Αφιερωμένο στην αναζήτηση του μυστικού της μακροζωίας των ανθρώπων της Ικαρίας, το υλικό, όπως αναφέρει ο «Εθνικός Κήρυκας», ελήφθη από νέα στοιχεία τα οποία περιέχονται στη δεύτερη έκδοση του «Blue Zones» (Μπλε Ζώνες) του Νταν Μπούετνερ, που θα κυκλοφορήσει τον επόμενο μήνα από το «National Geographic».
Αναζητώντας το μυστικό της μακροζωίας, επισκεπτόμενος την Ικαρία ο Μπούετνερ θα διαπιστώσει πως οι Ικαριώτες δεν φορούν ρολόγια, δεν αγχώνονται, εμπιστεύονται τα βότανα που τους χαρίζει το βουνό και όταν ερωτούνται πώς το καταφέρνουν, συνήθως απαντούν ότι μάλλον οφείλεται στον καθαρό αέρα και το κρασί.
Αρχικά, αναφέρεται η ιστορία του Σταμάτη Μωραΐτη, ο οποίος το 1943 μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Εκεί παντρεύτηκε την Ελληνο-αμερικανίδα Ελπινίκη, η οποία του χάρισε τρία παιδιά. Το 1976, όμως, οι γιατροί του διέγνωσαν καρκίνο του πνεύμονα και του έδωσαν εννέα μήνες ζωής. Έτσι αποφάσισε να επιστρέψει στην αγαπημένη του Ικαρία, ώστε να ταφεί στους προγόνους του. Μετακόμισε στους ηλικιωμένους γονείς του, σε ένα μικρό ασβεστωμένο σπίτι, σε κτήμα δύο στρεμμάτων με αμπελώνες, κοντά στον Εύδηλο, στη βόρεια πλευρά του νησιού.
Τους επόμενους μήνες, η υγεία του διαρκώς βελτιωνόταν. Τελικά, δεν έκανε ποτέ του χημειοθεραπεία, ούτε αναζήτησε κανενός είδους θεραπεία. Όταν δε, μετά από 25 χρόνια, γύρισε στις ΗΠΑ για να του πουν τι είχε συμβεί, διαπίστωσε πως όλοι οι γιατροί που τον είχαν εξετάσει πριν φύγει… είχαν πεθάνει.
Σήμερα, σε ηλικία 102 χρονών ο Σταμάτης Μωραΐτης ζει χωρίς καρκίνο.
Μία ακόμη ιστορία που παρατίθεται στο δημοσίευμα είναι αυτή της ηλικιωμένης Τέας Παρίκος, η οποία αν και γεννημένη στο Ντιτρόιτ, από Αμερικανό πατέρα, επέλεξε να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής της ελληνίδας μητέρας της, την Ικαρία, όπου οι ρυθμοί της ζωής είναι πιο ήρεμοι και η κοινωνία, παρά την υψηλή ανεργία, πιο υποστηρικτική.
Ιδιαιτερότητες και τρόπος ζωής.
Πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα έδειξαν ότι η Ικαρία, μαζί με τη Σαρδηνία, τη Λόμα Λίντα του Μεξικoύ, την Νικόγια στην Κόστα Ρίκα και την Οκινάβα της Ιαπωνίας, είναι οι περιοχές του κόσμου με τα υψηλότερα ποσοστά υπερήλικων.
Εκτός από τις ιδιαιτερότητες, από γενετικής απόψεως, του πληθυσμού, σημαντικό ρόλο δείχνει να παίζουν οι συνθήκες και ο τρόπος ζωής των κατοίκων του μικρού αυτού νησιού, οι οποίοι κατέχουν ρεκόρ μακροβιότητας. Και ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη μόνο το 0,1% του πληθυσμού ζει πάνω από 90 χρόνια, στην Ικαρία το αντίστοιχο ποσοστό είναι δεκαπλάσιο, με παράλληλη διατήρηση καλής ποιότητας ζωής.
Αυτό που φαίνεται να χαρακτηρίζει τα ηλικιωμένα άτομα της Ικαρίας, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι η ερωτική διάθεση έως τα βαθιά γεράματα, η συντροφικότητα, οι στενοί οικογενειακοί δεσμοί, το χαμηλό στρες, το καλό μορφωτικό επίπεδο (έτη φοίτησης σε σχολείο), η καθημερινή άσκηση. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τη μεσημεριανή σιέστα, το υψηλότερο επίπεδο υιοθέτησης μεσογειακής διατροφής και την έντονη κοινωνική συναναστροφή και συμμετοχή σε κοινωνικά δρώμενα, αποτελούν τα βασικά συστατικά της συνταγής για να φτάσουν στα βαθιά γεράματα, με καλή υγεία.
Η υιοθέτηση πιο υγιεινής διατροφής είναι πιο συχνή στους ηλικιωμένους της Ικαρίας (68% στους υπερήλικες άνδρες άνω των 80 ετών, και 64% στις υπερήλικες γυναίκες) σε σύγκριση με ανάλογης ηλικίας άτομα, από μελέτες που διεξήχθησαν στην Αττική και σε νησιωτικούς πληθυσμούς της Μεσογείου.
«Μιλώντας με τον γιατρό Ηλία Λεριάδη, μου είπε ότι ο κόσμος μένει ξύπνιος μέχρι αργά», ανέφερε ο ερευνητής. «Ξυπνούμε αργά και πάντα κοιμόμαστε το μεσημέρι. Δεν ανοίγω το ιατρείο μου πριν τις έντεκα το πρωί, γιατί κανείς δεν έρχεται πιο νωρίς. Παρατηρήσατε ότι κανείς δεν φορά ρολόι εδώ. Όταν καλείς κάποιον για μεσημεριανό φαγητό μπορεί να έρθει στις δέκα ή στις έξι το απόγευμα. Απλά, δεν δίνουμε σημασία στην ώρα εδώ».
Ειδική αναφορά κάνει σε όσα έμαθε από τον γιατρό σχετικά με την κατανάλωση αφεψημάτων, όπως το τσάι του βουνού, τη μαντζουράνα, το φλισκούνι, το δενδρολίβανο που «οι άνθρωποι εδώ πιστεύουν ότι είναι φάρμακα. Όπως και το μέλι το οποίο χρησιμοποιούν για τα πάντα, από την θεραπεία πληγών, ξενύχτια, ακόμα και τη γρίπη. Οι ηλικιωμένοι ξεκινούν την ημέρα τους με ένα κουτάλι γεμάτο μέλι. Το παίρνουν σαν φάρμακο».
Τέλος, εντυπωσιασμένος από το υψηλό ποσοστό μακροζωίας στην Ικαρία αναρωτιέται για ποιο λόγο στην κοντινή Σάμο οι άνθρωποι που αναπνέουν τον ίδιο καθαρό αέρα, τρώνε φρέσκο ψάρι από την ίδια θάλασσα, αυγά, γάλα και πίνουν κρασί, ζουν όσο οι υπόλοιποι Έλληνες.
πηγή
Η πρόσφατη παπαρολογία σχετικά με την εκταμίευση ή όχι της δόσης προς την Ελλάδα, δεν είναι τυχαία. Δεν είναι δυνατόν η Μέρκελ να δηλώνει πως η Ελλάδα εξασφάλισε την επόμενη δόση της και την ίδια στιγμή ο Σόιμπλε, να λέει πως "δεν είναι τελειωμένη υπόθεση".
Στην Ελλάδα εφαρμόζεται το σύνδρομο της αναβλητικής γκόμενας, με το οποίο λίγο πολύ όλοι έχουμε έρθει σε επαφή. Το σύνδρομο της αναβλητικής γκόμενας, συνήθως ασκείται από γυναίκες με χαμηλή ή πολύ υψηλή αυτοεκτίμηση, γυναίκες που θεωρούν ότι δεν έχουν το πάνω χέρι σε μια σχέση και θέλουν να το αποκτήσουν, γυναίκες που πληγώθηκαν στην εφηβεία τους, γυναίκες που μεγάλωσαν χωρίς καλή εικόνα για την πατρική φιγούρα κ.α. Οι γυναίκες αυτές θέλοντας να αποκτήσουν μεγαλύτερο μερίδιο εξουσίας μέσα σε μία σχέση, παίζουν αυτά που γνωρίζουμε ως mind games.
Η πιο συνηθισμένη μορφή mind game, αφορά το σύνδρομο της αναβλητικής γκόμενας. Καθ' αυτό και όπως λέει και η λέξη "αναβλητική", η γυναίκα συνηθίζει να αναβάλει ή να αργεί στα ραντεβού της προκειμένου να κάνει τη σχέση της να περιμένει. Αυτή η αναμονή, αν και σε κάποιους μπορεί να φαίνεται ανούσια ή ακόμα και αρνητική, γεννά την επιθυμία της "ολοκλήρωσης" στο άτομο που περιμένει, "ολοκλήρωση" που επιτυγχάνεται μετά τον προγραμματισμό συνάντησης, ή την τελική άφιξη της.
Μέχρι πριν λίγες ημέρες η σκέψη μας δεν περιστρεφόταν γύρω από την εκταμίευση ή όχι της επόμενης δόσης, καθώς αυτός ο "κίνδυνος" υποτίθεται πως αποσοβήθηκε στις εκλογές του Ιούνη και τα μέτρα που αποφάσισε η ελληνική κυβέρνηση πάρθηκαν με το παραπάνω. Δημιουργώντας το πρόβλημα της χορήγησης της επόμενης δόσης, δημιουργούνται οι ίδιες συνθήκες που δημιουργούνται στο mind game της αναβλητικής γκόμενας. Μέχρι τώρα, τα προβλήματα μας αφορούσαν το χαράτσι, την εφορία, την ανεργία, την υγεία. Τώρα το πρόβλημα μας αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από μια δόση, η οποία ποτέ δε μας βοήθησε και ούτε πρόκειται να μας βοηθήσει. Και όταν την πάρουμε τελικά, θα είναι ωραία.
Έτσι κι αλλιώς, σαν γκόμενες τους είμαστε
Τό ἀπ' αἰῶνος κεκρυμμένον μυστήριον τῆς ἀπείρου ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπον ἀπεκαλύφθη εἰς ἡμᾶς
Θυμάμαι ακόμη πόσο είχα σοκαριστεί την πρώτη φορά που άκουσα πως ο εφευρέτης του φραπέ είναι Έλληνας. Πρώτον διότι την εποχή εκείνη είχα ως δεδομένο πως σε κάθε σημείο του πλανήτη είναι ο πιο διαδεδομένος καφές κι έτσι -εξαιτίας αυτής της αυθαίρετης είναι η αλήθεια γενίκευσης- διαπίστωσα αλυσιδωτά και ένα σωρό ακόμη αλήθειες, π.χ. πως ο Ρακιντζής δεν είναι ο καλλιτέχνης με τις μεγαλύτερες επιτυχίες παγκοσμίως ή ότι δεν είναι υποχρεωμένος ένας Κινέζος να γνωρίζει την ύπαρξη του Βασίλη Λυπηρίδη. Δεύτερον αναθάρρησα, διότι κατά τη δεκαετία του '80, την προ Λαλάκη Εισαγόμενου εποχή δεν υπήρχαν Γεωργιαδολιακοπουλοβελόπουλοι να διατυμπανίζουν την ελληνικότητα του Παντός. Εδώ ο Κοντομηνάς βάφτισε την εταιρία του Interamerican μόνο και μόνο για να δείξει πως δεν έχει καμία σχέση με τις δουλειές των άχρηστων Ελλήνων. Άκου εκεί Interamerican...με έδρα στο Μαρούσι. Tόσο βαθιά είχε φωλιάσει ο ψευτοδιεθνισμός. Τέλος πάντων κάπως έτσι είχα αντιδράσει. Ηλίθια θα σκεφτείτε. Μην ψαρώνετε... Ήμουν περίπου ενός έτους.Καφές στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού
Πλέον οι μοναδικές ενέσεις τόνωσης της ψυχολογίας του φραπέ είναι η εμμονή των ξένων που τον δοκιμάζουν πρώτη φορά και τον απολαμβάνουν σχεδόν ψυχαναγκαστικά ή ακόμη καλύτερα η πάγια επιθυμία των Ελλήνων του εξωτερικού που έρχονται τα καλοκαίρια στην Ελλάδα. Παθαίνουν κάτι, γυρίζει το μάτι τους, αλυχτάνε, μουγκρίζουν. Κάτι που εμείς οι Ελληνάρες, οι φραπεδόμαγκες, χάσαμε μαζί με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές αποσκευές μας. Πολύ φοβάμαι όμως πως έχουν δημιουργηθεί στο φραπεδάκι μας σοβαρά ψυχολογικά συμπλέγματα. Όποιος έχει γνωρίσει την κορυφή, την απόλυτη αποδοχή και αποθέωση δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τις εποχικές επιτυχημένες περιοδείες. Ρωτήστε τον Τόλη να σας το εξηγήσει. Όσο πιο φωτεινός ο δρόμος, τόσο πιο σκοτεινό το περιθώριο.
Η συνωμοσία του φραπέ
Το φραπεδάκι του φαντάρου το κερνούσαν οι μπαρμπάδες στα καφενεία. Αυτοί έπιναν ελληνικούς και τσίπουρα, η νεολαία ως πιο "μοντέρνα" είχε το φραπεδάκι για σημαία, την φραπεδάρα, τη φράπα, το φραπόγαλο. Τα τραπέζια στα φοιτητικά στέκια είχαν εκατοντάδες λίτρα φραπέ μέσα στα διάφανα ποτήρια. Ευκολία και για τους σερβιτόρους και τους μπουφετζήδες -που τώρα τους λέμε λέει baristas-, φώναζες μόνο "μέτριο χωρίς", "σκεεεεεεεεετο" ο ξενυχτισμένος, "γλυκό γάλα" οι φλώροι και οι γκόμενες. Στραβώναμε όταν μας έκαναν καφέ με Βζζζζζζ. Δηλαδή με ηλεκτρικό αναδευτήρα. Ο σωστός ο φραπές βγαίνει από σέικερ, εκεί φαίνεται ο μάστορας. Ακόμη μου λείπουν οι απογευματινές ταχυπαλμίες του πέμπτου καφέ. Τώρα με το ζόρι βγάζω δύο.
Τον πρώτο μου φραπέ τον πλήρωσα 350 δραχμές. Τα τσιγάρα έκαναν 550. Μέτριος χωρίς γάλα. Έδενε αρμονικά με τα Cohiba Robustos. Ήμουν πολύ περήφανος. Είχα ακούσει ιστορίες για κάποιους που λύγισαν και είχαν παραγγείλει σοκολάτα γλυκιά κρύα στην πρώτη τους απόπειρα. Είναι όλοι τους ακόμη και σήμερα δυστυχισμένοι.
Κι ύστερα γίναμε Ιταλοί
Δεν έχουμε μέτρο, αυτό είναι. Και μετά μου μιλάνε για αρχαιοελληνική σοφία, οι απόγονοι που αν δεν μπουν ολόκληροι στο βάζο με το μέλι θα το σπάσουν στο κεφάλι του διπλανού τους. Μπουγάτσα με φρέντο καπουτσίνο, τυρόπιτα κι εσπρεσάκι σε τιμή έκπληξη, εσπρέσο μπαρ σε κάθε γωνία και τη φραπεδάρα τη θυμόμαστε μόνο σε διακοπές ρεύματος. Για να μην ασχοληθώ με τα Starbucks...Ή μάλλον μόνο δύο πράγματα. Σιχαίνομαι να βλέπω κόσμο να περπατάει στην Ελλάδα και να κρατάει ποτηράκι Starbucks. Μπορεί να είναι τα καλύτερα παιδιά του κόσμου εκεί στο Σιάτλ αλλά αν κουβαλάς τον ηλίθιο καφέ σου παντού δεν γίνεσαι ούτε σταρ του Χόλιγουντ ούτε ντετέκτιβ της CIA. Ο δεύτερος λόγος που μισώ τα Starbucks είναι επειδή ο ceo της εταιρίας ήρθε στην Ελλάδα, ήπιε φραπέ και δεν του άρεσε. Να πίνεις γάλα με γαλοπούλα στο χωριό σου βλαχοκαουμπόι Howard Schultz σιωνισταριό. Που χτυπάς στο μπλέντερ πάνκεικς με γουάφλς και πινατμπάτερ και λες ορίστε ένα ωραίο καφεδάκι. Πουθενάδες.
Εκ Της Τέφρας Αναγεννώμαι
Σήμερα το πρωί έπινα το εσπρεσάκι μου στο μπαρ. Κάποτε ακούστηκε μια παραγγελία που είχα να ακούσω καιρό. Τέσσερα φραπεδάκια μέτρια πακέτο. Γύρισα το κεφάλι απορημένος. Ήταν ένας λεβέντης δίμετρος, με λερωμένη φόρμα εργασίας και βαρύ ύφος. Ντράπηκα για τις ώρες που ξόδεψα στην μελέτη του καφέ, τις ποικιλίες, τις θερμοκρασίες, τους χρόνους του.
Είμαι φτιαγμένος από λάσπη και φραπέ και ο φραπές, φρέντο δεν γίνεται.
Η ιστορία λοιπόν επηρεάζεται από τους νικητές, γράφεται όμως από τους ιστορικούς. Ακόμη χειρότερα ,διδάσκεται από τους καθηγητές, από βιβλία που γράφουν κάποιοι άλλοι ,συνήθως καθηγητές ή επιστήμονες του συγκεκριμένου πεδίου. Τα περισσότερα βιβλία που είναι διαθέσιμα στο εμπόριο εκδίδονται από εκδοτικές εταιρείες, που όπως κάθε εταιρεία λειτουργεί με σκοπό το κέρδος. Είναι λοιπόν αλήθεια πως την ιστορία την γράφουν οι νικητές; Και ναι και όχι. Τεχνικά ναι, πρακτικά όχι. Θα ήθελα να επεκταθώ σε πολλά συγκεκριμένα παραδείγματα, όμως για λόγους οικονομίας θα αναφέρω μόνο ένα, που πιστεύω δείχνει τα επίπεδα ημιμάθειάς μας. Τι τραγικό πράγμα η ημιμάθεια.....
Ο Αλάριχος ( Ulrich στα γερμανικά), είναι ο στρατηλάτης που θα καταστρέψει ΟΡΙΣΤΙΚΑ τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό. Που θα προσανατολίσει την έννοια της ελληνικότητας σε διαφορετικούς ορίζοντες. Κατά τη διάρκεια της καταστροφικής επιδρομής του στην ελληνική γη , θα καταστρέψει, θα κατασφάξει, θα επικρατήσει ολοκληρωτικά. Να τονίσω εδώ πως δε θα επικεντρωθώ ούτε στα αίτια, ούτε στα πολιτικά και θρησκευτικά παιχνίδια της εποχής. Θα μείνω απλά στο γεγονός πως ένας Βησιγότθος ισοπέδωσε στα 396 π.Χ την Ελλάδα. Καταστρέφει ναούς, ακρωτηριάζει όσα αγάλματα δεν προλαβαίνει να κονιορτοποιήσει και κυριολεκτικά σβήνει πόλεις από τον χάρτη. Ανάμεσα σ' αυτές και την Αθήνα, που ερημώνει και θα υπάρξει ξανά επί Όθωνος. Έστω λοιπόν και σε όσους όσοι αντιμετωπίζουν τον πολιτισμό ως βαριά βιομηχανία της Ελλάδος, ο Αλάριχος έχει προξενήσει τεράστια ζημιά. "Διαφυγόντα κέρδη" θα έλεγαν οι πιο τολμηροί. Ο λόρδος Έλγιν μπροστά του μοιάζει με προσκοπάκι. Κι όμως ποιος ασχολείται μ αυτόν; Ο Αλάριχος αν και νικητής δεν είναι ικανός να μείνει στην ιστορία της Ελλάδος με γράμματα μεγαλύτερα απ' αυτά του Τζέγκινς Χαν. Κι ας μην έχει πατήσει ο τελευταίος ποτέ το πόδι του στην Ελλάδα.
Όλα αυτά τα κουραστικά, σκέφτηκα να τα αναφέρω και να τα αφιερώσω σ' αυτούς τους επικίνδυνους ψευτοκουλτουριάρηδες, που έχουν βαλθεί να μας υποδεικνύουν και να μας επιβάλλουν πρότυπα συμπεριφοράς, κατάλληλα με την εμπορικότητα τους. Δε με νοιάζει αν ο Τσε Γκεβάρα βγαίνει σε μπλουζάκι και θα σενιαριστώ, επιλέγω να κοιμάμαι με τον Παύλο Μελά πάνω απ' το κεφάλι μου. Γιατί έτσι θέλω. Κι ας δυσκολεύτηκα σαν Έλληνας να βρω μπλουζάκι του. Ενώ με τον σύντροφο Τσε δεν είχα κανένα πρόβλημα.............2 στο 10ευρω...
Τα κύματα θεόρατα –επί μέρες τώρα- σκάνε με θόρυβο πάνω στην τεχνητή ασπίδα της ηπείρου, το τεχνολογικό θαύμα της σύγχρονης εποχής. Η παγωνιά μου τρυπάει το δέρμα. Δε νιώθω τίποτα. Ηρεμώ και συνειδητοποιώ πως είμαι γεμάτος τρόμο κι οργή. Οργή για τον κόσμο γύρω μου, που μου προκαλεί τρόμο κι αηδία. Ένας φακός φωτίζει την κολώνα δίπλα μου. Η ανάσα μου κόβεται. Ο φακός αγγίζει τα γυμνά μου πόδια. Τα βήματα πλησιάζουν, οι φωνές πληθαίνουν. Πόσοι είναι; Είκοσι; Πενήντα; Εκατό;
Το φως του φακού με προσπερνάει. Τα βήματα σταματούν. Χωρίς να το σκεφτώ, αρχίζω και πάλι να τρέχω. Οι φωνές τους δυναμώνουν, μια σφαίρα σκίζει τον αέρα, ο θόρυβος αντηχεί στα αυτιά μου. Προσπαθώ να χαθώ στο σκοτάδι των σοκακιών. Μάταια. Μπαίνω σε ένα κτίριο σκοτεινό, οι φωνές πλησιάζουν. Ψάχνω μέρος να κρυφτώ. Κοιτάζω πάνω, δεξιά, κάτω..
Λίγη ώρα αργότερα τα βήματα απομακρύνονται. Εδώ, στη σκιά και την υγρασία του υπονόμου, θα μαι -για λίγο- ασφαλής. Προσπαθώ να ηρεμήσω. Το δέρμα μου έχει παγώσει, μαζί με κάθε συναίσθημα. Κάθε ίχνος ελπίδας χάνεται, όπως η ανάσα μου αδύναμα σβήνει στο κρύο. Κάτι αγγίζει το πόδι μου, τρομάζω. Ένα ποντίκι. Ανακούφιση. Τα ποντίκια είναι σαν άγγελοι μπροστά στο μένος των ανθρώπων. Αυτοί είναι τα πραγματικά τέρατα. Αυτούς τρέμω.
Η κοινωνία αυτή των τεράτων πρέπει να εξολοθρευθεί. Είναι μοχθηρά, άπληστα, αδηφάγα, κοντόφθαλμα τέρατα που χτίζουν ναούς από λάσπη, λατρεύοντας είδωλα για να σωθούν απ’ τον εαυτό τους. Αξίες, χα! Όλα τα παραγκωνίζει ο άνθρωπος, ώστε να προτάξει το ιδιοτελές του συμφέρον! Ιδέες, χα! Όλες του οι ιδέες βασίζονται στην ηλίθια άποψη, πως ,όταν τους δοθεί η ευκαιρία, οι άνθρωποι πράττουν το ορθό. Και ό,τι κι αν κάνουν αυτά τα όντα θα ναι πάντα δυστυχισμένα, γιατί είναι καταδικασμένα να γνωρίζουν εκ των προτέρων το μάταιο της κάθε τους πράξης. Γνωρίζουν, πως. ότι τείχη κι αν χτίσουν γύρω τους, ο θάνατος, αργά ή γρήγορα, θα λύσει την πολιορκία. Δώσ’τους φαί, θα ζητήσουν κι άλλο, δώσ’τους δικαιώματα θα τα καταχραστούν, δώσ’τους εξουσία και θα σου επιβληθούν! Δεν έχει όρια, επιτέλους, η ανικανοποίητη πλεονεξία αυτού του βρωμερού θηλαστικού;
Οι άνθρωποι με πρόδωσαν. Εγώ, όμως, θα τους ελευθερώσω. Δραπέτευσα για να τελειώσω αυτόν τον ,εξαρχής χαμένο, αγώνα επιβίωσης στη ματαιότητα. Ακούω ,αχνά, χαμόγελα από μακριά. Συλλογίζομαι αυτούς που χαμογελούν με οργή και οίκτο. Πόσο θλιβερή είναι η προσπάθεια τους να κρύψουν την απελπισία τους! Να καταπνίξουν εκείνη τη φωνή που τους σοκάρει, όταν απορροφημένοι, καθώς είναι στην κοινωνία των τεράτων, πετάγονται από το κρεβάτι τους, στις τρεις τα ξημερώματα, και συνειδητοποιούν – έκπληκτοι- πως θα πεθάνουν!
Τα χείλη μου χάσκουν ορθάνοιχτα και απορημένα, καθώς κάνω αυτές τις σκέψεις ∙ δε μπορούν –πλέον- να θυμηθούν αυτόν τον, άλλοτε προσφιλή, σχηματισμό, που θα έπρεπε να πάρουν, για να εκφράσουν αυτό που οι ηλίθιοι αποκαλούν, «χαμόγελο».
Τα σημάδια στο σώμα μου από τις κακουχίες της απομόνωσης αρχίζουν να τσούζουν κάτω απ’ την ένταση της παγωνιάς και με τραβάνε βίαια απ’ τις σκέψεις μου. Μια αστραπή με επαναφέρει στη μουντή «πραγματικότητα», όπως αρέσκονται τα τέρατα να αποκαλούν την στενόμυαλη αντίληψη τους για τον κόσμο γύρω τους. Στρέφω τα μάτια μου στο σκοτεινό ουρανό, τα ανοίγω δειλά και παίρνω την απόφαση μου.
Τα κύματα όλο και μεγαλώνουν, σκεπάζοντας το ενεργειακό τείχος, οι αστραπές διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ τα αστέρια έχουν κρυφτεί, εδώ και βδομάδες, από τον ουρανό της Ατλαντίδας. Τρέχω, κρύβομαι στο σκοτάδι, κατευθύνομαι προς τον Πύργο. Δυο ώρες αργότερα, ξεκουράζομαι σε μια σκοτεινή ντουλάπα των αποδυτηρίων του ορόφου 124. Θα περιμένω την αλλαγή της βάρδιας, σκέφτομαι κι αποκοιμιέμαι.
Ο ήχος της αστραπής με ξυπνάει και βγαίνω βιαστικά στο φως. Αφαιρώ τη στολή του φύλακα απ’ το άψυχο σώμα του και αρχίζω να ντύνομαι. Η κακοκαιρία μεγαλώνει. Η μεγαλύτερη της χιλιετίας, άκουσα να λένε απ’ το ψυχρό κελί μου. Αλλά κοιμούνται ήσυχα οι περήφανοι κάτοικοι της Ατλαντίδας, κάτω από τον προστατευτικό κλοιό της υπέρ-ασπίδας τους, άκουσα, επίσης, να λένε, σε άλλη μια κενόδοξη φλυαρία επί του τεχνολογικού, υπέρ-ανθρώπινου θαύματος που λέγεται Ατλαντίς. Η ζωή κυλάει ομαλά και ανώφελα κάτω από τον ουρανό που σείεται, κι εγώ κινούμαι προς το στόχο μου. Είμαι, πλέον, κοντά.
Λίγη ώρα αργότερα στέκομαι αποφασιστικά μπροστά στην είσοδο του θριάμβου. Μια απέραντη οδύνη παγώνει το αίμα μου στη θέα του θανάτου. Στη θέα των ανθρώπων της ασφάλειας, αιμόφερτων στο πάτωμα. Σκηνές γεννιούνται μέσα μου. Από μιαν άλλη ζωή - ξεχασμένη-, από έναν άλλον εαυτό. Από μια γυναίκα, από ένα τοπίο. Καταπνίγω αυτές τις σκέψεις και σφίγγω τα δόντια. Το παγωμένο μου κελί, οι ατελείωτες άψυχες νύχτες, τα βασανιστήρια πάνω στην νεανική μου σάρκα, οι βρισιές. Χωρίς οίκτο, χωρίς σταματημό. Χωρίς κανείς ποτέ να μ’ ακούσει, όσο κι αν φώναζα, σε κάθε σκίσιμο της σάρκας : «είμαι αθώος»! Αυτά μου’ χουν μείνει απ’ τον κόσμο των ανθρώπων. Έναν κόσμο που φθάνει στο τέλος του.
Πληκτρολογώ, αργά, τον κωδικό που αναγράφεται στην ταυτότητα του αρχιφύλακα. Είναι τόσο σίγουροι για την αδιαφιλονίκητη κυριαρχία τους, που δε πράττουν παρά ελάχιστα για την ασφάλεια τους. Οι ανόητοι! Η πόρτα ανοίγει. Μπροστά μου ένας μοχλός. Το χέρι μου σταθερό.
Τα κύματα μεγαλώνουν και εγώ αρχίζω να γελάω δυνατά! Αρχίσω να γελάω μετά από χρόνια, να γελάω και να κοιτάω τον ουρανό. Τους μισώ. Σήμερα θα έρθει η λύτρωση. Σήμερα θα τους σώσω από το τέρας του εαυτού τους. Σήμερα θα σώσω τον εαυτό μου απ’ τα τέρατα που με επισκέπτονται τη νύχτα με ανθρώπινη μορφή. Μοναδική σωτηρία η άβυσσος. Κλείνω τα μάτια και τραβάω το μοχλό.
Ο ουρανός είναι πιο σκοτεινός από ποτέ, έχει γίνει ένα με τον αγριεμένο ωκεανό. Η ήπειρος κοιμάται. Κοιτάω ψηλά. Ένας τυφώνας νερού σκεπάζει τον ουράνιο θόλο. Το κύμα τεράστιο, απειλητικό, πλησιάζει, όπως και το προηγούμενο. Σκύβω το κεφάλι. Περιμένω να ακούσω τον ηλεκτρικό ήχο εξουδετέρωσης του πάνω στην ενεργειακή ασπίδα. Σιωπή. Μέσα σε έκσταση, κοιτάω ψηλά. Η ασπίδα έπεσε.
Ένα θεόρατο βουνό νερού σκεπάζει την Πόλη. Το ρήγμα μεγαλώνει, μέχρι που διαγράφεται, ολοκάθαρα, πλέον, το υδάτινο σκοτάδι. Έρχεται καταπάνω μου. Με παρασέρνει και με σπρώχνει βίαια στο κενό. Πέφτω από την κορυφή του Πύργου, 500 μέτρα απ’ την επιφάνεια της γης. Η Ατλαντίδα βυθίζεται.
Το κύμα τραβιέται και επιστρέφει, δέκα φορές πιο ορμητικό. Μπροστά στα μάτια μου η ήπειρος χάνεται. 300 μέτρα. Η λύτρωση είναι κοντά. Η οδύνη μετατρέπεται σε ηδονή. Επιτέλους! 200 μέτρα. Βλέπω ανθρώπους να τρέχουν. Ακούω φωνές, κλάματα. Μα δε το νιώθουν; Δε νιώθουν πως η σωτηρία είναι κοντά; 100 μέτρα. Τα κύματα παρασέρνουν κτίρια, ανθρώπους, βιβλία, μνημεία. Όλοι οι άνθρωποι που έζησαν εδώ, όσο μεγάλοι κι αν υπήρξαν στον κόσμο των ανθρώπων, όσο μεγάλο κι αν είναι το μνημείο που χτίστηκε για να τους δοξάσει, όσα πολλά βιβλία κι αν αναφέρονται σ’ αυτούς, οι ίδιοι ,σήμερα, δεν είναι τίποτα πιο σπουδαίο, απ’ τη λάσπη που βυθίζονται τα πόδια μας όταν βρέχει, ή απ’ τον μολυσμένο αέρα που αναπνέουν τα πνευμόνια μας.
50 μέτρα. Επιτέλους, η λύτρωση πλησιάζει! Κλείνω τα μάτια και ετοιμάζομαι. Ένα κλάμα φθάνει στα αυτιά μου, αδύναμο, δειλό, γεμάτο απορία. Παγώνω. Γυρνάω να δω από πού πηγάζει. 30 μέτρα. Ένα παιδί! Τα μάτια μου αντικρίζουν τα δικά του. 20 μέτρα. Αδύνατον! Προσπαθώ να φωνάξω! Τα μάτια του καρφώνονται στα δικά μου, μπήγονται στη σάρκα μου σα καρφιά! Νιώθω πόνο χειρότερο από κάθε βασανιστήριο των ανθρώπων! 10 μέτρα. Χάνομαι στα μάτια αυτά, που κρύβουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, τα μάτια τα δικά σου, που με κοιτάνε εδώ και χρόνια, κάθε άψυχο βράδυ, κάνοντας την καρδιά μου να χτυπά με όση δύναμη της είχε απομείνει, μέσα στα σκοτεινά, υπόγεια μπουντρούμια. 5 μέτρα. Το κύμα παρασέρνει τα μάτια μακριά κι εγώ σε μια τελευταία αναλαμπή, βρίσκω τα πάντα. 2 μέτρα.
Τι έκανα;
ΠΗΓΗ
Δεν περνάει μέρα που δεν αναφέρονται τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης στις βλαβερές συνέπειες της καύσης ξύλων αντί του πετρελαίου.
Είναι δε τέτοια η θέρμη που παρουσιάζουν τα συγκεκριμένα ρεπορτάζ, όσο ποτέ δεν είχαν για τις συνέπειες του καπνίσματος ή των ναρκωτικών. Σαν να είναι η καύση των ξύλων μεγαλύτερη μάστιγα από τα ναρκωτικά και πιο βλαβερή για την υγεία από το κάπνισμα…
Έφτασαν στο σημείο προχθές στην κρατική τηλεόραση να παρουσιάζουν με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες πώς μικροσωματίδια-παράγωγα της καύσης του ξύλου απορροφώνται από το τριχωτό της κεφαλής και μπαίνουν στον εγκέφαλο του ανθρώπου όπου μπορούν να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες ζημιές…
Δεν ξέρω κατά πόσο ανεπανόρθωτες είναι οι ζημιές που μπορούν να προκαλέσουν τα μικροσωματίδια, αλλά είναι εδώ και χρόνια πεπεισμένος για τις ανεπανόρθωτες βλάβες που μπορούν να προκαλέσουν οι γκεμπελίσκοι με μικρόφωνο…
Λένε λοιπόν ότι οι πολίτες προσπαθούν να ζεσταθούν αυτόν τον χειμώνα καίγοντας ξύλα ακατάλληλα για καύση. Ξύλα που έχουν πρόσθετα όπως βερνίκι, χρώματα, μελαμίνη από παλιά έπιπλα ή άλλες κατασκευές. Πόσοι τόνοι άραγε επίπλων υπάρχουν προς καύση; Αλλά κανείς από τους “ευαίσθητους” για το περιβάλλον και την υγεία μας δημοσιοκάφρους δεν αναφέρεται στην προφανή αιτία όλων αυτών που δεν είναι άλλη από την κτηνωδία της εξίσωσης πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης, εμπνεύσεως Παπακωνσταντίνου-ΓΑΠ για να μην ξεχνιόμαστε, με άξιο συνεχιστή τον Αντώνη Σαμαρά που περιχαρής εύχεται για το 2013 να έρθει η ανάπτυξη με την ίδια αφέλεια που τα μοντέλα στα καλλιστεία εύχονται παγκόσμια ειρήνη…
Κανείς τους βέβαια δεν έχει ιδέα πώς την βγάζουν οι ακριτικές περιοχές της Βόρειας Ελλάδας και τα ορεινά χωριά. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους κι αν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Όσες αναλύσεις και να παρουσιάσουν, όσους ειδικούς, όσα στοιχεία είναι αληθινά είτε τραβηγμένα, για να σπείρουν φόβο και πανικό, το γεγονός είναι ένα. Ο κόσμος δεν έχει χρήματα να ζεσταθεί, η κυβέρνηση χάνει έσοδα γιατί οι φωστήρες δεν πρόβλεψαν πως θα μειωθεί η κατανάλωση πετρελαίου (ή δεν θέλησαν να το λάβουν υπ’όψη) και τώρα ετοιμάζονται να βάλουν φόρο είτε στα καυσόξυλα, είτε στους παραγόμενους ρύπους στις καμινάδες των σπιτιών…
“Θα βάλουν φόρο στα παράθυρα” είχε προφητεύσει ο Κοσμάς ο Αιτωλός κάποτε και αν σκεφτεί κανείς ότι έχουμε φτάσει στις καμινάδες δεν είμαστε μακριά στο να βγει αληθινός.
Είναι δε τέτοια η θέρμη που παρουσιάζουν τα συγκεκριμένα ρεπορτάζ, όσο ποτέ δεν είχαν για τις συνέπειες του καπνίσματος ή των ναρκωτικών. Σαν να είναι η καύση των ξύλων μεγαλύτερη μάστιγα από τα ναρκωτικά και πιο βλαβερή για την υγεία από το κάπνισμα…
Έφτασαν στο σημείο προχθές στην κρατική τηλεόραση να παρουσιάζουν με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες πώς μικροσωματίδια-παράγωγα της καύσης του ξύλου απορροφώνται από το τριχωτό της κεφαλής και μπαίνουν στον εγκέφαλο του ανθρώπου όπου μπορούν να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες ζημιές…
Δεν ξέρω κατά πόσο ανεπανόρθωτες είναι οι ζημιές που μπορούν να προκαλέσουν τα μικροσωματίδια, αλλά είναι εδώ και χρόνια πεπεισμένος για τις ανεπανόρθωτες βλάβες που μπορούν να προκαλέσουν οι γκεμπελίσκοι με μικρόφωνο…
Λένε λοιπόν ότι οι πολίτες προσπαθούν να ζεσταθούν αυτόν τον χειμώνα καίγοντας ξύλα ακατάλληλα για καύση. Ξύλα που έχουν πρόσθετα όπως βερνίκι, χρώματα, μελαμίνη από παλιά έπιπλα ή άλλες κατασκευές. Πόσοι τόνοι άραγε επίπλων υπάρχουν προς καύση; Αλλά κανείς από τους “ευαίσθητους” για το περιβάλλον και την υγεία μας δημοσιοκάφρους δεν αναφέρεται στην προφανή αιτία όλων αυτών που δεν είναι άλλη από την κτηνωδία της εξίσωσης πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης, εμπνεύσεως Παπακωνσταντίνου-ΓΑΠ για να μην ξεχνιόμαστε, με άξιο συνεχιστή τον Αντώνη Σαμαρά που περιχαρής εύχεται για το 2013 να έρθει η ανάπτυξη με την ίδια αφέλεια που τα μοντέλα στα καλλιστεία εύχονται παγκόσμια ειρήνη…
Κανείς τους βέβαια δεν έχει ιδέα πώς την βγάζουν οι ακριτικές περιοχές της Βόρειας Ελλάδας και τα ορεινά χωριά. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους κι αν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Όσες αναλύσεις και να παρουσιάσουν, όσους ειδικούς, όσα στοιχεία είναι αληθινά είτε τραβηγμένα, για να σπείρουν φόβο και πανικό, το γεγονός είναι ένα. Ο κόσμος δεν έχει χρήματα να ζεσταθεί, η κυβέρνηση χάνει έσοδα γιατί οι φωστήρες δεν πρόβλεψαν πως θα μειωθεί η κατανάλωση πετρελαίου (ή δεν θέλησαν να το λάβουν υπ’όψη) και τώρα ετοιμάζονται να βάλουν φόρο είτε στα καυσόξυλα, είτε στους παραγόμενους ρύπους στις καμινάδες των σπιτιών…
“Θα βάλουν φόρο στα παράθυρα” είχε προφητεύσει ο Κοσμάς ο Αιτωλός κάποτε και αν σκεφτεί κανείς ότι έχουμε φτάσει στις καμινάδες δεν είμαστε μακριά στο να βγει αληθινός.
αἰέν ἀριστεύειν
Πιο πριν όμως ο Πυθαγόρας ο Σάμιος, αυτός ο μέγιστος των μεγίστων φιλόσοφος, μαθηματικός, γεωμέτρης και μουσικός, είχε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ευαισθησίας ώστε ν’ ακούει (όχι βέβαια με τα φυσικά αυτιά) τη συμφωνία του ουρανού, τη μουσική των ουράνιων σφαιρών και 6 αιώνες π.Χ. από τον Κρότωνα της Ιταλίας αυτός και οι μαθητές του “ θεμελίωναν την θεωρία τους για τους αριθμούς. «κατὰ δὴ τοὺς Πυθαγορικοὺς πρεσβευτέα τὰ τῶν ἀριθμῶν ὡς ἀρχὴ καὶ πηγὴ καὶ ῥίζα τῶν πάντων».
Ανακάλυπταν τις αρμονικές σχέσεις των αριθμών στη μουσική και βάσει αυτών ερμήνευσαν τον Σύμπαντα Κόσμο. Η μουσική για τους Πυθαγόρειους ήταν πάνω από όλα μαθηματικά. Η ουσία της ήταν οι αριθμοί και η ομορφιά της η έκφραση των αρμονικών σχέσεων των αριθμών, «τοὺς ἐν τοῖς ἀριθμοῖς ἁρμονικοὺς λόγους ἐννοῶν καὶ τὸ ἐν αὐτοῖς ἀκουστὸν ἀκούειν ἔλεγε τῆς ἁρμονίας». Η μουσική ήταν ακόμα η εικόνα της ουράνιας αρμονίας. Οι αρμονικές σχέσεις των αριθμών μεταφέρονταν στους πλανήτες. Οι πλανήτες καθώς περιστρέφονται – δίδασκε – παράγουν διάφορους μουσικούς ήχους, «αρμονία των σφαιρών», που δεν τους ακούμε” : «Εστίν ουν η ουσία των πραγμάτων αρμονία και αριθμός σφαιρών στρεφομένων»!!
2.500+ έτη μετά, στο σήμερα, η σύγχρονη επιστήμη έχει απόδειξη μέχρι κεραίας όλα όσα έλεγαν ο Πλάτων και ο Πυθαγόρας για την μουσική των ουράνιων σφαιρών.
Όπως μας λέγει ο Ιάμβλιχος, στο «Περί Πυθαγόρειου βίου, 938 – 958», ο Πυθαγόρας χρησιμοποιώντας κάποιον άρρητο και δυσκολονόητο θεϊκό τρόπο, τέντωνε την ακοή του και προσήλωνε τον νου του στις «μεταρσίαις» (υπερκόσμιες) «τοῦ κόσμου συμφωνίαις», ακούοντας μυστικά, όπως έδειχνε, μόνον αυτός και κατανοώντας την καθολική των σφαιρών και των κατ’ αυτάς κινούμενων αστέρων αρμονία, που ήταν κάτι πληρέστερο από εκείνη των θνητών και απέδιδε «κατακορέστερον μέλος».
Η υπερκόσμια αυτή συμφωνία, έλεγε, είναι αποτέλεσμα «ἐξ ἀνομοίων μὲν καὶ ποικίλως διαφερόντων ῥοιζημάτων ταχῶν τε καὶ μεγεθῶν καὶ ἐποχήσεων» (εξ ανόμοιων μεν και ποικίλων ταχύτατων ήχων και μεγεθών και συνακόλουθων στοιχείων), που έχουν αναμεταξύ τους εναρμονισθεί με κάποια μουσική διάταξη, αποτελούμενη από κίνηση και μελωδικότητα περιστροφή άμα και ποικιλόμορφη ωραιότητα.
Από την υπερκόσμια αυτή συμφωνία εμπνεόμενος, σαν να είχε βάλει σε τάξη και αυτή λογική του νου του, όπως όταν μιλούμε για άσκηση σωματική, επινοούσε όσο ήταν δυνατόν κάποιες εικόνες ίδιες με αυτές που έβλεπε, τις οποίες παρείχε στους μαθητές του μιμούμενος με τα μουσικά όργανα και την φωνή την υπερκόσμια συμφωνία. Γιατί σε αυτόν μόνον από όλους τους ανθρώπους της γης θεωρούσε ότι ήταν κατανοητοί και μπορούσε να ακουσθούν οι κοσμικοί αυτοί φθόγγοι.
Όπως μας πληροφορεί ο Σιμπλίκιος, στο «Σχόλιά στο Περί Ουρανού» του Αριστοτέλους (7.468.21-469.30), «Οι Πυθαγόρειοι έλεγαν, ότι ένας αρμονικός ήχος παράγεται από την κίνηση των Ουρανίων Σωμάτων, και το συνελογίζονταν αυτό επιστημονικώς από την αναλογία των αποστάσεών τους• πράγματι όχι μόνον οι αναλογίες των αποστάσεων μεταξύ Ηλίου και Σελήνης, και Αφροδίτης και Ερμού, αλλά επίσης και των άλλων αστέρων, ανεκαλύφθησαν απ’ αυτούς.
Όμως, αν η αποδοθείσα σ’ εμάς αιτία να μην ακούμε αυτήν την Αρμονία, λόγω του ότι έχουμε ανατραφεί με αυτήν και την έχουμε συνηθίσει, επέτρεψε κάποτε στον Πυθαγόρα να την ακούσει, όπως μας διηγούνται οι Πυθαγόρειοι, πολύ θα το θαυμάσω• διότι κι εκείνος είχε ανατραφεί με αυτήν, σαν τους άλλους ανθρώπους. Ίσως, λοιπόν, η ένσταση [του Αριστοτέλη] σ’ αυτήν την μαρτυρία δύναται να λυθεί ως ακολούθως, συμφώνως προς την Φιλοσοφία εκείνων των ανδρών: δεν είναι τα πάντα σύμμετρα το ένα με το άλλο, ούτε το κάθε τι είναι αισθητό σε κάθε τι, ακόμη και σ’ εμάς. Αυτό γίνεται φανερό και από τα σκυλιά, που οσφραίνονται από μακριά τα ζώα, τα οποία οι άνθρωποι δεν τα οσφραίνονται.
Πόσο περισσότερο, επομένως, σε πράγματα που έχουν εκ φύσεως διαχωριστεί σε τέτοιο βαθμό, όσο τα άφθαρτα των φθαρτών, και τα ουράνια των επιγείων, είναι αληθές να πούμε ότι ο ήχος των Θείων Σωμάτων δεν είναι ακουστός στα θνητά αυτιά. Αλλά αν κάποιος, μπορούσε να έχει το φθαρτό τούτο σώμα εξαρτημένο από το φωτεινό και ουράνιο όχημά του, και της αισθήσεις του εξαγνισμένες, είτε εξ’ αιτίας καλής μοίρας είτε καλής ζωής είτε, επιπλέον, της ιερατικής τελεσιουργίας, αυτός θα μπορούσε να δει αυτά που είναι αόρατα στους άλλους, και να ακούσει αυτά που δεν είναι ακουστά στους άλλους, όπως λέγεται για τον Πυθαγόρα.
Όσον αφορά τα Θεία και άυλα σώματα, όμως, αν παράγεται κάποιος θόρυβος εξ’ αυτών, δεν είναι ούτε πληκτικός ούτε καταστρεπτικός, αλλά διεγείρει τις δυνάμεις και τις ενέργειες των γενεσιουργών ήχων, και τελειοποιεί την αίσθηση που είναι σύστοιχος μ’ αυτούς. Έχει, επίσης, μίαν κάποια αναλογία προς τον ήχο που συμπίπτει με την κίνηση των φθαρτών σωμάτων. Αλλά ο ήχος που είναι μ’ εμάς, εξ’ αιτίας της ηχητικής φύσεως του αέρος, είναι μίαν κάποιαν ενέργεια της κινήσεως του απαθούς ήχου τους.
Αν, λοιπόν, ο εκεί αήρ δεν είναι παθητικός, είναι φανερό, πως ούτε ο ήχος θα μπορούσε να είναι. Ο Πυθαγόρας, όμως, φαίνεται να έχει πει ότι άκουγε εκείνην [την Ουράνια] Αρμονία, σαν να εννοούσε τους αρμονικούς λόγους των αριθμών [των Ουρανίων Σωμάτων], και να άκουγε εκείνο που είναι ακουστό σ’ αυτούς. Κάποιος, όμως, ευλόγως θα απορήσει γιατί τα άστρα είναι ορατά στις ορατικές μας αισθήσεις, αλλά ο ήχος τους δεν είναι ακουστός στις ακοές μας;
Σ’ αυτό πρέπει να απαντηθεί, ότι δεν βλέπουμε ούτε τα άστρα καθ’ αυτά• διότι δεν βλέπουμε ούτε τα μεγέθη αυτών, ούτε τα σχήματα, ούτε τα υπεραίροντα κάλλη. Ούτε βλέπουμε την κίνηση μέσω της οποίας παράγεται ο ήχος• αλλά βλέπουμε μίαν κάποιαν έκλαμψη αυτών, όπως το φως του Ηλίου περί την Γη, δίχως ο Ήλιος καθ’ αυτός να οράται από εμάς.
Ίσως, επίσης, δεν θα ήταν θαυμαστό, η οπτική αίσθηση, ούσα αϋλοτέρα και έχοντας λάβει υπόσταση μάλλον συμφώνως προς την ενέργεια παρά προς το πάθος, και υπερέχουσα των άλλων αισθήσεων, να είναι άξια της αίγλης και της εκλάμψεως των Ουρανίων Σωμάτων, αλλά οι άλλες αισθήσεις δεν είναι προσαρμοσμένες γι’ αυτόν τον σκοπό».
Εάν σταθούμε για λίγο στην γεωμετρική και μαθηματική πλευρά του θέματος θα παρατηρήσουμε ότι υπάρχουν 5 συμμετρικά πολύεδρα. Ο μέγας Πλάτων έλεγε ότι αυτά τα πολύεδρα είναι οι βασικοί δομικοί κρίκοι, τα πλέον σημαντικά δομικά στοιχεία στην δημιουργία του σύμπαντος. Ο Kepler που μελέτησε τα έργα των αρχαίων Ελλήνων και ιδιαίτερα του Πλάτωνα παρατήρησε με τις μετέπειτα έρευνές του, ότι οι τροχιές των πλανητών, και φυσικά της Γης, “γράφουν” την περιφέρεια συγκεκριμένων πολυέδρων. Για παράδειγμα η τροχιά του Άρεως γράφει την περιφέρεια ενός τετράεδρου (Πυρ).
Η τροχιά του Διός γράφει την περιφέρεια ενός κύβου (γη). Η τροχιά της Αφροδίτης γράφει την περιφέρεια ενός οκτάεδρου (Αήρ). Η τροχιά της Γης γράφει την περιφέρεια ενός εικοσάεδρου (Ύδωρ). Και τα πράγματα δεν σταματούν εκεί : οι αρχαίου Έλληνες ταύτιζαν τα ουράνια σώματα ή ορθά τις τροχιές του με τις νότες της μουσικής, ήτοι ΝΤΟ, ΡΕ, ΜΙ, ΦΑ, ΣΟΛ, ΛΑ ΣΙ, ΝΤΟ, δηλαδή με τους νόμους της μουσικής. Κάτι που έχει επαληθευθεί από σύγχρονους επιστήμονες, ότι δηλαδή συγκεκριμένες νότες αποδίδουν συγκεκριμένα γεωμετρικά σχήματα – στερεά.
δες και Πλατωνικά Στερεά
Οπτικοακουστικό υλικό
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Ηλίου!
οι αστρονόμοι του Τμήματος Ηλιακής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ καταγράφουν τους ήχους που παράγουν τα μαγνητικά κυκλώματα στην εξωτερική στιβάδα της ατμόσφαιρας του ήλιου που πάλλονται σαν χορδές μουσικών οργάνων! Οι αστρονόμοι κατάφεραν να μετατρέψουν αυτούς τους Παλμούς σε ήχους και ιδού το αποτέλεσμα στο παραπάνω βίντεο.
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Αφροδίτης!
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Γης!
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Πλούτωνα!
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Δία!
Συναρπαστική καταγραφή των ήχων του Δία (ηλεκτρομαγνητικές «φωνές») από το Voyager της NASA. Οι σύνθετες αλληλεπιδράσεις ηλεκτρομαγνητικά φορτισμένων σωματιδίων που προέρχονται από τον ηλιακό άνεμο, την πλανητική μαγνητόσφαιρα κλπ. δημιουργούν «ηχοτόπους δονήσεων». Φαίνεται πολύ ενδιαφέρον, ακόμα και τρομακτικό. Ο Δίας ως επί το πλείστον αποτελείται από υδρογόνο και ήλιο. Ολόκληρος ο πλανήτης, είναι κατασκευασμένος από αέριο, και δεν έχει στερεή επιφάνεια κάτω από την ατμόσφαιρα. Οι πιέσεις και θερμοκρασίες στο βάθος του Δία είναι τόσο υψηλές που τα αέρια υφίστανται μια σταδιακή μετατροπή σε υγρά που με την σειρά τους συμπυκνώνονται σταδιακά σε ένα μεταλλικό “πλάσμα” στο οποίο τα μόρια έχουν χάσει τα εξωτερικά τους ηλεκτρόνια. Οι άνεμοι του Δία έχουν ταχύτητα χίλια μέτρα ανά δευτερόλεπτο σε σχέση με το περιστρεφόμενο εσωτερικό. Το μαγνητικό πεδίο του Δία είναι τέσσερις χιλιάδες φορές ισχυρότερο από της Γης, και έχει κλίση 11° μοιρών απο τον άξονα περιστροφής. Αυτό προκαλεί μια ταλάντωση του μαγνητικού πεδίου, η οποία έχει μια βαθιά επίδραση στα παγιδευμένα ηλεκτρονικά φορτισμένα σωματίδια. Αυτό το πλάσμα φορτισμένων σωματιδίων επιταχύνεται πέρα από την μαγνητόσφαιρα του Δία, με ταχύτητες δεκάδων χιλιάδων χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο. Είναι οι ταλαντώσεις αυτών των μαγνητικών σωματιδίων που δημιουργούν μερικούς από τους ήχους που ακούτε σε αυτή την εγγραφή. From an original CD: JUPITER NASA-VOYAGER SPACE SOUNDS (1990) BRAIN/MIND Research.
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Ιούς (δορυφόρος του Δία)!
In 1979, the two Voyager probes approached the Jovian system. The probes are carrying different detectors : magnetometers, plasma detectors, low-energy charged particles detectors, cosmic rays detectors, radiowaves receivers. Recordings were made. Interractions of the solar wind with planet’s magnetosphere, magnetosphere itself, electromagnetic fields, charged particles emissions, charged particle interactions of the planet, its moons, and the solar wind. All this electromagnetic phenomenons can be transformed into electric signals, which can in turn be amplified and used to excite the membrane of a loud speaker ; thus making audible to the human ear the rustling of the cosmos. All these sounds were recorded while the Voyager probes were passing near Io, and assembled without manipulation. Extract from “Symphonies of the Planets vol.8 – Sphere of Io”, Nasa Voyager Recordings, Brain/Mind Research, 1990.
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Κρόνου!
Το υλικό του video και των ήχων – έχουν ληφθεί από τον Cassini – Huygens της ΝΑΣΑ κατά την αποστολή στον Κρόνο και τον Τιτάνα το 2007 και το 2003 αντίστοιχα
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Ουρανού!
From an original CD: URANUS RINGS NASA-VOYAGER SPACE SOUNDS (1990) BRAIN/MIND Research. Fascinating recording of Uranus rings sounds (electromagnetic “voices”) by NASA-Voyager. The complex interactions of charged electromagnetic particles from the solar wind , planetary magnetosphere etc. create vibration “soundscapes”. The rings are thought to be relatively young, at not more than 600 million years old. The Uranian ring system probably originated from the collisional fragmentation of a number of moons that once existed around the planet. They are made of an extremely dark material. The majority of Uranus’s rings are opaque and only a few kilometers wide.
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Μιράντας (δορυφόρος του Ουρανού)!
On the 24 January 1986, the probe Voyager 2 passes through the Uranus system. The probe is carrying different detectors : magnetometers, plasma detectors, low-energy charged particles detectors, cosmic rays detectors, radiowaves receivers. Recordings were made. Interractions of the solar wind with planet’s magnetosphere, magnetosphere itself, electromagnetic fields, charged particles emissions, charged particle interactions of the planet, its moons, and the solar wind. All this electromagnetic phenomenons can be transformed into electric signals, which can in turn be amplified and used to excite the membrane of a loud speaker ; thus making audible to the human ear the rustling of the cosmos.
All these sounds were recorded while Voyager 2 was passing near Uranus’ moon Miranda, and assembled without manipulation. From “Symphonies of the Planet vol.2 – Miranda”, Nasa Voyager Recordings, Brain/Mind Research, 1990.
Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Ποσειδώνα!
The sound of neptune , i haven’t hear this part on any other vid of neptune . from the Nasa Voyager . Neptune is the outermost planet of the gas giants. It has an equatorial diameter of 49,500 kilometers (30,760 miles). If Neptune were hollow, it could contain nearly 60 Earths. Neptune orbits the Sun every 165 years. It has eight moons, six of which were found by Voyager. A day on Neptune is 16 hours and 6.7 minutes. Neptune was discovered on September 23, 1846 by Johann Gottfried Galle, of the Berlin Observatory, and Louis d’Arrest, an astronomy student, through mathematical predictions made by Urbain Jean Joseph Le Verrier.
Ολόκληρο το Σύμπαν δονείται από ήχους, από μουσικούς φθόγγους που ενωμένοι φτειάχνουν μουσική. Αυτό κατέδειξαν, αυτό κατέγραψαν οι έρευνες της ΝΑΣΑ . Δείτε και Ακούστε :
Η συμφωνία των Πλανητών – Νο.2!
In the late 1970s, NASA launched two small spacecraft, Voyager I and Voyager II, and sent them through our solar system, past the planets, and then far out into interstellar space. Voyager 1, now the most distant human-made object in the universe, and Voyager 2, close on its heels, continue their ground-breaking journey, studying the region in space where the Sun’s influence ends and the dark recesses of interstellar space begin. The entire Voyager program is considered by many to be the most productive, and certainly the most cost-effective, space program ever. Outer space is filled with all sorts of electronic waves. The two Voyager spacecraft detect these electronic signals and then, with radio transmitters as powerful as a small lightbulb, transmit the signals back to earth, where they are converted to audible sounds. Yes, I know: electronic waves and energy are not “sound.” These sounds were derived and created from the transmitted signals by converting the electronic waves to audible frequency. The resulting sounds are fascinating and haunting. through mathematical predictions made by Urbain Jean Joseph Le Verrier. This 10 minute clip is taken from “Symphonies Of The Planets – NASA Voyager Recordings, Volume 2.” There are 5 volumes total. It was released in 1992. ‘Share the journey of a 5 billion mile trek to the outer limits of our solar system. Hear the beautiful songs of the planets. The complex interactions of the cosmic plasma of the universe, charged electromagnetic particles from the solar wind, planetary magnetosphere, rings and moons create vibration “soundscapes” which are at once utterly alien and deeply familiar to the ear. Some of these sounds are hauntingly like human voices singing, giant Tibetan bowls, wind, waves, birds and dolphins. Many are familiar in a way unique for each listener.’ “Voyager has left our Solar System forever. The sounds on this recording will never be made again in our lifetime.”
NASA Space Sounds – Information about the recordings and sample sounds of the planets, moons and rings of planets in our Solar System. These sounds are studied by doctors and scientists to this day, and are said to have a profound effect on the subconscious mind. For live 24hr sound from space, see: http://www.radio-astronomy.net/
ΠΗΓΗ
Όταν δείτε το Django Unchained, τη νέα ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο (την οποία, παρεμπιπτόντως, συνιστώ ανεπιφύλακτα), ίσως να μη διακρίνετε τη σχέση της με την κρίση μας. Τι σχέση, θα αναρωτηθείτε, έχει η δραματική ιστορία ενός σκλάβου στον αμερικανικό Νότο με την τραγωδία του δικού μας ευρωπαϊκού Νότου; Κι όμως, έχει.
Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα ο Νότος ήταν πιο πλούσιος από τον Βορρά, που δεν είχε ακόμη εκβιομηχανιστεί. Ο λόγος συνοψίζεται σε δύο λέξεις: βαμβάκι και σκλάβοι. Στη βάση του πλούτου των Νοτίων, επιχειρηματίες από τη Βόρεια Αγγλία, η οποία τότε ήταν πολύ πλουσιότερη από τον αγγλικό Νότο (καθώς η βιομηχανική επανάσταση έλαβε χώρα στα Midlands και βορειότερα), αποφάσισαν να επενδύσουν τα συσσωρευόμενα κέρδη τους δανείζοντας τις τράπεζες του αμερικανικού Νότου. Ως εχέγγυα γι' αυτά τα δάνεια έπαιρναν τα λεγόμενα cotton-credits, βαμβακο-ομόλογα επί το ελληνικότερον. Για να το πω απλά, οι τράπεζες των νότιων πολιτειών της Αμερικής δάνειζαν τους βαμβακοπαραγωγούς, κρατώντας ως εχέγγυο ομόλογα που τους έδιναν ιδιοκτησιακά δικαιώματα στη μελλοντική παραγωγή βαμβακιού, και τα οποία προωθούσαν στους Άγγλους επενδυτές ως εχέγγυα για τα χρήματα που δανείζονταν, σε αγγλικές λίρες, που κατόπιν δάνειζαν στους ντόπιους βαμβακοπαραγωγούς, σε δολάρια. Εκείνοι χρησιμοποίησαν αυτά τα δανεικά για να αγοράζουν εισαγόμενα από την Ευρώπη, και ιδίως από τη Βρετανία, καταναλωτικά αγαθά. Λέγεται ότι τα μαγαζιά του αμερικανικού Νότου ήταν γεμάτα με πορσελάνες και υφάσματα από την Αγγλία, ακριβά γαλλικά κρασιά, δερμάτινα από τη Βόρεια Ιταλία κ.ο.κ.
Το επιτόκιο με το οποίο δανείζονταν οι νότιοι Αμερικανοί από τους βόρειους Άγγλους, ώστε να επιδοθούν στον πρωτόγνωρο καταναλωτισμό τους, προσδιοριζόταν από τις βρετανικές τράπεζες (το λεγόμενο Libor, που μόλις τώρα, εν έτει 2013, καταργείται λόγω πρόσφατου σκανδάλου) και για χρόνια ήταν σταθερό, γύρω στο 4%. Με άλλα λόγια έφτανε να πιάσει βήχας το τραπεζικό σύστημα της Βρετανίας για να αρπάξει πνευμονία ο Νότος της Αμερικής.
Το 1837 ήταν για τη γενιά εκείνη ό,τι το 2008 για τη δική μας: η χρονιά ενός μεγάλου Κραχ. Όπως συμβαίνει σε κάθε παγκόσμιο Κραχ, η ρευστότητα εξαφανίστηκε και οι τράπεζες άρχισαν να ζητούν όλο και υψηλότερο επιτόκιο για να συνεχίσουν να δανείζουν τους πελάτες τους. Αργά, αλλά σταθερά, το Libοr αυξήθηκε από 4% σε 5%, κατόπιν σε 6%, έως ότου, κάποια στιγμή, έφτασε το 9%. Παράλληλα, η ζήτηση για αμερικανικό βαμβάκι στην Ευρώπη μειώθηκε λόγω της ύφεσης που πάντα ακολουθεί ένα Κραχ. Έτσι, οι Αμερικανοί βαμβακοπαραγωγοί ξάφνου φαλίρισαν: τα δάνεια που είχαν συνάψει έγιναν απαγορευτικά ακριβά, ενώ τα έσοδά τους κατέρρεαν. Μαζί τους πτώχευσαν και οι τράπεζες που τους είχαν δανείσει.
Αντιμέτωπες με το φάσμα της πτώχευσης μεγαλοαγροτών και τραπεζών, οι κυβερνήσεις των πολιτειών άρχισαν να εκδίδουν πολιτειακά ομόλογα ώστε να τους στηρίξουν – ακριβώς όπως τα κράτη της Ευρωζώνης (μαζί τους και το δικό μας) σήμερα δανείζονται για να στηρίξουν το καταρρέον τραπεζικό σύστημα. Για τρία χρόνια, η μεταβίβαση των ιδιωτικών ζημιών στις πλάτες των πολιτειών (δηλαδή των φορολογούμενων) απέδωσε. Αυτό που συνέβη ήταν ότι οι επενδυτές της Βόρειας Αγγλίας δάνειζαν τις πολιτείες ώστε εκείνες να αποπληρώνουν τα δάνεια των τραπεζών προς... αυτούς. Σύντομα, όμως, οι Άγγλοι δανειστές άρχισαν να ανησυχούν ότι, κάποια στιγμή, οι πολιτείες δεν θα μπορούσαν να αποπληρώσουν τα ομολογιακά δάνεια που τους είχαν δώσει.
Πράγματι, πολύ γρήγορα ο κύκλος της δυστυχίας έκλεισε, καθώς έφτασαν στη Βόρεια Αγγλία τα φρικτά μαντάτα: πρώτη πτώχευσε η πολιτεία του Μισισίπι. Ακολούθησαν η Aλαμπάμα, το Iλινόις, η Iντιάνα, το Mίσιγκαν. Ξάφνου, ένα τοπικό «πρόβλημα» του αμερικανικού Νότου μετετράπη σε εθνική και παγκόσμια κρίση χρέους. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζον Κουίνσι Άνταμς, έγινε έξαλλος με τους Νότιους συμπατριώτες του και, πεπεισμένος ότι οι νότιες πολιτείες των ΗΠΑ δεν δικαιούνταν να ζητήσουν «κούρεμα» των χρεών τους στους ξένους δανειστές, διέταξε το Αμερικανικό Ναυτικό να αποσύρει τις κανονιοφόρους του από τον ποταμό Mισισιπή. Γιατί; Για να επιτραπεί, άκουσον-άκουσον, στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό να πλεύσει προς τις πρωτεύσουσες των πτωχευμένων πολιτειών και, υπό την απειλή των κανονιών, να επιβάλει το «δίκαιο του δανειστή», να απαιτήσει δηλαδή και να λάβει ό,τι περιουσιακό στοιχείο υπήρχε έναντι των δανείων των Άγγλων επενδυτών. Ούτε την Τρόικα να καλούσε δεν θα έσπερνε τέτοιο πανικό στις νότιες πολιτείες!
Φανταστείτε τον θυμό των Άγγλων όταν συνειδητοποίησαν ότι το μόνο περιουσιακό στοιχείο που τους εξασφάλιζαν τα εχέγγυα που είχαν στα χέρια τους, τα βαμβακο-ομόλογα που προανέφερα, ήταν οι σκλάβοι – οι μαύροι δούλοι εξ Αφρικής που εργάζονταν στις βαμβακοφυτείες υπό τις συνθήκες που αποτυπώνει επακριβώς ο Tαραντίνο στην ταινία του. Βλέπετε, το Βρετανικό Ναυτικό δεν βρήκε σοβαρές ποσότητες βαμβακιού για να κατασχέσει, καθώς η παραγωγή είχε μειωθεί ιδιαίτερα λόγω της πτώχευσης των λευκών αφεντικών. Μπορεί η εργασία να ήταν δωρεάν (να ένα τέλειο παράδειγμα «ελαστικής αγοράς εργασίας»), όμως οι σκλάβοι έπρεπε να τρώνε, οι φυτείες είχαν μη εργασιακό κόστος και, σε τελική ανάλυση, η ζήτηση για βαμβάκι είχε εκλείψει. Να γιατί η παραγωγή έπεσε τόσο που οι Άγγλοι ανακάλυψαν ότι το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο που μπορούσε να φέρει πίσω στην Αγγλία το Ναυτικό τους ήταν οι... δούλοι. Έλα, όμως, που στο μεταξύ η δουλεία είχε απαγορευτεί στη Βρετανία! Το αποτέλεσμα ήταν οι Άγγλοι να πουλήσουν σε ντόπιους δουλεμπόρους, βεβαίως σε εξευτελιστικές τιμές, το δικαίωμα να «κατάσχουν» δούλους, των οποίων τα αφεντικά χρώσταγαν στις τράπεζες.
Αυτές ήταν οι συνθήκες υπό τις οποίες ο αμερικανικός Νότος πήρε φωτιά μετά το 1840. Η βία εναντίον των μαύρων σκλάβων κορυφώθηκε και οι ΗΠΑ εισήλθαν σε μία μεγάλη κρίση που δημιούργησε το παρασκήνιο μέσα στο οποίο έστησε την τελευταία του ταινία ο Tαραντίνo (η οποία διαδραματίζεται τη δεκαετία του 1850).
Πολλοί θα πουν ότι, όπως εκείνη η κρίση έφερε την πραγματική ενοποίηση της Αμερικής, έτσι και η σημερινή κρίση της Ευρωζώνης μας ωθεί, αργά αλλά σταθερά, προς την Ομόσπονδη Ευρώπη. Μακάρι! Τους θυμίζω, όμως, ότι για να ενοποιηθεί η Αμερική μετά το Κραχ του 1837 έπρεπε πρώτα να ξεσπάσει ένας απάνθρωπος εμφύλιος (το 1861), στον οποίο ξεκληρίστηκε μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού απ' ό,τι στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ευρώπη.
Σήμερα, στις αρχές του 2013, στην Ευρωζώνη μπορεί να έχουμε πολιτικούς όπως ο Τζον Κουίνσι Άνταμς, που προσκαλούν στα μέρη μας το «βαρύ πυροβολικό» των δανειστών μας, και σκλάβους του χρέους που δημιούργησαν άλλοι. Έναν Αβραάμ Λίνκολν που θα καταργήσει τη δουλεία και θα ενοποιήσει την ήπειρό μας, δυστυχώς, δεν φαίνεται να διαθέτουμε.
πηγή
Πρόκειται για ένα ιδιότυπο δίκτυο ανταλλακτικής οικονομίας – ή πιο σωστά «αντιπραγματισμού» – που αποτελείται, σύμφωνα με τους διοργανωτές, από περίπου 1.300 χρήστες, και το οποίο βασίζεται σε ένα εικονικό νόμισμα, την επονομαζόμενη Τοπική Εναλλακτική Μονάδα.
Στο σύστημα έχουν προσχωρήσει καφετέριες, εμπορικά καταστήματα, εργοστάσια και επιχειρήσεις, παρέχοντας αγαθά και υπηρεσίες (από γάλα και τρόφιμα μέχρι μαθήματα γιόγκα και ιατρική περίθαλψη) έναντι μονάδων ΤΕΜ.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Guardian, «το σύστημα διαδραματίζει ένα διπλό ρόλο: αναπληρώνει το απολεσθέν εισόδημα των χρηστών και δημιουργεί ένα προστατευτικό δίκτυο για όσους έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με μία πολύ δύσκολη περίσταση στη ζωή τους».
Τέτοιου είδους πρωτοβουλίες εναλλακτικής οικονομικής οργάνωσης έχουν κάνει την εμφάνισή τους και σε άλλες περιοχές της ελληνικής επικράτειας, από τα προάστια της Αθήνας και την Κέρκυρα, μέχρι την Πάτρα και τη βόρεια Κατερίνη.
Ωστόσο, το εγχείρημα εγκαινιάστηκε στο Βόλο – τον άλλοτε πλούσιο εμπορικό δίαυλο προς τη Μέση Ανατολή – όπου έχει «στηθεί» και το μεγαλύτερο δίκτυο αντιπραγματισμού.
Η ΤΕΜ είναι μία μονάδα πίστωσης, η οποία δεν έχει υλική μορφή (δεν τυπώνεται). Με την εγγραφή του στο Δίκτυο, το κάθε μέλος λαμβάνει αυτομάτως 300 μονάδες πίστωσης (χωρίς την επιβάρυνση τόκου), με τις οποίες µπορεί να αγοράσει τις υπηρεσίες ή τα προϊόντα που προσφέρουν τα υπόλοιπα µέλη. Ο λογαριασµός και οι συναλλαγές του κάθε μέλους καταγράφονται σε μία ηλεκτρονική βάση δεδοµένων, ενώ όσοι δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο εξυπηρετούνται με κουπόνια (εντολές πληρωµής).
Για παράδειγμα, αν κάποιος θέλει να αγοράσει ένα αγαθό αξίας 100 ευρώ, πληρώνει το 70% της τιμής με ευρώ και το υπόλοιπο 30% με ΤΕΜ – κάτι σαν έκπτωση – καθώς ο έμπορος είναι υποχρεωμένος να καλύψει το κόστος παραγωγής του αγαθού και το ΦΠΑ.
Παρ’ όλο που οι ντόπιοι επιμένουν ότι το σύστημα ΤΕΜ δεν πρόκειται να υποκαταστήσει το σύστημα φορολογίας, θεωρούν πως αποτελεί μία βιώσιμη εναλλακτική λύση.
«Δεν θα υποκαταστήσει πλήρως το ευρώ, αλλά παρέχει σημαντική βοήθεια στα αδύναμα μέλη της κοινωνίας μας. Μάλιστα, ενθαρρύνουμε τη χρήση του σε όλα τα επίπεδα των κοινωνικών δραστηριοτήτων της πόλης μας», αναφέρει στον Guardian ο δήμαρχος του Βόλου, Πάνος Σκοτινιώτης.
Στο σύστημα έχουν προσχωρήσει καφετέριες, εμπορικά καταστήματα, εργοστάσια και επιχειρήσεις, παρέχοντας αγαθά και υπηρεσίες (από γάλα και τρόφιμα μέχρι μαθήματα γιόγκα και ιατρική περίθαλψη) έναντι μονάδων ΤΕΜ.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Guardian, «το σύστημα διαδραματίζει ένα διπλό ρόλο: αναπληρώνει το απολεσθέν εισόδημα των χρηστών και δημιουργεί ένα προστατευτικό δίκτυο για όσους έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με μία πολύ δύσκολη περίσταση στη ζωή τους».
Τέτοιου είδους πρωτοβουλίες εναλλακτικής οικονομικής οργάνωσης έχουν κάνει την εμφάνισή τους και σε άλλες περιοχές της ελληνικής επικράτειας, από τα προάστια της Αθήνας και την Κέρκυρα, μέχρι την Πάτρα και τη βόρεια Κατερίνη.
Ωστόσο, το εγχείρημα εγκαινιάστηκε στο Βόλο – τον άλλοτε πλούσιο εμπορικό δίαυλο προς τη Μέση Ανατολή – όπου έχει «στηθεί» και το μεγαλύτερο δίκτυο αντιπραγματισμού.
Για παράδειγμα, αν κάποιος θέλει να αγοράσει ένα αγαθό αξίας 100 ευρώ, πληρώνει το 70% της τιμής με ευρώ και το υπόλοιπο 30% με ΤΕΜ – κάτι σαν έκπτωση – καθώς ο έμπορος είναι υποχρεωμένος να καλύψει το κόστος παραγωγής του αγαθού και το ΦΠΑ.
Παρ’ όλο που οι ντόπιοι επιμένουν ότι το σύστημα ΤΕΜ δεν πρόκειται να υποκαταστήσει το σύστημα φορολογίας, θεωρούν πως αποτελεί μία βιώσιμη εναλλακτική λύση.
«Δεν θα υποκαταστήσει πλήρως το ευρώ, αλλά παρέχει σημαντική βοήθεια στα αδύναμα μέλη της κοινωνίας μας. Μάλιστα, ενθαρρύνουμε τη χρήση του σε όλα τα επίπεδα των κοινωνικών δραστηριοτήτων της πόλης μας», αναφέρει στον Guardian ο δήμαρχος του Βόλου, Πάνος Σκοτινιώτης.
Πύλη Ιάσωνος
Σχετικά άρθρα στο Ramnousia:
ΤΕΜ (Τοπική Εναλλακτική Μονάδα) αντί για ευρώ;;
Ανταλλακτική… οικονομία στην εποχή της κρίσης
Μίκρο- Επιχειρείν και ανταλλακτική οικονομία
Η λύση για το χρέος: Εθνική Ανταλλακτική Μονάδα
Πρόταση για ένα Εθνικό Εναλλακτικό Οικονομικό Σύστημα, με γραμμάτιο ενέργειας αντί για νόμισμα
ΤΕΜ (Τοπική Εναλλακτική Μονάδα) αντί για ευρώ;;
Ανταλλακτική… οικονομία στην εποχή της κρίσης
Μίκρο- Επιχειρείν και ανταλλακτική οικονομία
Η λύση για το χρέος: Εθνική Ανταλλακτική Μονάδα
Πρόταση για ένα Εθνικό Εναλλακτικό Οικονομικό Σύστημα, με γραμμάτιο ενέργειας αντί για νόμισμα
Το κύμα ψύχους σε ολόκληρη τη χώρα συνεχίζεται. Η αιθαλομίχλη από τα τζάκια των Αθηνών ξεπερνά τα αρχαία τείχη του Πειραιά και κατευθύνεται προς τη Σπάρτη. Οι Αθηναίοι συνωστίζονται κατά χιλιάδες στο λιμάνι για να μετοικίσουν στη Σαλαμίνα και η Μαρία Ρεπούση προετοιμάζει την επιστροφή της στα βιβλία Ιστορίας του Δημοτικού με ένα κεφάλαιο - έκπληξη. Η Χρυσή Αυγή κατηγορεί τους αλλοδαπούς ότι βαριανασαίνουν και ζητά από το Νίκο Δένδια να δρομολογηθεί πράξη νομοθετικού περιεχομένου για τη καύση λαθρομεταναστών σε δημόσιους χώρους. Ο Αλέξης Τσίπρας συλλαμβάνεται στο Παγκράτι εξαιτίας του εξωτικού του μαυρίσματος από τη Χριστουγεννιάτικη περιοδεία του στη Λατινική Αμερική και οδηγείται στα VIP κελιά του Κορυδαλλού. Τα χρήματα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών φτάνουν στην Ελλάδα και το Πρώτο Θέμα παρουσιάζει αποκλειστικό φωτορεπορτάζ από τη νέα θαλαμηγό του Μιχάλη Σάλλα. Δύο ακόμη στελέχη του Πάνου Καμμένου παραιτούνται. Οι δικαστικές και οικονομικές αρχές ακόμη ελέγχουν τα στοιχεία της νέας λίστας Λαγκάρντ.
Φεβρουάριος
Ο Ριζοσπάστης απολύει όλους όσους δεν φίλησαν, πριν την πρωινή τους βάρδια, το εικόνισμα του συντρόφου Λένιν και το ΠΑΜΕ Τύπου προκηρύσσει τρίωρη στάση εργασίας στον ΔΟΛ για συκοφαντικό δημοσίευμα κατά του κόμματος του λαού. Η νέα σύσταση της κομματικής εφημερίδας αποτελείται από άμισθους δόκιμους και μέλη της ΚΝΕ και το πόρταλ 902.gr αποθεώνει σε άρθρο του το πνεύμα του εθελοντισμού που διακατέχει όλα του τα μέλη. Η αιθαλομίχλη αρχίζει σιγά σιγά να εξαφανίζεται ενώ η πράξη νομοθετικού περιεχομένου για καύση λαθρομεταναστών καταψηφίζεται από τη βουλή. Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας ο Γρηγόρης Ψαριανός απέχει, ενώ ο Βαγγέλης Βενιζέλος διοργανώνει αντιρατσιστικό συλλαλητήριο και προτείνει τη θεσμοθέτηση της καύσης νεκρών για την καταπολέμηση της αυξανόμενης ζήτησης καυσόξυλων. Ο Αλέξης Τσίπρας αποφυλακίζεται και δίνει ρητή εντολή στη Ζωή Κωνσταντοπούλου να μην αφήσει κανένα πολιτικό της αντίπαλο να ολοκληρώσει φράση σε τηλεοπτικό πάνελ. Τρία ακόμη στελέχη του Πάνου Καμμένου παραιτούνται. Οι δικαστικές και οικονομικές αρχές ακόμη ελέγχουν τα στοιχεία της νέας λίστας Λαγκάρντ.
Μάρτιος
Οι φετινές απόκριες δεν άλλαξαν την περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα. Ο Αντώνης Σαμαράς επιστρέφει τον κουκουλονόμο και όλοι οι Έλληνες πολίτες κυκλοφορούν με πλαστικές μάσκες προσώπων πολιτικών, καίγοντας μαγαζιά και τράπεζες για να ζεσταθούν. Όπως ομολόγησαν οι καταστηματάρχες εποχικών ειδών, τη μεγαλύτερη ζήτηση είχαν οι μάσκες Βαγγέλης Βενιζέλος. Οι δημοσιογράφοι του Σκάι και της Καθημερινής διοργανώνουν πορεία με ρεσό έξω από το μισοκαμένο Mall, ενώ η ΕΡΤ ξεκινά έκτακτο τηλεμαραθώνιο οικονομικής ενίσχυσης της οικογένειας Λάτση. Με μια κίνηση ΜΑΤ ο Νίκος Δένδιας ζητά από όλους τους αστυνομικούς που φυλάνε πλούσιους Έλληνες επιχειρηματίας να αποποιηθούν τους μισθούς τους για ένα μήνα, ως ένδειξη αλληλεγγύης στα πραγματικά τους αφεντικά. Ένα ακόμη στελέχος του Πάνου Καμμένου παραιτείται. Οι δικαστικές και οικονομικές αρχές ακόμη ελέγχουν τα στοιχεία της νέας λίστας Λαγκάρντ.
Απρίλιος
Ο ερχομός της άνοιξης διαλύει την ατμόσφαιρα μπάρμπεκιου πάνω από την πρωτεύουσα. Ο ΟΑΕΔ προκηρύσσει 5.000 νέες θέσεις εργασίας για εποχικούς οδοκαθαριστές που θα φροντίσουν να γλύψουν όσες περιοχές βρίσκονται στη λίστα ιδιωτικοποιήσεων της κυβέρνησης. Οι πρώτοι επενδυτές που καταφτάνουν από τα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ και άλλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες της Μέσης Ανατολής, εντυπωσιάζονται από το θέαμα των πεντακάθαρων δρόμων της Αθήνας. Απορρίπτεται όμως το αίτημα τους να επισκεφτούν την Ακρόπολη, γιατί ακόμη την ξεσκονίζουν. Μετά από δημοσίευμα του πρακτορείου Ρόιτερς, αποδεικνύεται ότι ο διαγωνισμός του ΟΑΕΔ ήταν μια βιτρίνα εκμετάλλευσης ανασφάλιστων εργαζομένων από γνωστούς εργολάβους και ΜΚΟ. Έθνος και Βήμα κατηγορούν το Ρόιτερς για ανθελληνική προπαγάνδα και το ΠΑΜΕ κλείνει όλους τους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας. Η υπουργός τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη κατηγορεί το ΚΚΕ για υπονόμευση του ελληνικού τουρισμού. Η όμορφη υπουργός, για να αναθερμάνει τη σχέση της χώρας με τους ανά τον κόσμο επισκέπτες της, εγκρίνει τηλεοπτικό σποτ προώθησης της χώρας με φόντο τις πυραμίδες της Αιγύπτου. Από το βίντεο που κυκλοφορεί πρώτα στο διαδίκτυο, η κυρία Κεφαλογιάννη διακρίνεται να κάνει μπάντζι τζάμπινγκ από την κορυφή της πυραμίδας του Χέοπα. Εν τω μεταξύ, ξεκινά τις εργασίες του το νέο συνέδριο του ΚΚΕ και η Αλέκα Παπαρήγα, προς πείσμα όλων, επανεκλέγεται στη θέση του Γενικού Γραμματέα του κόμματος. Ο Ριζοσπάστης γράφει για το νέο κύμα αλλαγής στο κόμμα του λαού και η Αλέκα δέχεται συγχαρητήρια μέσω τουίτερ από τον Άδωνι Γεωργιάδη. Δύο ακόμη στελέχη του Πάνου Καμμένου παραιτούνται. Οι δικαστικές και οικονομικές αρχές ακόμη ελέγχουν τα στοιχεία της νέας λίστας Λαγκάρντ.
Μάιος
Έφτασε το Πάσχα και ο ελληνισμός γιορτάζει με θρησκευτική κατάνυξη τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Κυρίου. Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, επισκέπτεται το κελί του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη και με δάκρυα στα μάτια ζητά από τον Κάρολο Παπούλια, μέσω της πρωινής εκπομπής του Γιώργου Αυτιά, να δοθεί συγχωροχάρτι στον καταπονημένο πιστό επιχειρηματία. Ο Νίκος Δένδιας συγκινείται από το δράμα του τραπεζίτη και ζητά να απομακρυνθεί ο Λαυρεντιάδης από τον Κορυδαλλό. Δίνει εντολή να παραμείνει σε κατ’ οίκον περιορισμό για το υπόλοιπο της ποινής του. Πρώτος επισκέπτης είναι ο Γιώργος Λούβαρης, ο οποίος του εξήγησε πώς εκείνος γλίτωσε τη φυλακή πριν από 20 και κάτι χρόνια, επειδή έπασχε από σκλήρυνση κατά πλάκας. Ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης ζητά να επανεξεταστεί από τους ιδιωτικούς γιατρούς του Βαγγέλη Βενιζέλου και διαπιστώνεται πως κι αυτός πάσχει από την ίδια ανίατη ασθένεια με τον πρώην φίλο του Ανδρέα Παπανδρέου. Η ποινή παραμονής στο σπίτι του μειώνεται ως ένδειξη καλής θελήσεως από την τρικομματική κυβέρνηση. Ένα ακόμη στελέχος του Πάνου Καμμένου παραιτείται. Οι δικαστικές και οικονομικές αρχές ακόμη ελέγχουν τα στοιχεία της νέας λίστας Λαγκάρντ.
Ιούνιος
Σε πρωινή του παρέμβαση στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη, ο Πάνος Καμμένος παραιτείται από το κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων. Καταγγέλλει τα ξένα κερδοσκοπικά fund για υπονόμευση του αγώνα του κατά του Αντρίκου Παπανδρέου και ανακοινώνει μέσω facebook την ίδρυση ενός νέου κόμματος με την ονομασία “Νέα, Νέα Δημοκρατία”. Ζώης, Μανώλης και τα υπόλοιπα παιδιά επιστρέφουν στο άρμα του Πάνου Καμμένου, ο οποίος υπόσχεται πως δεν πρόκειται ποτέ του, όσο ζει, να συνεργαστεί με τον Αλέξη Τσίπρα και τους κουκουλοφόρους του. Το δεύτερο μέρος του φορολογικού νομοσχεδίου για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής αναβάλλεται μετά από ανακοίνωση του υπουργού οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα. Οι Έλληνες επιχειρηματίες δεν αντέχουν άλλα φορολογικά βάρη, λέει ο υπουργός, και προχωρά στην ανακοίνωση νέων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις για να θωρακιστεί η ελληνική οικονομία και οι τράπεζες. Ο Ηλίας Κασιδιάρης παντρεύεται τη Βούλα Παπαχρήστου και ανάμεσα στους καλεσμένους του γάμου διακρίνονται ο Νίκος Ντερτιλής, ο Άδωνις Γεωργιάδης και οι πατήρ και υιός Πλεύρης. Κουμπάροι είναι ο Γιάννης Πρετεντέρης και ο Μάκης Βορίδης.
Ιούλιος
Τα πρώτα δείγματα ξενοφοβίας και ρατσισμού κάνουν της εμφάνιση τους στις κρατήσεις των ελληνικών παραθεριστικών περιοχών. Όλες οι αεροπορικές και ακτοπλοϊκές εταιρίες τυπώνουν σλόγκαν κατά του ρατσισμού πάνω στα εισιτήρια, ενώ ζητούν από την Όλγα Κεφαλογιάννη να φτιάξει μέσω του υπουργείου τουρισμού ένα τηλεοπτικό μήνυμα που θα προσελκύσει τους δύσπιστους τουρίστες. Εκείνη, επειδή ξόδεψε όλα τα χρήματα του υπουργείου για την προώθηση της χώρας μέσα από τις Πυραμίδες της Γκίζας, προβάλλει το βίντεο κλιπ από το αξέχαστο τραγούδι της Άννας Βίσση “Everything I am”, της ελληνικής Γιουροβίσιον του 2006. Έντρομοι οι ξένοι που βλέπουν ότι η Ελλάδα επέλεξε να προβληθεί μέσω ενός βίντεο μιας σιτεμένης ξανθιάς με κόκκινο φόρεμα που την κερατώνει ο αρρενωπός γκόμενος της, τρώει βρώμικα από παρακμιακές καντίνες, της βουτάνε την τσάντα στα βενζινάδικα και της βάζει χέρι ένας χλιμίτζουρας φορτηγατζής, ακυρώνουν τα λιγοστά τους εισιτήρια για την Ελλάδα και περνούν τις διακοπές τους στη γειτονική Τουρκία. Οι δικαστικές και οικονομικές αρχές ακόμη ελέγχουν τα στοιχεία της νέας λίστας Λαγκάρντ.
Αύγουστος
Οι Έλληνες δεν πάνε διακοπές. Μένουν μπάστακες στις πόλεις τους να ζητιανεύουν από όσους τολμηρούς τουρίστες αποφάσισαν να δουν για μία φορά στη ζωή τους την Ακρόπολη και τα ελληνικά νησιά. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η Μύκονος και η Πάρος είναι ελεύθερες για όλους τους γόνους της ελληνικής οικονομικής ελίτ. Το Σταρ Τσάνελ κατασκηνώνει στα μυκονιάτικα σοκάκια και προβάλλει 24 ώρες το 24ωρο τους αστακοπόλεμους και τις πανάκριβες σαμπάνιες στα ψηλοτάκουνα γοβάκια των εύθυμων νέων της επιχειρηματικής Ελλάδας του αύριο. Η Αθήνα ψήνεται και η ψύχραιμη και σκεπτόμενη πλειοψηφία που παρακολουθεί αποσβολωμένη τις εικόνες χλιδής των ελληνικών νησιών, σπάει όσα μαγαζιά αλλοδαπών μπορεί, για να βγάλει το άχτι της. Κόσμος κυνηγά μετανάστες στους δρόμους και όσοι ξένοι επισκέπτες γλιτώνουν από τη μήνη του εξαγριωμένου πλήθους τρέχουν στα κρουαζιερόπλοια τους και τα αεροδρόμια. Οι δικαστικές και οικονομικές αρχές ακόμη ελέγχουν τα στοιχεία της νέας λίστας Λαγκάρντ.
Σεπτέμβριος
Οι δικαστικές αρχές της χώρας, μετά από πολύμηνες έρευνες σχετικά με τη νέα λίστα Λαγκάρντ που παραδόθηκε τον Δεκέμβρη του 2012, ζητούν από τον πρωθυπουργό να απαιτήσει την επανάληψη της αποστολής της διότι χύθηκε πάνω της καφές και μουστάρδα από ένα σάντουιτς. Ο Αλέξης Τσίπρας μιλά για σκάνδαλο ολκής και ζητά από την ελληνική αστυνομία να διεξάγει έκτακτη έρευνα για να διαπιστωθεί αν το σκούρο σημάδι είναι όντως από καφέ ή από μαύρο τσάι. ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ συμφωνούν με την κυβερνητική γραμμή για καθαρές λύσεις χωρίς λεκέδες και δίνεται εντολή στους οικονομικούς εισαγγελείς να διακόψουν άμεσα τις έρευνες τους και να ζητήσουν από τη γαλλική κυβέρνηση να ξαναστείλει τη λίστα. Μέσα στην αναμπουμπούλα των εξελίξεων, το υπουργείο παιδείας ξεχνά ότι αυτόν το μήνα ανοίγουν τα σχολεία και στέλνει απολογητικό μήνυμα σε όλους τους μαθητές, εξηγώντας τους πως πρέπει να κάνουν λίγη υπομονή παραπάνω και σε τρεις μήνες να ζητήσουν από τον Άι Βασίλη να τους φέρει εκείνος τα σχολικά τους βιβλία.
Οκτώβριος
Οι καταλήψεις σε σχολεία και πανεπιστήμια σε ολόκληρη τη χώρα εξαιτίας των ελλείψεων σε βασικά είδη φέρνουν τον Αντώνη Σαμαρά και τον Νίκο Δένδια στα όρια τους. Μάκης Βορίδης από την Ανατροπή του Γιάννη Πρετεντέρη και Άδωνις Γεωργιάδης από το τουίτερ ζητούν από τον υπουργό προστασίας του πολίτη να δώσει εντολή να μπουν ΜΑΤ και ειδικά θωρακισμένα οχήματα της ελληνικής αστυνομίας μέσα στις σχολές των αναρχοσυριζαίων μαθητών. Ο Αλέξης Τσίπρας κατεβαίνει να χαιρετήσει τους νέους επαναστάτες και αποχωρεί γεμάτος περηφάνια πέντε λεπτά μετά την άφιξή του. Η Αλέκα Παπαρήγα, αφού πρώτα διασφάλισε μέσω της ΚΝΕ ότι οι καταληψίες δεν πρόσκεινται στο ΚΚΕ, διαβλέπει, μέσα από κύριο άρθρο του Ριζοσπάστη, τον κίνδυνο στροφής των δυνάμεων καταστολής ενάντια στο κόμμα και καταδικάζει τους τραμπούκους μαθητές ως οπορτουνιστές και πράκτορες της CIA. Στο μεταξύ, η οικονομική κρίση χτυπά ανεπανόρθωτα τα δύο μεγαλύτερα ελληνικά κανάλια. Μέγκα και ΑΝΤ1 συγχωνεύονται και μετονομάζονται σε Γιαουρτλού TV. Ο Γιώργος Παπαδάκης βαφτίζεται μουσουλμάνος και παρουσιάζει την πρωινή εκπομπή “Καλημέρα Ανατολή” ως Μαχμούτ Σουλεϊμάνογλου. Η Φαίη Σκορδά παρουσιάζεται μπροστά στην κάμερα με μαντήλα και μακρύ φόρεμα μέχρι τον αστράγαλο, ενώ μια φορά την εβδομάδα ο σύζυγός της και συμπαρουσιαστής της Γιώργος Λιάγκας, πρωταγωνιστεί μαζί της στο ειδικό αφιέρωμα του πρωινάδικου τους με τίτλο “Πώς το ξύλο συνετίζει τη γυναίκα”. Το πρόγραμμα ειδήσεων του καναλιού μεταστρέφεται προς τα Οθωμανικά ήθη και έθιμα, ενώ σε κάθε Ανατροπή του Γιάννη Πρετεντέρη δίνεται βήμα μισής ώρας στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο Σκάι και το Σταρ κατάφεραν να ξεφύγουν από τη λαίλαπα της οικονομικής καταστροφής των ΜΜΕ διότι επένδυσαν στη σίγουρη λύση του λαθρεμπορίου και των ξέκωλων. Η ΕΡΤ παραμένει ως έχει, με την Ανθή Σαλαγκούδη να παίρνει το κομμάτι της ζώνης 3 το μεσημέρι με 10 το βράδυ, για να δικαιολογήσει το μισθό της.
Νοέμβριος
Η Apple ανακοινώνει την κυκλοφορία του νέου iPhone και οι μαζικές συγκεντρώσεις των μαθητών σε ολόκληρη τη χώρα διαλύονται. Ο Πάσχος Μανδραβέλης αναλύει σε άρθρο του στην Καθημερινή πως αυτό το φαινόμενο μεταστροφής της ελληνικής νεολαίας αποτελεί τη μεγαλύτερη νίκη του καπιταλισμού έναντι της αναρχοάπλυτης αριστεράς, ενώ ο δημοσιογράφος Γιάννης Λοβέρδος εξηγεί πως η εμμονή των νέων στους φραπέδες και το γρήγορο mobile internet αποτελεί τη μόνη έγκυρη επεξήγηση της αλματώδους αύξησης της ανεργίας στις μικρές ηλικίες. Μικρή μερίδα φοιτητών παραμένει στη Νομική Αθηνών αντικαθιστώντας το σύνθημα "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία" με το "Android ρε μουνιά". Με διάγγελμα του ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ανακοινώνει πως οι κόποι της χώρας έπιασαν τόπο κι ότι εξασφάλισε μετά από πολύμηνους αγώνες του ίδιου και της κυβέρνησης του, μια θέση εργασίας για τους μισούς Έλληνες. Στους δύο κατοίκους ενός σπιτιού, ο ένας έχει σίγουρα δουλειά, τονίζει, υπογραμμίζοντας ότι για αυτήν την τεράστια επιτυχία δούλευαν σκληρά η Άνγκελα Μέρκελ, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και ο Μανώλης Καψής.
Δεκέμβριος
Στον απόηχο της ανακοίνωσης ότι οι μισοί Έλληνες είναι άνεργοι, το ποσοστό μεγάλης δημοσκόπησης του Βήματος για το πόσοι σκέφτονται να εγκαταλείψουν τη χώρα αγγίζει το 80%. Στην ερώτηση αν προτιμούν να καθαρίζουν τουαλέτες στη Σουηδία από το να επαναστατήσουν κατά των μέτρων λιτότητας, το 73% είπε ναι, το 4% όχι και το 13% απάντησε πως εξαρτάται από το αν η σουηδική δίαιτα είναι πλούσια σε υδατάνθρακες. Οι αλυσίδες καταστημάτων ρούχων λανσάρουν το χριστουγεννιάτικο τους εμπόρευμα με την ευφάνταστη διαφήμιση “αν δεν έχεις λεφτά να πας στην εκκλησία” ενώ ο Σκάι και το Γιαουρτλού TV διοργανώνουν φιλανθρωπικές εκδηλώσεις για τους άπορους Έλληνες που χτυπήθηκαν από την κρίση. Σε μια κίνηση ανιδιοτελούς ανθρωπιάς, η Όλγα Τρέμη δωρίζει το αγαπημένο της κολιέ Βαν Κλιφ στα άπορα παιδιά του Περάματος, ενώ η Μαριάννα Βαρδινογιάννη βραβεύει τη γνωστή δημοσιογράφο για την συμβολή της στη σκληρή μάχη κατά της φτώχειας και της ανέχειας.
Ευτυχισμένο το 2013...
ΠΗΓΗ
H εκπομπή μεταδόθηκε το 2007 από την εκπομπή του Άρη Χατζηστεφάνου, INFOWAR TV
Σκηνοθετική επιμέλεια: Χρήστος Καρακέπελης. Αρχισυνταξία: Κατερίνα Κιτίδη. Υπεύθυνος Παραγωγής: Θάνος Τσάντας. Μοντάζ: Άρης Τριανταφύλλου, Κώστας Ασπιώτης. Μια ιδέα του Αρη Χατζηστεφάνου.
Οι γρήγοροι «κολυμβητές», όπως ο τόνος, μετακινούνται συστέλλοντας εναλλάξ τους μυς στα δύο πλευρά τους. Έτσι, παράγουν ένα «ωστικό» κύμα κατά μήκος του σώματός τους, που σπρώχνει το νερό τόσο από τα πλάγια όσο και από το πίσω μέρος του. Οι δύο αντίθετες δυνάμεις που ασκούν τα πλευρά αλληλοακυρώνονται, οπότε μένει η ώθηση που τους δίνει το πίσω μέρος τους, η οποία τα σπρώχνει μπροστά.
Ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε ένα ψάρι να κάνει... όπισθεν θα ήταν ένα «ωστικό» κύμα με αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή από την ουρά προς τη μύτη. Από τη στιγμή όμως που το μπροστινό μέρος ενός ψαριού είναι μυτερό και έχει αεροδυναμικό σχήμα, αυτή η δύναμη δεν είναι τόσο έντονη. Εξάλλου, το μπροστινό μέρος του σώματος ενός ψαριού δεν είναι τόσο ευέλικτο όσο το πίσω, οπότε και το «ωστικό» κύμα που θα μπορούσε να δημιουργήσει θα ήταν πολύ μικρότερο.
Βέβαια, τα ψάρια μετακινούνται και με έναν άλλο τρόπο: χρησιμοποιώντας τα πτερύγιά τους σαν κουπιά. Έτσι δεν κολυμπούν τόσο γρήγορα, αλλά μπορούν να κάνουν ευκολότερα μανούβρες. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το γεγονός ότι είδη που ζουν σε οικοσυστήματα με πολλά εμπόδια, όπως κοραλλιογενείς υφάλους, χρησιμοποιούν σχεδόν αποκλειστικά τα πτερύγιά τους για να μετακινούνται, ενώ μερικά από αυτά μπορούν ακόμη και να κολυμπήσουν προς τα πίσω.
Στην πραγματικότητα, τα μόνα ψάρια που δεν μπορούν καθόλου να κολυμπήσουν προς τα πίσω είναι όσα δεν έχουν νυκτική κύστη (μια «φούσκα» που βοηθά στην κολύμβηση), όπως οι καρχαρίες. Αυτά δε βουλιάζουν χάρη στην ώθηση που δίνει η διαρκής κίνηση του νερού στα θωρακικά πτερύγιά τους.
Πηγή
