχή”, αναφέρει ο Rachel Donadio, συντάκτης του κειμένου.
“Η ποίησή της είναι λιτή, με βαθιά νοήματα, χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς, μετατρέπει το καθημερινό σε κάτι μεταφυσικό, έχει ως πηγή έμπνευσης ζητήματα όπως αυτά του χρόνου και της μοίρας τα οποία τα κάνει τελείως δικά της, και έχει κερδίσει πιστούς αναγνώστες στην Ελλάδα” αναφέρει στη συνέχεια η Herald Tribune και επικαλείται τα λόγια του Νίκου Δήμου.
“Πρόκειται για την καλύτερη Ελληνίδα ποιήτρια μετά την Σαπφώ”. “Είναι επίσης η πρώτη εν ζωή ποιήτρια που περιλαμβάνεται στην σειρά Ποίησης του γαλλικού εκδοτικού οίκου Gallimard”, συμπληρώνει ο συντάκτης.
“Το προηγούμενο φθινόπωρο, κυκλοφόρησε από το Πανεπιστήμιο του Yale μια νέα συλλογή επιλεγμένων ποιημάτων της με τον τίτλο ”The Brazen Plagiarist”, σε μετάφραση των Cecile Margellos και Rika Lesser. Είναι η πρώτη κυκλοφορία ποιημάτων της Δημουλά στα αγγλικά μετά από δύο δεκαετίες”.
Η επόμενη ερώτηση του δημοσιογράφου, έχει να κάνει με το γεγονός ότι η κ. Δημουλά δε μιλά αγγλικά.
“Ήμουν τεμπέλα”, λέει ευθαρσώς και παραδέχεται ότι ανησυχεί για την ακριβή μετάφραση των ποιημάτων της στην αγγλική. Η ανησυχία της αυτή αποτυπώνεται και στον πρόλογο της νέας συλλογής της, όπου αναφέρει χαρακτηριστικά ότι δεν είναι σίγουρη “για το αν η γέφυρα από τη μία γλώσσα στην άλλη είναι αρκετά γερή”. “Αλλά η γέφυρα και η ίδια η ποιήτρια είναι πολύ γερές και οι δύο”, συμπληρώνει η εφημερίδα.
“Πατρίδα μου είναι η γλώσσα”, δηλώνει η ίδια παρακάτω και δεν παραλείπει να σχολιάσει την έτερη εργασία της στα νιάτα της. Όντας τραπεζικός επί σειρά ετών, κάνει αναδρομή στο παρελθόν της και ανακαλώντας στη μνήμη της την τραπεζική καθημερινότητα της, λέει αφοπλιστικά. “Ήταν μια φυλακή, ειδικά την περίοδο της δικτατορίας”.
Όσο για το σήμερα; Η ποιήτρια πιστεύει πως τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα.
“Πιστεύω πως τα πράγματα μπορούν να γίνουν χειρότερα κι απ’ ότι ήταν την περίοδο της Χούντας. Επί Χούντας υπήρχε αυστηρή επιτήρηση και διώκονταν οι αριστεροί. Σήμερα διώκονται όλοι”.
Η ίδια αναφέρει μάλιστα, πως έχει υποστεί μειώσεις στη σύνταξη της, όπως το σύνολο των Ελλήνων συνταξιούχων. “100 άνθρωποι έκαναν κατάχρηση εξουσίας και τώρα πληρώνουμε όλοι”, δηλώνει σχετικά.
Ποιον πολιτικό παρακολουθεί περισσότερο; “Βλέπω ειδήσεις και ενημερώνομαι, ακούω όλους τους πολιτικούς λόγους, ιδίως όμως του κ. Βενιζέλου. Είναι πολύ προσεκτική και καλά δομημένη η κάθε του ομιλία. Εξετάζω την ποιότητα, όχι την αξιοπιστία των λόγων του”, λέει και ο δημοσιογράφος ρωτάει. “Πιστεύετε πως λέει αλήθειες”; Η απάντηση της κ. Δημουλά είναι μονολεκτική. “Όχι”.
Εν συνεχεία, ο συντάκτης κάνει ιδιαίτερη μνεία και στις εκδόσεις Ίκαρος, τον εκδοτικό οίκο που επιμελείται και κυκλοφορεί επί σειρά ετών το έργο της κ. Δημουλά και των μεγαλύτερων Ελλήνων ποιητών, αναφέροντας ότι, όπως πολλά βιβλιοπωλεία και εκδοτικές επιχειρήσεις στην Ελλάδα, και ο Ίκαρος δίνει τον δικό του αγώνα για επιβίωση εν μέσω κρίσης.
Τέλος, η ποιήτρια μιλάει και για το ίδιο της το έργο.
“Μισώ να ξαναδιαβάζω τα ποιήματα μου”, λέει. “Είμαι μητριά των ποιημάτων μου, τα αντιμετωπίζω αποστασιοποιημένα. Γενικά είμαι πεσιμίστρια. Ο πεσιμισμός είναι η βαθύτερη αγάπη για τη ζωή. Οι αναγνώστες μου λένε πως το έργο μου είναι μια παρηγοριά για αυτούς.
Αναρωτιέμαι όμως. Πως μπορώ να τους παρηγορήσω από τη στιγμή που η ίδια είμαι απαρηγόρητη;”, δηλώνει, κλείνοντας με το όνειρο της. “Θέλω να μετατρέψω την πραγματικότητα σε κάτι το λιγότερο πραγματικό”.
Πηγή
Ο Kόσμος είναι σταυρωμένος εδώ και χρόνια, Θεέ μου, και οι ληστές την έχουν κοπανήσει από τους σταυρούς τους δίνοντας μίζα στους στρατιώτες.
Η λόγχη μπαίνει και βγαίνει στα πλευρά συνεχώς και οι σπασμένες κνήμες είναι άξιο απορίας πώς συγκρατούν ακόμη το κορμί. Όπως άξιο απορίας είναι πού βρίσκεται τόσο αίμα σε ένα κορμί που με το κάθε κάρφωμα της λόγχης αιμορραγεί το ίδιο. Λες και οι φλέβες είναι τα τελευταία ποτάμια που θα στερέψουν στον πλανήτη. Τα μάτια πλέον δεν ανοίγουν και εκείνο το γαλανό του ουρανού που τους είχες δώσει μάλλον έχει γίνει μαύρο. Υποψιαζόμαστε ότι είναι μαύρο γιατί το γαλάζιο του ουρανού σπάνια το βλέπουμε πια γιατί μας πόνεσε ο σβέρκος να σε ψάχνουμε χρόνια μέσα στα σύννεφα. Μαύρα λοιπόν είναι τα μάτια σαν την άσφαλτο που την βλέπουμε συχνότερα.
Οι παλάμες, τού τέλειου κορμιού που είχες φτιάξει, έχουν γίνει σαν ρεταλιασμένο ρούχο απλωμένο στο σύρμα. Τα δάχτυλα δεν κουνιούνται, μόνο ο δείκτης που και που κουνιέται και δείχνει προς την θάλασσα και κοιτάμε όλοι προς τα εκεί μήπως και αποφάσισες να πάρεις το καράβι και φθάσεις στο λιμάνι του Κόσμου. Ασπρίσαν τα μάτια μας να κοιτάμε το λιμάνι και εσύ πουθενά να φανείς.
Όσο για εκείνο το στόμα που έμοιαζε με πουλί που πετά πάνω από τις κορυφογραμμές τώρα έχει γίνει μία γραμμή τόσο λεπτή που ούτε καν παρακαλά για έλεος, μήπως και κοπεί στα δύο. Κάποιες φορές όμως σκάει ένα χαμόγελο λες και ονειρεύεται λιβάδια και βουνά.
Τα μαλλιά πλέον έχουν φθάσει στα γόνατα του και οι μεθυσμένοι στρατιώτες κάνουν αστεία βάζοντας κορδελάκια και χτενάκια στο μετάξι που κάποτε είχες ρίξει σ’αυτό το κεφάλι. Ανατριχιάζει που και που όταν του τραβούν τις τρίχες απρόσεκτα αλλά δεν κινείται μη και σωριαστεί από αυτόν τον καλοφτιαγμένο από κέδρο σταυρό που φέραν πέρα από τον Ατλαντικό. Έχουν βγάλει την γνωστή υβριστική ταμπέλα «ΙΝΒΙ» και την έχουν εγκαταστήσει με την αντικειμενική «Made In USA».
Πολλές Μητέρες είναι γονατισμένες κάτω από τον Κόσμο σου και εκλιπαρούν για το τέλος του. Κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο, τα πρόσωπα τους αλλάζουν. Άλλoτε είναι μαύρες, άλλoτε άσπρες, άλλoτε μιγάδες, άλλoτε κίτρινες αλλά τα δάκρυα που δημιούργησες με τόση ακρίβεια είναι τα ίδια υγρά διαμάντια για όλες. Οι μαθητές έχουν αυξηθεί αλλά Δάσκαλο να ακολουθήσουν δεν έχουν πια. Κανείς δεν τολμά να τον υπερασπιστεί ή τουλάχιστον να δώσει την χαριστική βολή. Βρισκόμαστε όλοι εκεί αλλά κανείς μας δεν είναι εκεί.
Ο Κόσμος Σου ο Μονάκριβος τυρανιέται, Θεέ μου. Αν πάρεις ποτέ αυτό το email κάνε ακόμη ένα θαύμα Σου κι ας είναι το τελευταίο.
Simple Man
