Ντοκιμαντέρ του Christophe Guyon για την σημασία των παραδοσιακών σπόρων στην επιβίωση των ανθρώπινων κοινοτήτων και τον αγώνα που δίνεται πανευρωπαϊκά για την διάσωσή τους.
Το βίντεο προβλήθηκε στις 22 Απριλίου 2012 στα πλαίσια των εκδηλώσεων “Διεθνείς Ημέρες Σπόρων στην Ελλάδα” που οργάνωσε το Πελίτι και υποτιτλίστηκε από ομάδα εθελοντών του Πελίτι.
Το βίντεο προβλήθηκε στις 22 Απριλίου 2012 στα πλαίσια των εκδηλώσεων “Διεθνείς Ημέρες Σπόρων στην Ελλάδα” που οργάνωσε το Πελίτι και υποτιτλίστηκε από ομάδα εθελοντών του Πελίτι.
Βρετανοί ερευνητές κατάφεραν να μετατρέψουν τον αέρα σε βενζίνη.
Tο επίτευγμα ίσως μελλοντικά αποδειχτεί ορόσημο για την μαζική παραγωγή καθαρής ενέργειας και αποτελέσει απάντηση τόσο στην ενεργειακή κρίση όσο και στην επιβάρυνση του περιβάλλοντος με «αέρια του θερμοκηπίου», εφόσον όμως στην πορεία ξεπεραστούν διάφορα εμπόδια.
Η μικρή βρετανική εταιρία με την εύγλωττη ονομασία Air Fuel Synthesis (δηλαδή «σύνθεση καυσίμων από αέρα»), σύμφωνα με τη βρετανική «Ιντιπέντεντ», χρησιμοποιεί μια επαναστατική τεχνολογία και έχει καταφέρει να παράγει πέντε λίτρα βενζίνης από τον Αύγουστο, όταν έθεσε σε λειτουργία μια μικρή μονάδα που παράγει καύσιμα από διοξείδιο του άνθρακα και υδρατμούς του αέρα.
Η εταιρία ελπίζει ότι μέσα στην επόμενη διετία θα δημιουργήσει ένα μεγαλύτερο, μαζικής παραγωγής, εργοστάσιο που θα παράγει ένα τόνο «αερο-βενζίνης» την ημέρα. Επίσης, σχεδιάζει να παράγει «πράσινα» καύσιμα για τις αεροπορικές εταιρίες, ώστε τα αεροπορικά ταξίδια να εκλύουν λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα.
Ο Τιμ Φοξ, επικεφαλής για θέματα ενέργειας και περιβάλλοντος του Ινστιτούτου Μηχανολόγων Μηχανικών του Λονδίνου, δήλωσε ότι «ακούγεται υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό και όμως είναι αληθινό. Το κάνουν πράγματι και το έχω δει με τα μάτια μου».
Αν και η όλη διαδικασία βρίσκεται ακόμα σε πιλοτικό στάδιο, ήδη έχει αποδειχτεί πως δουλεύει.
Όπως είπε ο επικεφαλής της εταιρίας Air Fuel Synthesis Πίτερ Χάρισον, «παίρνουμε διοξείδιο του άνθρακα από τον αέρα και υδρογόνο από το νερό και τα μετατρέπουμε σε βενζίνη.
Κανείς άλλος δεν κάνει κάτι τέτοιο πουθενά στον κόσμο, από όσο ξέρουμε. Το προϊόν μοιάζει και μυρίζει σαν βενζίνη, αλλά είναι πολύ πιο καθαρό από τη βενζίνη που προέρχεται από πετρέλαιο.
Επιπλέον, δεν περιέχει κανένα από τα πρόσθετα που υπάρχουν στη συμβατική βενζίνη. Παρόλα αυτά, το προϊόν μας μπορεί να χρησιμοποιηθεί στις υπάρχουσες μηχανές».
Ο Χάρισον τόνισε ότι το πλεονέκτημα της νέου τύπου βενζίνης είναι πως δεν απαιτεί καμία αλλαγή στις υφιστάμενες υποδομές των μεταφορών, ενώ δεν είναι αναγκαία καμία μετατροπή στα αυτοκίνητα, όπως τοποθέτηση έξτρα μπαταριών, προσθήκη ειδικών κυψελών καυσίμου ή ντεπόζιτου υδρογόνου, κάτι που απαιτούν οι εναλλακτικές τεχνολογίες (ηλεκτρικά οχήματα, υβριδικά, υδρογόνου κ.α.).
Όπως είπε, «έως το τέλος του 2014, αν εξασφαλίσουμε την κατάλληλη χρηματοδότηση, θα μπορούμε να παράγουμε βενζίνη χρησιμοποιώντας ανανεώσιμη ενέργεια και θα το κάνουμε σε εμπορική βάση».
Ο Χάρισον εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι το πολύ σε 15 χρόνια θα λειτουργεί το πρώτο εργοστάσιο μεγέθους διυλιστηρίου. «Αν παράγουμε τα δικά μας καύσιμα, έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε την οικονομία μιας χώρας», υπογράμμισε.
Σε πρώτη φάση, η Air Fuel Synthesis σχεδιάζει να παράγει «αερο-βενζίνη» που θα είναι δυνατό να αναμιχθεί με συμβατική βενζίνη.
Προς το παρόν, πάντως, η τεχνολογία δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς και δεν είναι αποδοτική για να αξιοποιηθεί εμπορικά.
Επειδή η απόσπαση του διοξειδίου του άνθρακα από τον αέρα δεν έχει ωριμάσει αρκετά, η εταιρία αναγκάζεται να χρησιμοποιεί πρόσθετο διοξείδιο που προμηθεύεται από άλλες βιομηχανικές πηγές.
Διάφορες εταιρίες σε όλο τον κόσμο προσπαθούν να βελτιώσουν την τεχνολογία απόσπασης διοξειδίου από τον αέρα, μια διαδικασία που κοστίζει περίπου 500 ευρώ ανά τόνο διοξειδίου.
Φυσικά, όπως και με άλλες πρωτοεμφανιζόμενες τεχνολογίες, το κόστος τους στην πορεία υποχώρησε θεαματικά, κάτι που μπορεί να συμβεί και σε αυτή την περίπτωση.
Tο επίτευγμα ίσως μελλοντικά αποδειχτεί ορόσημο για την μαζική παραγωγή καθαρής ενέργειας και αποτελέσει απάντηση τόσο στην ενεργειακή κρίση όσο και στην επιβάρυνση του περιβάλλοντος με «αέρια του θερμοκηπίου», εφόσον όμως στην πορεία ξεπεραστούν διάφορα εμπόδια.
Η μικρή βρετανική εταιρία με την εύγλωττη ονομασία Air Fuel Synthesis (δηλαδή «σύνθεση καυσίμων από αέρα»), σύμφωνα με τη βρετανική «Ιντιπέντεντ», χρησιμοποιεί μια επαναστατική τεχνολογία και έχει καταφέρει να παράγει πέντε λίτρα βενζίνης από τον Αύγουστο, όταν έθεσε σε λειτουργία μια μικρή μονάδα που παράγει καύσιμα από διοξείδιο του άνθρακα και υδρατμούς του αέρα.
Η εταιρία ελπίζει ότι μέσα στην επόμενη διετία θα δημιουργήσει ένα μεγαλύτερο, μαζικής παραγωγής, εργοστάσιο που θα παράγει ένα τόνο «αερο-βενζίνης» την ημέρα. Επίσης, σχεδιάζει να παράγει «πράσινα» καύσιμα για τις αεροπορικές εταιρίες, ώστε τα αεροπορικά ταξίδια να εκλύουν λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα.
Ο Τιμ Φοξ, επικεφαλής για θέματα ενέργειας και περιβάλλοντος του Ινστιτούτου Μηχανολόγων Μηχανικών του Λονδίνου, δήλωσε ότι «ακούγεται υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό και όμως είναι αληθινό. Το κάνουν πράγματι και το έχω δει με τα μάτια μου».
Αν και η όλη διαδικασία βρίσκεται ακόμα σε πιλοτικό στάδιο, ήδη έχει αποδειχτεί πως δουλεύει.
Όπως είπε ο επικεφαλής της εταιρίας Air Fuel Synthesis Πίτερ Χάρισον, «παίρνουμε διοξείδιο του άνθρακα από τον αέρα και υδρογόνο από το νερό και τα μετατρέπουμε σε βενζίνη.
Κανείς άλλος δεν κάνει κάτι τέτοιο πουθενά στον κόσμο, από όσο ξέρουμε. Το προϊόν μοιάζει και μυρίζει σαν βενζίνη, αλλά είναι πολύ πιο καθαρό από τη βενζίνη που προέρχεται από πετρέλαιο.
Επιπλέον, δεν περιέχει κανένα από τα πρόσθετα που υπάρχουν στη συμβατική βενζίνη. Παρόλα αυτά, το προϊόν μας μπορεί να χρησιμοποιηθεί στις υπάρχουσες μηχανές».
Ο Χάρισον τόνισε ότι το πλεονέκτημα της νέου τύπου βενζίνης είναι πως δεν απαιτεί καμία αλλαγή στις υφιστάμενες υποδομές των μεταφορών, ενώ δεν είναι αναγκαία καμία μετατροπή στα αυτοκίνητα, όπως τοποθέτηση έξτρα μπαταριών, προσθήκη ειδικών κυψελών καυσίμου ή ντεπόζιτου υδρογόνου, κάτι που απαιτούν οι εναλλακτικές τεχνολογίες (ηλεκτρικά οχήματα, υβριδικά, υδρογόνου κ.α.).
Όπως είπε, «έως το τέλος του 2014, αν εξασφαλίσουμε την κατάλληλη χρηματοδότηση, θα μπορούμε να παράγουμε βενζίνη χρησιμοποιώντας ανανεώσιμη ενέργεια και θα το κάνουμε σε εμπορική βάση».
Ο Χάρισον εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι το πολύ σε 15 χρόνια θα λειτουργεί το πρώτο εργοστάσιο μεγέθους διυλιστηρίου. «Αν παράγουμε τα δικά μας καύσιμα, έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε την οικονομία μιας χώρας», υπογράμμισε.
Σε πρώτη φάση, η Air Fuel Synthesis σχεδιάζει να παράγει «αερο-βενζίνη» που θα είναι δυνατό να αναμιχθεί με συμβατική βενζίνη.
Προς το παρόν, πάντως, η τεχνολογία δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς και δεν είναι αποδοτική για να αξιοποιηθεί εμπορικά.
Επειδή η απόσπαση του διοξειδίου του άνθρακα από τον αέρα δεν έχει ωριμάσει αρκετά, η εταιρία αναγκάζεται να χρησιμοποιεί πρόσθετο διοξείδιο που προμηθεύεται από άλλες βιομηχανικές πηγές.
Διάφορες εταιρίες σε όλο τον κόσμο προσπαθούν να βελτιώσουν την τεχνολογία απόσπασης διοξειδίου από τον αέρα, μια διαδικασία που κοστίζει περίπου 500 ευρώ ανά τόνο διοξειδίου.
Φυσικά, όπως και με άλλες πρωτοεμφανιζόμενες τεχνολογίες, το κόστος τους στην πορεία υποχώρησε θεαματικά, κάτι που μπορεί να συμβεί και σε αυτή την περίπτωση.
newsit
Το 2006, ενώ βρισκόταν στην Ινδονησία, έξι μηνών έγκυος, η δημοσιογράφος του «Guardian», Αμπιγκέιλ Χάγουερθ, έκανε ένα πολύ ασυνήθιστο ρεπορτάζ. Βρέθηκε επί τόπου την ώρα που μικρά κορίτσια υποβάλλονταν μαζικά στις αίθουσες ενός σχολείου σε κλειτοριδεκτομή. Το σοκ ήταν τέτοιο που, όπως εξομολογείται σήμερα η ίδια, δεν είχε βρει την δύναμη, μέχρι τώρα, να γράψει για αυτή την βαρβαρότητα.
«Είναι 09.30 το πρωί μιας Κυριακής, και η ατμόσφαιρα στο σχολείο στην Μπαντούνγκ είναι γιορτινή. Μητέρες με μαντήλες και έντονα κραγιόν κουβεντιάζουν, και τρώνε γλυκά από καρύδα. Κάνει ζέστη, έχει θόρυβο και σχεδόν οι πάντες από τους 400 παρισταμένους χαμογελάνε. Αλλά η 12χρονη Σουμίνα μοιάζει σαν να θέλει να δώσει μπουνιά σε κάποιον. Τα μάτια της έχουν την σαστισμένη έκφραση ενός παιδιού που νιώθει προδομένο από τους δικούς του. Κάθεται σε μια πλαστική καρέκλα, και αντιστέκεται στις προσπάθειες που κάνει η μητέρα της να την ηρεμήσει με ένα ποτήρι γάλα και ένα μπισκότο», γράφει η ρεπόρτερ.
Και προσθέτει: «Μια ώρα αργότερα τα γεννητικά της όργανα ακρωτηριάστηκαν με ψαλίδι την ώρα που ήταν ξαπλωμένη επάνω σε ένα θρανίο. Εκείνο το πρωί, 248 κορίτσια υποβλήθηκαν στην ίδια βάρβαρη πρακτική. Η Σουμίνα ήταν το μεγαλύτερο, το μικρότερο ήταν μόλις πέντε μηνών». Τέτοιοι μαζικοί Ακρωτηριασμοί Γυναικείων Γεννητικών Οργάνων (ΑΓΓΟ από το αρκτικόλεξο του όρου) γίνονται κάθε χρόνο από το 1958 στο Ασαλάαμ, ένα ισλαμικό ίδρυμα. Οι γονείς παίρνουν 7,5 ευρώ και ένα κουτί με φαγητό για κάθε κόρη που φέρνουν για κλειτοριδεκτομή.
«Άλλες φορές ακρωτηριάζεται μέρος ή ολόκληρη η κλειτορίδα, άλλες τα μικρά ή τα μεγάλα χείλη του αιδοίου. Συχνά γίνεται συρραφή της σχισμής για να είναι πιο στενή η είσοδος του κόλπου. Η πρακτική παρομοιάζεται συχνά με την ανδρική περιτομή, στην πραγματικότητα, όμως, το ακριβές αντίστοιχο για τους άνδρες είναι ο ευνουχισμός. Δεν είναι σπάνιο μικρά κορίτσια να πεθαίνουν επί τόπου τη στιγμή της κλειτοριδεκτομής, από την ακατάσχετη αιμορραγία ή τον αφόρητο πόνο και το σοκ»», συνεχίζει η Χάγουερθ.
«Οι απαρχές του χάνονται στα βάθη των αιώνων της αφρικανικής παράδοσης. Υποτίθεται ότι αυξάνει την απόλαυση για τον άνδρα και την μειώνει για την γυναίκα, ώστε να αποφεύγεται η σεξουαλική ελευθεριότητα εκ μέρους της και να μπορεί να αφοσιωθεί στην ανατροφή των παιδιών και τις δουλειές του σπιτιού. Ερευνες έχουν δείξει ότι για πολλές από τις ακρωτηριασμένες γυναίκες η σεξουαλική επαφή είναι μία πολύ οδυνηρή εμπειρία», γράφει η Χάγουερθ.
Είναι ένα αρχαίο έθιμο που επιβιώνει μέχρι σήμερα, κυρίως στην Αφρική, σε ορισμένες χώρες της Ασίας και ελάχιστες της Μέσης Ανατολής. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι 100 έως 140 εκατ. κορίτσια και γυναίκες έχουν υποβληθεί, παγκοσμίως, σε κάποιου είδους ΑΓΓΟ. Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι 91,5 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια άνω των 9 ετών στην Αφρική έχουν υποβληθεί σε κλειτοριδεκτομή.
«Είναι 09.30 το πρωί μιας Κυριακής, και η ατμόσφαιρα στο σχολείο στην Μπαντούνγκ είναι γιορτινή. Μητέρες με μαντήλες και έντονα κραγιόν κουβεντιάζουν, και τρώνε γλυκά από καρύδα. Κάνει ζέστη, έχει θόρυβο και σχεδόν οι πάντες από τους 400 παρισταμένους χαμογελάνε. Αλλά η 12χρονη Σουμίνα μοιάζει σαν να θέλει να δώσει μπουνιά σε κάποιον. Τα μάτια της έχουν την σαστισμένη έκφραση ενός παιδιού που νιώθει προδομένο από τους δικούς του. Κάθεται σε μια πλαστική καρέκλα, και αντιστέκεται στις προσπάθειες που κάνει η μητέρα της να την ηρεμήσει με ένα ποτήρι γάλα και ένα μπισκότο», γράφει η ρεπόρτερ.
Και προσθέτει: «Μια ώρα αργότερα τα γεννητικά της όργανα ακρωτηριάστηκαν με ψαλίδι την ώρα που ήταν ξαπλωμένη επάνω σε ένα θρανίο. Εκείνο το πρωί, 248 κορίτσια υποβλήθηκαν στην ίδια βάρβαρη πρακτική. Η Σουμίνα ήταν το μεγαλύτερο, το μικρότερο ήταν μόλις πέντε μηνών». Τέτοιοι μαζικοί Ακρωτηριασμοί Γυναικείων Γεννητικών Οργάνων (ΑΓΓΟ από το αρκτικόλεξο του όρου) γίνονται κάθε χρόνο από το 1958 στο Ασαλάαμ, ένα ισλαμικό ίδρυμα. Οι γονείς παίρνουν 7,5 ευρώ και ένα κουτί με φαγητό για κάθε κόρη που φέρνουν για κλειτοριδεκτομή.
«Άλλες φορές ακρωτηριάζεται μέρος ή ολόκληρη η κλειτορίδα, άλλες τα μικρά ή τα μεγάλα χείλη του αιδοίου. Συχνά γίνεται συρραφή της σχισμής για να είναι πιο στενή η είσοδος του κόλπου. Η πρακτική παρομοιάζεται συχνά με την ανδρική περιτομή, στην πραγματικότητα, όμως, το ακριβές αντίστοιχο για τους άνδρες είναι ο ευνουχισμός. Δεν είναι σπάνιο μικρά κορίτσια να πεθαίνουν επί τόπου τη στιγμή της κλειτοριδεκτομής, από την ακατάσχετη αιμορραγία ή τον αφόρητο πόνο και το σοκ»», συνεχίζει η Χάγουερθ.
«Οι απαρχές του χάνονται στα βάθη των αιώνων της αφρικανικής παράδοσης. Υποτίθεται ότι αυξάνει την απόλαυση για τον άνδρα και την μειώνει για την γυναίκα, ώστε να αποφεύγεται η σεξουαλική ελευθεριότητα εκ μέρους της και να μπορεί να αφοσιωθεί στην ανατροφή των παιδιών και τις δουλειές του σπιτιού. Ερευνες έχουν δείξει ότι για πολλές από τις ακρωτηριασμένες γυναίκες η σεξουαλική επαφή είναι μία πολύ οδυνηρή εμπειρία», γράφει η Χάγουερθ.
Είναι ένα αρχαίο έθιμο που επιβιώνει μέχρι σήμερα, κυρίως στην Αφρική, σε ορισμένες χώρες της Ασίας και ελάχιστες της Μέσης Ανατολής. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι 100 έως 140 εκατ. κορίτσια και γυναίκες έχουν υποβληθεί, παγκοσμίως, σε κάποιου είδους ΑΓΓΟ. Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι 91,5 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια άνω των 9 ετών στην Αφρική έχουν υποβληθεί σε κλειτοριδεκτομή.
Ψιλή Κουβέντα
Όμως ατυχήσαμε, γιατί όλο αυτό το παιχνίδι, που στήθηκε μέσα από τα Μέσα Μαζικής "Ενημέρωσης", δεν ήταν τίποτε άλλο παρα ένα ψυχολογικό παιχνίδι στον πληθυσμό της χώρας μας.
Είναι η χιλιο-ειπωμένη συνταγή, "Το Δόγμα του Σοκ". Ανακοινώνονται μέσω διαρροών ακραία μέτρα, παγώνει ο τηλεθεατής - ακροατής - αναγνώστης για ορισμένες ημέρες και μετά, ως δια μαγείας έρχεται η λύση, παρουσιασμένη ως αγώνας ή διαπραγμάτευση των Κυβερνητικών μελών, με τους δανειστές, με την Τρόικα, ακόμα και με τον εαυτό τους.
Το Δόγμα του Σοκ έχει χρησιμοποιηθεί σε όλες τις χώρες όπου αποφασίστηκε η εμπλοκή του ΔΝΤ, με σκοπό να φοβήσει τους εκάστοτε πολίτες. Η λογική είναι απλή και στηρίζεται στην Ψυχιατρική, μετά από πειράματα που διεξήγαγε η CIA κάπου στη δεκαετία του '30 - '40, για τον έλεγχο των αναμνήσεων, με σκοπό την απόσπαση πληροφοριών.
Έτσι, όταν κάποιος άνθρωπος δέχεται ένα ισχυρό ψυχολογικό σοκ, τότε δημιουργείται κάποια στιγμή ένα "κενό" στη λειτουργία του εγκεφάλου του, στο οποίο μπορεί κάποιος ειδικός να αποσπάσει αλλά και να επανεγγράψει πληροφορίες στο μυαλό κάποιου ανθρώπου.
Αυτό στις μέρες μας γίνεται μαζικά και όχι στα υπόγεια ενός κτιρίου ανακρίσεων ή στο δωματίο ενός Ψυχιατρείου.
Πλέον το Ψυχιατρείο είναι μία ολόκληρη χώρα, με τους πολίτες της να συνωστίζονται κάθε απόγευμα για την ημερίσια δόση Ανατολίτικου Πολιτισμού και στη συνέχεια για την δόση "Ενημέρωσης". Εκεί, την ώρα της "Ενημέρωσης" δημιουργείται ένα "κενό", το οποίο και στη συνέχεια καλύπτεται από την παρουσίαση των πατριωτικών προσπαθειών της Κυβέρνησης.
Έτσι και ο πληθυσμός δεν αντιδράει (μας ψεκάζουν κάθε μέρα από τις 18:00 μέσω της TV, και εσύ επιμένεις να κοιτάς στον ουρανό) και οι Κυβερνώντες δεν ενοχλούνται.
Στην ερώτηση που μπορεί να κάνεις, "εμείς τί κάνουμε;", μπορώ να σου απαντήσω ορθά, "πολλά".
Ίσως μία καλή αρχή είναι να κλείσεις την τηλεόραση…
Υ.Γ.: Και επειδή αυτές τις ημέρες συνειδητοποίησα ότι η ελληνική μουσική έχει μία νέα Μούσα, ξεκίνα ν' ανακαλύπτεις τη χώρα σου.
Οι δομές διακυβέρνησης τείνουν να συμφύονται με τους ισχυρούς στο εσωτερικό της χώρας και τους τελευταίους αιώνες με τους οικονομικά ισχυρούς. Η εξέλιξη αυτή συνεχίζεται.
Στους Financial Times, ο οικονομικός ανταποκριτής του BBC Τζέιμς Μόργκαν περιγράφει την «ντε φάκτο παγκόσμια κυβέρνηση», που αρχίζει σιγά σιγά να παίρνει μορφή: το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα, την ομάδα των επτά μεγαλύτερων βιομηχανικών χωρών, την GATT κ άλλες δομές που σκοπό έχουν να υπηρετήσουν τα συμφέροντα των υπερεθνικών εταιριών, των τραπεζών και των επενδυτικών εταιριών σ’αυτή τη «νέα αυτοκρατορική εποχή». Στο άλλο άκρο, η Επιτροπή του
Νότου παρατηρεί ότι «οι ισχυρότερες οικονομίες του Βορρά έχουν γίνει ντε φάκτο η διευθυντική ομάδα της παγκόσμιας οικονομίας, προστατεύοντας τα συμφέροντά τους κι επιβάλλοντας τη θέλησή τους στο Νότο», όπου οι κυβερνήσεις «αντιμετωπίζουν την οργή, ακόμη και τη βίαιη εξέγερση των λαών τους, το βιοτικό επίπεδο των οποίων συρρικνώνεται καθημερινά, προκειμένου να εξασφαλιστούν τα τωρινά πρότυπα λειτουργίας του παγκόσμιο οικονομικού συστήματος» -πράγμα που σημαίνει: η σημερινή δομή εξουσίας και η σημερινή κατανομή πλούτου.
Ένα ιδιαίτερα σημαντικό χαρακτηριστικό των ντε φάκτο αναδυόμενων θεσμών διακυβέρνησης είναι η ανοσία τους στη λαϊκή επιρροή, ακόμα και εν πλήρη επίγνωση, Ενεργούν πάντα εν κρυπτώ, δημιουργώντας έναν κόσμο υποταγμένο στις ανάγκες των επενδυτών: το πλατύ κοινό «το ‘χουν βάλει στη θέση του» και την απειλή της δημοκρατίας την έχουν εξουδετερώσει. Η αντιστροφή αυτή στην πορεία εξάπλωσης που είχε ακολουθήσειη δημοκρατία κατά τους περασμένους αιώνες είναι ζήτημα μεγάλης σημασίας· εξίσου μεγάλη είναι και η σπουδαιότητα των νέων μορφών που έχει πάρει η διαστρέβλωση της κλασικής φιλελεύθερης θεωρίας στη διεθνή οικονομία. […]
Ακόμα περισσότερο, οι θεσμοί του υπερεθνικού κράτους υπηρετούν σε μεγάλο βαθμό άλλους αφέντες, όπως έκανε και κάνει ακόμα και η κρατική εξουσία. Και στην παρούσα περίπτωση, υπηρετούν τις ανερχόμενες υπερεθνικές επιχειρήσεις στον χρηματιστικό τομέα και σε άλλους κλάδους υπηρεσιών, τη βιομηχανία, τα ΜΜΕ και τις τηλεπικοινωνίες-θεσμούς που είναι ολοκληρωτικοί ως προν την εσωτερική δομή τους, εντελώς ανεύθυνοι, αυταρχικοί ως προς το χαρακτήρα τους και παντοδύναμοι. Στα πλαίσιά τους, ο κάθε συμμέτοχος έχει την ορισμένη θέση του μέσα στην αυστηρή ιεραρχία της κυριαρχίας, εφαρμόζοντας εντολές από πάνω και μεταφέροντάς τις προς τα κάτω. Όσοι έχουν μείνει απ’έξω, μπορούν να «μπουν στη δούλεψη» των αφεντικών και (αν είναι τυχεροί) ν’αγοράσουν αυτά που παράγουν. Η μεγάλη μάζα του πληθυσμού της Γης δεν έχει πολλές επιλογές. […]
Μία από τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας είναι η ανάδειξη των κρατικών θεσμών που υπηρετούν τα συμφέροντα της υπερεθνικής οικονομικής εξουσίας. Μια άλλη είναι η εξάπλωση του τριτοκοσμικού κοινωνικού μοντέλου των δύο ταχυτήτων και στο βιομηχανικό κόσμο.
Πρωτοπόρες σ’αυτήν την εξέλιξη είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες (λόγω της ασυνήθιστης δύναμης και ταξικής συνείδησης που έχει σ’αυτή τη χώρα ο επιχειρηματικός τομέας· οι Αμερικανοί επιχειρηματίες κατάφεραν ν’αποφύγουν το κοινωνικό συμβόλαιο που οι εργατικοί αγώνες επέβαλαν σε άλλα μέρη). Η παραγωγή μεταφέρεται σε περιοχές χαμηλών αμοιβών και κατευθύνεται σε προνομιούχους τομείς της παγκόσμιας οικονομίας. Μεγάλες μερίδες του πληθυσμού καθίστανται περιττές για τη διαδικασία παραγωγής, ίσως δε και για την αγορά. Οι μέρες, που ο Χένρι Φόρντ συνειδητοποιούσε ότι δεν θα μπορούσε να πουλήσει τ’αυτοκίνητά του παρά μόνον αν οι εργάτες του είχαν αξιοπρεπή μεροκάματα για να τ’αγοράσουν, έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. […]
Σύμφωνα ακριβώς με τις επιδιώξεις και τις προσδοκίες των αρχιτεκτόνων της πολιτικής, οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις υπονόμευσαν τη βάση της λειτουργούσας δημοκρατίας, οδήγησαν τους πολίτες στην απομόνωση και τους ανάγκασαν να ζουν «ο καθένας για τον εαυτό του». Δεν τους «συνέθλιψαν» ακόμα, όπως στην Ανατολική Ευρώπη και στα άλλα μέρη του Τρίτου Κόσμου που βουλιάζει ολοένα στην εξαθλίωση. Το ίδιο συμβαίνει και με τις κοινότητες των εργατών στην Αμερική, όπου άλλοτε οι άνθρωποι αγωνίζονταν μ’αισιοδοξία και θάρρος για την κοινωνική δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ τώρα είναι ένα πλήθος μοναχικών, απελπισμένων και αποθαρρυμένων ανθρώπων. Μέσα σ’αυτόν τον αμερικάνικο Τρίτο Κόσμο, που διογκώνεται ολοένα και περισσότερο μέσα στους κόλπους της αμερικάνικης κοινωνίας, το βίαιο έγκλημα και τα άλλα συμπτώματα κοινωνικής παθολογίας αρχίζουν να παίρνουν ανησυχητικές διαστάσεις, στο βαθμό που οι ανθρώπινες αξίες διαβρώνονται υπό την πίεση της επιλεκτικής εφαρμογής των κανόνων της αγοράς. […]
Η πραγματικότητα στη Δύση και στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου καθόλου δεν μοιάζει πια με τις ονειρώδεις φαντασίες που είναι σήμερα της μόδας, σχετικά με την ιστορία που συγκλίνει τάχα σ’ένα ιδεώδες ελευθέρων αγορών και δημοκρατίας, «σ’ ένα μέλλον, του οποίου η Αμερική είναι ταυτόχρονα υπερασπιστής, θεματοφύλακας και υπόδειγμα».
Μια ακριβέστερη περιγραφή θα έπρεπε να συγκεντρώσει τα στοιχεία, που προέβαλαν ιδιαίτερα έντονα τα τελευταία είκοσι χρόνια. Στη Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων, ο κόσμος θα διευθύνεται από τους πλούσιους και αποκλειστικά προς το συμφέρον τους. Το παγκόσμιο σύστημα δεν μοιάζει καθόλου με την κλασική, παραδοσιακή αγορά. Ο όρος «εταιρική εμποροκρατία» αποδίδει καλύτερα την πραγματικότητα. Η διακυβέρνηση περνάει όλο και περισσότερο στα χέρια των τεράστιων ιδιωτικών οργανισμών και των αντιπροσώπων τους. Οι οργανισμοί αυτοί έχουν ολοκληρωτικό χαρακτήρα: σε μια επιχείρηση η εξουσία πηγάζει από πάνω και διαχέεται προς τα κάτω, ενώ ο έξω κόσμος παραμένει αποκλεισμένος.
Στο δικτατορικό σύστημα που ακούει στο όνομα «ελεύθερη επιχείρηση», η εξουσία επί των επενδυτικών αποφάσεων, επί της παραγωγής και της εμπορικής διάθεσης, είναι συγκεντρωμένη στα χέρια του διευθυντικού κυκλώματος και παραμένει μακριά από τα βλέμματα των πληβείων, όπως τα άγια των αγίων: οι εργαζόμενη και η κοινωνία δε μπορούν ούτε να την ελέγξουν ούτε να την επηρεάσουν και αυτό αποτελεί ζήτημα αρχής και νόμου.
Οι υπερεθνικές έχουν μεγεθυνθεί γρήγορα και έχουν φτάσει σ’ ένα επίπεδο που οι ξένες πωλήσιες τους ήδη υπερβαίνουν το σύνολο των πωλήσεων του παγκόσμιου εμπορίου, αυτό το σύστημα ιδιωτικής διακυβέρνησης έχει συγκεντρώσει πρωτοφανή δύναμη. Τη δύναμη αυτή την εκμεταλλεύτηκαν κατά κανόνα για να δημιουργήσουν και να στηρίξουν την «ντε φάκτο παγκόσμια κυβέρνηση», όπως αυτή περιγράφεται στις σελίδες των οικονομικών εφημερίδων: η κυβέρνηση αυτή έχει τους δικούς της θεσμούς που επίσης δεν μπορεί να ελέγξει ή να επηρεάσει η μεγάλη πλειοψηφία. Όσο για το «παγκόσμιο εμπόριο» είναι ήδη κατά το ένα τρίτον «ενδοεταιρικό», συναλλαγές δηλαδή μεταξύ μητρικής εταιρίας και των θυγατρικών της και ασφαλώς όχι εμπόριο με την ουσιαστική σημασία του όρου.
Η συγκέντρωση ισχύος σε ελάχιστα χέρια απαιτεί ισχυρά κράτη, που θα προστατεύουν και θα προωθούν τα συμφέροντα των αφεντικών με κάθε τρόπο. Η δυνατότητα μεταφοράς της παραγωγής σε περιοχές όπου η κρατική καταπίεση είναι μεγάλη και η διοχέτευσή της στους ήδη πλούσιους τομείς του παγκόσμιου συστήματος επεκτείνουν το τριτοκοσμικό μοντέλο της κοινωνίας δύο ταχυτήτων και μέσα στους κόλπους των πλούσιων χωρών.
Οι διαδικασίες και οι εξελίξεις αυτές επιταχύνθηκαν, με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, και με τα νέα όπλα που προέκυψαν έτοιμα προς χρήση ενάντια στους «καλομαθημένους δυτικούς εργάτες» που είχαν καταφέρει ν’ αποκτήσουν ορισμένα δικαιώματα μετά από αιματηρούς αγώνες. Επιταχύνθηκαν επίσης εξαιτίας της τεράστιας εξάπλωσης του ανεξέλεγκτου διεθνούς κεφαλαίου και της ριζικής στροφής του κεφαλαίου από τις παραγωγικές επενδύσεις και το εμπόριο στην κερδοσκοπία.
Οι παράγοντες αυτοί συνέβαλαν αποφασιστικά και στην επιβράδυνση της οικονομικής μεγέθυνσης, υπονομεύοντας ταυτόχρονα και τον εθνικό οικονομικό σχεδιασμό. Οι εθνικές κυβερνήσεις, που προσπαθούν ακόμα να πάρουν κάποια μέτρα κοινωνικής πρόνοιας, εξαναγκάζονται από τέτοιους εξωτερικούς παράγοντες να υπηρετήσουν τα συμφέροντα των πλουσίων και των ισχυρώ περισσότερο παρά ποτέ. […]
Πόσο μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση; Θα δημιουργηθεί πράγματι μια διεθνής κοινωνία πάνω στα πρότυπα του Τρίτου κόσμου, με νησίδες αφθονίας και προνομιούχου πολυτέλειας μέσα σε πελάγη δυστυχίας και μιζέριας –νησίδες, που θα είναι ίσως μεγάλες σε πλουσιότερες χώρες- και με ελέγχους ολοκληρωτικής φύσης μέσα σε δημοκρατικές μορφές, οι οποίες με ταχείς ρυθμούς χάνουν το νόημα και το περιεχόμενό τους, καταντώντας απλή πρόσοψη; Ή η λαική αντίσταση, που πρέπει με τη σειρά της να διεθνοποιηθεί, αν θέλει να πετύχει, θα μπορέσει να αποδιαρθρώσει αυτές τις εξελισσόμενες δομές βίας και κυριαρχίας ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας, των οποίων η ανάπτυξη έχει τώρα διακοπεί, ακόμα και αναστραφεί; Αυτά είναι τα μεγάλα και σημαντικά ερωτήματα για το μέλλον.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Παλιές και νέες τάξεις πραγμάτων» του Νόαμ Τσόμσκι - έτος έκδοσης 1996
ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ (πληροφορίες για τον συγγραφέα)
Πηγή:
Τα κύματα θεόρατα –επί μέρες τώρα- σκάνε με θόρυβο πάνω στην τεχνητή ασπίδα της ηπείρου, το τεχνολογικό θαύμα της σύγχρονης εποχής. Η παγωνιά μου τρυπάει το δέρμα. Δε νιώθω τίποτα. Ηρεμώ και συνειδητοποιώ πως είμαι γεμάτος τρόμο κι οργή. Οργή για τον κόσμο γύρω μου, που μου προκαλεί τρόμο κι αηδία. Ένας φακός φωτίζει την κολώνα δίπλα μου. Η ανάσα μου κόβεται. Ο φακός αγγίζει τα γυμνά μου πόδια. Τα βήματα πλησιάζουν, οι φωνές πληθαίνουν. Πόσοι είναι; Είκοσι; Πενήντα; Εκατό;
Το φως του φακού με προσπερνάει. Τα βήματα σταματούν. Χωρίς να το σκεφτώ, αρχίζω και πάλι να τρέχω. Οι φωνές τους δυναμώνουν, μια σφαίρα σκίζει τον αέρα, ο θόρυβος αντηχεί στα αυτιά μου. Προσπαθώ να χαθώ στο σκοτάδι των σοκακιών. Μάταια. Μπαίνω σε ένα κτίριο σκοτεινό, οι φωνές πλησιάζουν. Ψάχνω μέρος να κρυφτώ. Κοιτάζω πάνω, δεξιά, κάτω..
Λίγη ώρα αργότερα τα βήματα απομακρύνονται. Εδώ, στη σκιά και την υγρασία του υπονόμου, θα μαι -για λίγο- ασφαλής. Προσπαθώ να ηρεμήσω. Το δέρμα μου έχει παγώσει, μαζί με κάθε συναίσθημα. Κάθε ίχνος ελπίδας χάνεται, όπως η ανάσα μου αδύναμα σβήνει στο κρύο. Κάτι αγγίζει το πόδι μου, τρομάζω. Ένα ποντίκι. Ανακούφιση. Τα ποντίκια είναι σαν άγγελοι μπροστά στο μένος των ανθρώπων. Αυτοί είναι τα πραγματικά τέρατα. Αυτούς τρέμω.
Η κοινωνία αυτή των τεράτων πρέπει να εξολοθρευθεί. Είναι μοχθηρά, άπληστα, αδηφάγα, κοντόφθαλμα τέρατα που χτίζουν ναούς από λάσπη, λατρεύοντας είδωλα για να σωθούν απ’ τον εαυτό τους. Αξίες, χα! Όλα τα παραγκωνίζει ο άνθρωπος, ώστε να προτάξει το ιδιοτελές του συμφέρον! Ιδέες, χα! Όλες του οι ιδέες βασίζονται στην ηλίθια άποψη, πως ,όταν τους δοθεί η ευκαιρία, οι άνθρωποι πράττουν το ορθό. Και ό,τι κι αν κάνουν αυτά τα όντα θα ναι πάντα δυστυχισμένα, γιατί είναι καταδικασμένα να γνωρίζουν εκ των προτέρων το μάταιο της κάθε τους πράξης. Γνωρίζουν, πως. ότι τείχη κι αν χτίσουν γύρω τους, ο θάνατος, αργά ή γρήγορα, θα λύσει την πολιορκία. Δώσ’τους φαί, θα ζητήσουν κι άλλο, δώσ’τους δικαιώματα θα τα καταχραστούν, δώσ’τους εξουσία και θα σου επιβληθούν! Δεν έχει όρια, επιτέλους, η ανικανοποίητη πλεονεξία αυτού του βρωμερού θηλαστικού;
Οι άνθρωποι με πρόδωσαν. Εγώ, όμως, θα τους ελευθερώσω. Δραπέτευσα για να τελειώσω αυτόν τον ,εξαρχής χαμένο, αγώνα επιβίωσης στη ματαιότητα. Ακούω ,αχνά, χαμόγελα από μακριά. Συλλογίζομαι αυτούς που χαμογελούν με οργή και οίκτο. Πόσο θλιβερή είναι η προσπάθεια τους να κρύψουν την απελπισία τους! Να καταπνίξουν εκείνη τη φωνή που τους σοκάρει, όταν απορροφημένοι, καθώς είναι στην κοινωνία των τεράτων, πετάγονται από το κρεβάτι τους, στις τρεις τα ξημερώματα, και συνειδητοποιούν – έκπληκτοι- πως θα πεθάνουν!
Τα χείλη μου χάσκουν ορθάνοιχτα και απορημένα, καθώς κάνω αυτές τις σκέψεις ∙ δε μπορούν –πλέον- να θυμηθούν αυτόν τον, άλλοτε προσφιλή, σχηματισμό, που θα έπρεπε να πάρουν, για να εκφράσουν αυτό που οι ηλίθιοι αποκαλούν, «χαμόγελο».
Τα σημάδια στο σώμα μου από τις κακουχίες της απομόνωσης αρχίζουν να τσούζουν κάτω απ’ την ένταση της παγωνιάς και με τραβάνε βίαια απ’ τις σκέψεις μου. Μια αστραπή με επαναφέρει στη μουντή «πραγματικότητα», όπως αρέσκονται τα τέρατα να αποκαλούν την στενόμυαλη αντίληψη τους για τον κόσμο γύρω τους. Στρέφω τα μάτια μου στο σκοτεινό ουρανό, τα ανοίγω δειλά και παίρνω την απόφαση μου.
Τα κύματα όλο και μεγαλώνουν, σκεπάζοντας το ενεργειακό τείχος, οι αστραπές διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ τα αστέρια έχουν κρυφτεί, εδώ και βδομάδες, από τον ουρανό της Ατλαντίδας. Τρέχω, κρύβομαι στο σκοτάδι, κατευθύνομαι προς τον Πύργο. Δυο ώρες αργότερα, ξεκουράζομαι σε μια σκοτεινή ντουλάπα των αποδυτηρίων του ορόφου 124. Θα περιμένω την αλλαγή της βάρδιας, σκέφτομαι κι αποκοιμιέμαι.
Ο ήχος της αστραπής με ξυπνάει και βγαίνω βιαστικά στο φως. Αφαιρώ τη στολή του φύλακα απ’ το άψυχο σώμα του και αρχίζω να ντύνομαι. Η κακοκαιρία μεγαλώνει. Η μεγαλύτερη της χιλιετίας, άκουσα να λένε απ’ το ψυχρό κελί μου. Αλλά κοιμούνται ήσυχα οι περήφανοι κάτοικοι της Ατλαντίδας, κάτω από τον προστατευτικό κλοιό της υπέρ-ασπίδας τους, άκουσα, επίσης, να λένε, σε άλλη μια κενόδοξη φλυαρία επί του τεχνολογικού, υπέρ-ανθρώπινου θαύματος που λέγεται Ατλαντίς. Η ζωή κυλάει ομαλά και ανώφελα κάτω από τον ουρανό που σείεται, κι εγώ κινούμαι προς το στόχο μου. Είμαι, πλέον, κοντά.
Λίγη ώρα αργότερα στέκομαι αποφασιστικά μπροστά στην είσοδο του θριάμβου. Μια απέραντη οδύνη παγώνει το αίμα μου στη θέα του θανάτου. Στη θέα των ανθρώπων της ασφάλειας, αιμόφερτων στο πάτωμα. Σκηνές γεννιούνται μέσα μου. Από μιαν άλλη ζωή - ξεχασμένη-, από έναν άλλον εαυτό. Από μια γυναίκα, από ένα τοπίο. Καταπνίγω αυτές τις σκέψεις και σφίγγω τα δόντια. Το παγωμένο μου κελί, οι ατελείωτες άψυχες νύχτες, τα βασανιστήρια πάνω στην νεανική μου σάρκα, οι βρισιές. Χωρίς οίκτο, χωρίς σταματημό. Χωρίς κανείς ποτέ να μ’ ακούσει, όσο κι αν φώναζα, σε κάθε σκίσιμο της σάρκας : «είμαι αθώος»! Αυτά μου’ χουν μείνει απ’ τον κόσμο των ανθρώπων. Έναν κόσμο που φθάνει στο τέλος του.
Πληκτρολογώ, αργά, τον κωδικό που αναγράφεται στην ταυτότητα του αρχιφύλακα. Είναι τόσο σίγουροι για την αδιαφιλονίκητη κυριαρχία τους, που δε πράττουν παρά ελάχιστα για την ασφάλεια τους. Οι ανόητοι! Η πόρτα ανοίγει. Μπροστά μου ένας μοχλός. Το χέρι μου σταθερό.
Τα κύματα μεγαλώνουν και εγώ αρχίζω να γελάω δυνατά! Αρχίσω να γελάω μετά από χρόνια, να γελάω και να κοιτάω τον ουρανό. Τους μισώ. Σήμερα θα έρθει η λύτρωση. Σήμερα θα τους σώσω από το τέρας του εαυτού τους. Σήμερα θα σώσω τον εαυτό μου απ’ τα τέρατα που με επισκέπτονται τη νύχτα με ανθρώπινη μορφή. Μοναδική σωτηρία η άβυσσος. Κλείνω τα μάτια και τραβάω το μοχλό.
Ο ουρανός είναι πιο σκοτεινός από ποτέ, έχει γίνει ένα με τον αγριεμένο ωκεανό. Η ήπειρος κοιμάται. Κοιτάω ψηλά. Ένας τυφώνας νερού σκεπάζει τον ουράνιο θόλο. Το κύμα τεράστιο, απειλητικό, πλησιάζει, όπως και το προηγούμενο. Σκύβω το κεφάλι. Περιμένω να ακούσω τον ηλεκτρικό ήχο εξουδετέρωσης του πάνω στην ενεργειακή ασπίδα. Σιωπή. Μέσα σε έκσταση, κοιτάω ψηλά. Η ασπίδα έπεσε.
Ένα θεόρατο βουνό νερού σκεπάζει την Πόλη. Το ρήγμα μεγαλώνει, μέχρι που διαγράφεται, ολοκάθαρα, πλέον, το υδάτινο σκοτάδι. Έρχεται καταπάνω μου. Με παρασέρνει και με σπρώχνει βίαια στο κενό. Πέφτω από την κορυφή του Πύργου, 500 μέτρα απ’ την επιφάνεια της γης. Η Ατλαντίδα βυθίζεται.
Το κύμα τραβιέται και επιστρέφει, δέκα φορές πιο ορμητικό. Μπροστά στα μάτια μου η ήπειρος χάνεται. 300 μέτρα. Η λύτρωση είναι κοντά. Η οδύνη μετατρέπεται σε ηδονή. Επιτέλους! 200 μέτρα. Βλέπω ανθρώπους να τρέχουν. Ακούω φωνές, κλάματα. Μα δε το νιώθουν; Δε νιώθουν πως η σωτηρία είναι κοντά; 100 μέτρα. Τα κύματα παρασέρνουν κτίρια, ανθρώπους, βιβλία, μνημεία. Όλοι οι άνθρωποι που έζησαν εδώ, όσο μεγάλοι κι αν υπήρξαν στον κόσμο των ανθρώπων, όσο μεγάλο κι αν είναι το μνημείο που χτίστηκε για να τους δοξάσει, όσα πολλά βιβλία κι αν αναφέρονται σ’ αυτούς, οι ίδιοι ,σήμερα, δεν είναι τίποτα πιο σπουδαίο, απ’ τη λάσπη που βυθίζονται τα πόδια μας όταν βρέχει, ή απ’ τον μολυσμένο αέρα που αναπνέουν τα πνευμόνια μας.
50 μέτρα. Επιτέλους, η λύτρωση πλησιάζει! Κλείνω τα μάτια και ετοιμάζομαι. Ένα κλάμα φθάνει στα αυτιά μου, αδύναμο, δειλό, γεμάτο απορία. Παγώνω. Γυρνάω να δω από πού πηγάζει. 30 μέτρα. Ένα παιδί! Τα μάτια μου αντικρίζουν τα δικά του. 20 μέτρα. Αδύνατον! Προσπαθώ να φωνάξω! Τα μάτια του καρφώνονται στα δικά μου, μπήγονται στη σάρκα μου σα καρφιά! Νιώθω πόνο χειρότερο από κάθε βασανιστήριο των ανθρώπων! 10 μέτρα. Χάνομαι στα μάτια αυτά, που κρύβουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, τα μάτια τα δικά σου, που με κοιτάνε εδώ και χρόνια, κάθε άψυχο βράδυ, κάνοντας την καρδιά μου να χτυπά με όση δύναμη της είχε απομείνει, μέσα στα σκοτεινά, υπόγεια μπουντρούμια. 5 μέτρα. Το κύμα παρασέρνει τα μάτια μακριά κι εγώ σε μια τελευταία αναλαμπή, βρίσκω τα πάντα. 2 μέτρα.
Τι έκανα;
ΠΗΓΗ
Οι «πουλημένοι» αξιωματούχοι που κάνουν τους μιμητές τους να μοιάζουν ερασιτέχνες
Όσο κι αν πολιτική και διαφθορά πιάνονται κάποιες φορές από το χέρι, εδώ τα πράγματα ξεφεύγουν.
Σκάνδαλα και σκανδαλάκια θα βρείτε πολλά, τέτοια νούμερα όμως πουθενά!
Οι παρακάτω «πουλημένοι» πολιτικοί κάνουν λοιπόν τους μιμητές τους να μοιάζουν τελείως ερασιτέχνες.
Όταν η υπεξαίρεση και η κυβερνητική αυθαιρεσία δεν έχουν όμοιά τους, τότε μιλάμε για τους πλέον διεφθαρμένους πολιτικούς του κόσμου...
1. Mohammed Suharto
Ο δεύτερος πρόεδρος της Ινδονησίας «υπηρέτησε» πιστά την πατρίδα του για 32 συναπτά έτη, από το 1967 έως το 1998. Πρόκειται για ένα έξοχο δείγμα κυβερνητικής διαφθοράς, αφού θεωρείται ο πιο «πουλημένος» ηγέτης του πλανήτη.
Γιατί; Γιατί απλά ο αξιότιμος αξιωματούχος μας καταχράστηκε στη διάρκεια της θητείας του 15-30 δισ. δολάρια. Δισεκατομμύρια! Το ύψος της κατάχρησης ερευνάται ακόμα. Τον κατηγορούν επίσης και για τον άδικο θάνατο 100.000 κατοίκων του Ανατολικού Τιμόρ, όταν επί προεδρίας του η Ινδονησία εισέβαλε και κατέκτησε το γειτονικό κρατίδιο.
2. Ferdinand Marcos
Δικηγόρος στο επάγγελμα και πρόεδρος των Φιλιππίνων, κυβέρνησε τη χώρα από το 1965 έως το 1986. Η οικονομική αναδιάρθρωση που ευαγγελιζόταν για τη χώρα του κατέληξε σε... προσωπική αναδιάρθρωση: 5-10 δισ. δολάρια του κρατικού προϋπολογισμού έκαναν φτερά κατά τη διάρκεια της θητείας του!
Στις «παράπλευρες» δράσεις του συγκαταλέγεται βέβαια και η δολοφονία του κυριότερου πολιτικού του αντιπάλου...
3. Sani Abacha
Ο στρατιωτικός «ηγέτης» της Νιγηρίας, που κυβέρνησε με πυγμή την πατρίδα του από το 1993 έως το 1998, λεηλάτησε ταυτόχρονα τα κρατικά ταμεία για τις ανάγκες των σκοπών του. Των προσωπικών του σκοπών. Το ύψος της κατάχρησης άγγιξε τα 5 δισ. δολάρια, ποσό που αντιπροσώπευε το 10% του ΑΕΠ της χώρας!
Το 2002 βέβαια ο Abacha κατάλαβε το λάθος του και συμφώνησε να επιστρέψει τα 1,2 δισ. δολάρια που είχε αρπάξει από την κρατική τράπεζα της χώρας. Κάτι ήταν κι αυτό...
4. Mobutu Sese Seko
Πρόεδρος του Ζαΐρ (Κονγκό) από το 1965 μέχρι και το 1997, κυβέρνησε τη χώρα ως απόλυτος μονάρχης. Και βέβαια είχε απεριόριστη πρόσβαση στους κρατικούς πόρους. Η υπεξαίρεσή του από τον κρατικό κορβανά ανέρχεται στα 5 δισ. δολάρια, ενώ το αγαπημένο του «σπορ» ήταν η λεηλασία ανθρωπιστικών βοηθειών και οικονομικών πακέτων στήριξης.
Πόσα άραγε από τα 12 δισ. δολάρια που έλαβε το Κονγκό από την Παγκόσμια Τράπεζα ως οικονομική ενίσχυση στα 32 χρόνια της ηγεμονίας του να κατέληξαν πράγματι στα ταμεία του κράτους;
5. Joseph Estrada
Στα χνάρια του Ferdinand Marcos όσον αφορά στις ατασθαλίες, ο 13ος πρόεδρος των Φιλιππίνων, που κυβέρνησε τη χώρα από το 1998 έως το 2001, ήταν διάσημος ηθοποιός του εγχώριου κινηματογράφου, με καριέρα πάνω από 30 χρόνια στο πανί. Οι υποκριτικές του ικανότητες τον οδήγησαν σε ασφάλεια στις παράνομες συναλλαγές του με οικονομικούς παράγοντες της χώρας: 400 εκατ. δολάρια ήταν η αμοιβή του για μια «εξυπηρέτηση» σε φίλο του, ενώ άλλα 180 εκατ. δολάρια μπήκαν στον τραπεζικό του λογαριασμό από υπεξαίρεση πακέτου στήριξης για την καπνοκαλλιέργεια στις Φιλιππίνες.
Η πρόταση μομφής που κατατέθηκε εναντίον του στη Βουλή τον ανάγκασε να παραιτηθεί και να διακόψει έτσι απρόοπτα την πορεία του προς τον παράνομο πλουτισμό...
Αυτοί άραγε πόσα κλέψαν και σε ποιά θέση κατατάσσονται??
newsbeast.gr
