Ντοκιμαντέρ του Christophe Guyon για την σημασία των παραδοσιακών σπόρων στην επιβίωση των ανθρώπινων κοινοτήτων και τον αγώνα που δίνεται πανευρωπαϊκά για την διάσωσή τους.
Το βίντεο προβλήθηκε στις 22 Απριλίου 2012 στα πλαίσια των εκδηλώσεων “Διεθνείς Ημέρες Σπόρων στην Ελλάδα” που οργάνωσε το Πελίτι και υποτιτλίστηκε από ομάδα εθελοντών του Πελίτι.
Το βίντεο προβλήθηκε στις 22 Απριλίου 2012 στα πλαίσια των εκδηλώσεων “Διεθνείς Ημέρες Σπόρων στην Ελλάδα” που οργάνωσε το Πελίτι και υποτιτλίστηκε από ομάδα εθελοντών του Πελίτι.
Βρετανοί ερευνητές κατάφεραν να μετατρέψουν τον αέρα σε βενζίνη.
Tο επίτευγμα ίσως μελλοντικά αποδειχτεί ορόσημο για την μαζική παραγωγή καθαρής ενέργειας και αποτελέσει απάντηση τόσο στην ενεργειακή κρίση όσο και στην επιβάρυνση του περιβάλλοντος με «αέρια του θερμοκηπίου», εφόσον όμως στην πορεία ξεπεραστούν διάφορα εμπόδια.
Η μικρή βρετανική εταιρία με την εύγλωττη ονομασία Air Fuel Synthesis (δηλαδή «σύνθεση καυσίμων από αέρα»), σύμφωνα με τη βρετανική «Ιντιπέντεντ», χρησιμοποιεί μια επαναστατική τεχνολογία και έχει καταφέρει να παράγει πέντε λίτρα βενζίνης από τον Αύγουστο, όταν έθεσε σε λειτουργία μια μικρή μονάδα που παράγει καύσιμα από διοξείδιο του άνθρακα και υδρατμούς του αέρα.
Η εταιρία ελπίζει ότι μέσα στην επόμενη διετία θα δημιουργήσει ένα μεγαλύτερο, μαζικής παραγωγής, εργοστάσιο που θα παράγει ένα τόνο «αερο-βενζίνης» την ημέρα. Επίσης, σχεδιάζει να παράγει «πράσινα» καύσιμα για τις αεροπορικές εταιρίες, ώστε τα αεροπορικά ταξίδια να εκλύουν λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα.
Ο Τιμ Φοξ, επικεφαλής για θέματα ενέργειας και περιβάλλοντος του Ινστιτούτου Μηχανολόγων Μηχανικών του Λονδίνου, δήλωσε ότι «ακούγεται υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό και όμως είναι αληθινό. Το κάνουν πράγματι και το έχω δει με τα μάτια μου».
Αν και η όλη διαδικασία βρίσκεται ακόμα σε πιλοτικό στάδιο, ήδη έχει αποδειχτεί πως δουλεύει.
Όπως είπε ο επικεφαλής της εταιρίας Air Fuel Synthesis Πίτερ Χάρισον, «παίρνουμε διοξείδιο του άνθρακα από τον αέρα και υδρογόνο από το νερό και τα μετατρέπουμε σε βενζίνη.
Κανείς άλλος δεν κάνει κάτι τέτοιο πουθενά στον κόσμο, από όσο ξέρουμε. Το προϊόν μοιάζει και μυρίζει σαν βενζίνη, αλλά είναι πολύ πιο καθαρό από τη βενζίνη που προέρχεται από πετρέλαιο.
Επιπλέον, δεν περιέχει κανένα από τα πρόσθετα που υπάρχουν στη συμβατική βενζίνη. Παρόλα αυτά, το προϊόν μας μπορεί να χρησιμοποιηθεί στις υπάρχουσες μηχανές».
Ο Χάρισον τόνισε ότι το πλεονέκτημα της νέου τύπου βενζίνης είναι πως δεν απαιτεί καμία αλλαγή στις υφιστάμενες υποδομές των μεταφορών, ενώ δεν είναι αναγκαία καμία μετατροπή στα αυτοκίνητα, όπως τοποθέτηση έξτρα μπαταριών, προσθήκη ειδικών κυψελών καυσίμου ή ντεπόζιτου υδρογόνου, κάτι που απαιτούν οι εναλλακτικές τεχνολογίες (ηλεκτρικά οχήματα, υβριδικά, υδρογόνου κ.α.).
Όπως είπε, «έως το τέλος του 2014, αν εξασφαλίσουμε την κατάλληλη χρηματοδότηση, θα μπορούμε να παράγουμε βενζίνη χρησιμοποιώντας ανανεώσιμη ενέργεια και θα το κάνουμε σε εμπορική βάση».
Ο Χάρισον εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι το πολύ σε 15 χρόνια θα λειτουργεί το πρώτο εργοστάσιο μεγέθους διυλιστηρίου. «Αν παράγουμε τα δικά μας καύσιμα, έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε την οικονομία μιας χώρας», υπογράμμισε.
Σε πρώτη φάση, η Air Fuel Synthesis σχεδιάζει να παράγει «αερο-βενζίνη» που θα είναι δυνατό να αναμιχθεί με συμβατική βενζίνη.
Προς το παρόν, πάντως, η τεχνολογία δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς και δεν είναι αποδοτική για να αξιοποιηθεί εμπορικά.
Επειδή η απόσπαση του διοξειδίου του άνθρακα από τον αέρα δεν έχει ωριμάσει αρκετά, η εταιρία αναγκάζεται να χρησιμοποιεί πρόσθετο διοξείδιο που προμηθεύεται από άλλες βιομηχανικές πηγές.
Διάφορες εταιρίες σε όλο τον κόσμο προσπαθούν να βελτιώσουν την τεχνολογία απόσπασης διοξειδίου από τον αέρα, μια διαδικασία που κοστίζει περίπου 500 ευρώ ανά τόνο διοξειδίου.
Φυσικά, όπως και με άλλες πρωτοεμφανιζόμενες τεχνολογίες, το κόστος τους στην πορεία υποχώρησε θεαματικά, κάτι που μπορεί να συμβεί και σε αυτή την περίπτωση.
Tο επίτευγμα ίσως μελλοντικά αποδειχτεί ορόσημο για την μαζική παραγωγή καθαρής ενέργειας και αποτελέσει απάντηση τόσο στην ενεργειακή κρίση όσο και στην επιβάρυνση του περιβάλλοντος με «αέρια του θερμοκηπίου», εφόσον όμως στην πορεία ξεπεραστούν διάφορα εμπόδια.
Η μικρή βρετανική εταιρία με την εύγλωττη ονομασία Air Fuel Synthesis (δηλαδή «σύνθεση καυσίμων από αέρα»), σύμφωνα με τη βρετανική «Ιντιπέντεντ», χρησιμοποιεί μια επαναστατική τεχνολογία και έχει καταφέρει να παράγει πέντε λίτρα βενζίνης από τον Αύγουστο, όταν έθεσε σε λειτουργία μια μικρή μονάδα που παράγει καύσιμα από διοξείδιο του άνθρακα και υδρατμούς του αέρα.
Η εταιρία ελπίζει ότι μέσα στην επόμενη διετία θα δημιουργήσει ένα μεγαλύτερο, μαζικής παραγωγής, εργοστάσιο που θα παράγει ένα τόνο «αερο-βενζίνης» την ημέρα. Επίσης, σχεδιάζει να παράγει «πράσινα» καύσιμα για τις αεροπορικές εταιρίες, ώστε τα αεροπορικά ταξίδια να εκλύουν λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα.
Ο Τιμ Φοξ, επικεφαλής για θέματα ενέργειας και περιβάλλοντος του Ινστιτούτου Μηχανολόγων Μηχανικών του Λονδίνου, δήλωσε ότι «ακούγεται υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό και όμως είναι αληθινό. Το κάνουν πράγματι και το έχω δει με τα μάτια μου».
Αν και η όλη διαδικασία βρίσκεται ακόμα σε πιλοτικό στάδιο, ήδη έχει αποδειχτεί πως δουλεύει.
Όπως είπε ο επικεφαλής της εταιρίας Air Fuel Synthesis Πίτερ Χάρισον, «παίρνουμε διοξείδιο του άνθρακα από τον αέρα και υδρογόνο από το νερό και τα μετατρέπουμε σε βενζίνη.
Κανείς άλλος δεν κάνει κάτι τέτοιο πουθενά στον κόσμο, από όσο ξέρουμε. Το προϊόν μοιάζει και μυρίζει σαν βενζίνη, αλλά είναι πολύ πιο καθαρό από τη βενζίνη που προέρχεται από πετρέλαιο.
Επιπλέον, δεν περιέχει κανένα από τα πρόσθετα που υπάρχουν στη συμβατική βενζίνη. Παρόλα αυτά, το προϊόν μας μπορεί να χρησιμοποιηθεί στις υπάρχουσες μηχανές».
Ο Χάρισον τόνισε ότι το πλεονέκτημα της νέου τύπου βενζίνης είναι πως δεν απαιτεί καμία αλλαγή στις υφιστάμενες υποδομές των μεταφορών, ενώ δεν είναι αναγκαία καμία μετατροπή στα αυτοκίνητα, όπως τοποθέτηση έξτρα μπαταριών, προσθήκη ειδικών κυψελών καυσίμου ή ντεπόζιτου υδρογόνου, κάτι που απαιτούν οι εναλλακτικές τεχνολογίες (ηλεκτρικά οχήματα, υβριδικά, υδρογόνου κ.α.).
Όπως είπε, «έως το τέλος του 2014, αν εξασφαλίσουμε την κατάλληλη χρηματοδότηση, θα μπορούμε να παράγουμε βενζίνη χρησιμοποιώντας ανανεώσιμη ενέργεια και θα το κάνουμε σε εμπορική βάση».
Ο Χάρισον εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι το πολύ σε 15 χρόνια θα λειτουργεί το πρώτο εργοστάσιο μεγέθους διυλιστηρίου. «Αν παράγουμε τα δικά μας καύσιμα, έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε την οικονομία μιας χώρας», υπογράμμισε.
Σε πρώτη φάση, η Air Fuel Synthesis σχεδιάζει να παράγει «αερο-βενζίνη» που θα είναι δυνατό να αναμιχθεί με συμβατική βενζίνη.
Προς το παρόν, πάντως, η τεχνολογία δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς και δεν είναι αποδοτική για να αξιοποιηθεί εμπορικά.
Επειδή η απόσπαση του διοξειδίου του άνθρακα από τον αέρα δεν έχει ωριμάσει αρκετά, η εταιρία αναγκάζεται να χρησιμοποιεί πρόσθετο διοξείδιο που προμηθεύεται από άλλες βιομηχανικές πηγές.
Διάφορες εταιρίες σε όλο τον κόσμο προσπαθούν να βελτιώσουν την τεχνολογία απόσπασης διοξειδίου από τον αέρα, μια διαδικασία που κοστίζει περίπου 500 ευρώ ανά τόνο διοξειδίου.
Φυσικά, όπως και με άλλες πρωτοεμφανιζόμενες τεχνολογίες, το κόστος τους στην πορεία υποχώρησε θεαματικά, κάτι που μπορεί να συμβεί και σε αυτή την περίπτωση.
newsit
 |
| Στη φωτογραφία ακτιβιστές διαμαρτύρονται στις Φιλιππίνες για το κλίμα |
Όλο και πιο κοντά ερχόμαστε στον 19ο αιώνα. Μετά τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και το κοινωνικό κράτος, η οικονομική κρίση αλλάζει και το βασικό καύσιμο θέρμανσης στις μεγαλουπόλεις. Από το πετρέλαιο, ξανά στο κάρβουνο...
Συναγερμό σήμανε χθες η πρόγνωση της Διεθνούς Υπηρεσίας Ενέργειας (ΙΕΑ) ότι εντός της επόμενης δεκαετίας το κάρβουνο θα είναι η νούμερο ένα πηγή ενέργειας στον πλανήτη - ενώ παράλληλα είναι και ο νούμερο ένα κίνδυνος για το κλίμα. Σύμφωνα με τη διευθύντρια της ΙΕΑ, Μαρία βαν ντερ Χόβεν, «ο κόσμος θα χρησιμοποιεί το 2017 τουλάχιστον 1,2 δισεκατομμύρια τόνους κάρβουνο περισσότερο απ’ ό,τι σήμερα».
Στην ολική επαναφορά του κάρβουνου συμμετέχει οριακά -λόγω μικρού μεγέθους- και η Ελλάδα, όπως μπορεί εύκολα να... μυρίσει κανείς όχι μόνο στα χωριά που συνήθιζαν τις ξυλόσομπες, αλλά πλέον και στις μεγάλες πόλεις της χώρας. Στην Ελλάδα καίνε μπρικέτες, κάρβουνο και ξύλα, λόγω της οξυμμένης κρίσης, ωστόσο η... συμβολή της χώρας στην υπερθέρμανση του πλανήτη είναι μικρή. «Απλώς» αυγαταίνει η ρύπανση του περιβάλλοντος των πόλεων.
Αντίθετα, τεράστια είναι η συμβολή τόσο των αναπτυσσόμενων χωρών -Κίνα και Ινδία-, που είναι πεινασμένες για ενέργεια και την αποκτούν πρωτίστως από εργοστάσια που δουλεύουν με κάρβουνο, όσο και της Ρωσίας και αρκετών χωρών στην Ευρώπη, που θεωρούν και πάλι συμφέρουσα τη λύση του κάρβουνου σε σχέση με το πετρέλαιο.
Να σημειωθεί ότι ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας που δουλεύει με κάρβουνο εκλύει τη διπλάσια ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα σε σχέση με ένα σύγχρονο εργοστάσιο που δουλεύει με φυσικό αέριο.
Λίγες μέρες μετά την -αποτυχημένη- σύνοδο για το κλίμα στην Ντόχα, και οι τελευταίες ελπίδες για μια συντονισμένη επιχείρηση «σωτηρίας» του κλίματος εξανεμίζονται. «Χάρη στα χορταστικά αποθέματα και τη συνεχώς αυξανόμενη ζήτηση για ενέργεια, το κάρβουνο έχει κερδίσει τεράστιο έδαφος την πρώτη δεκαετία του 2000 και αναμένεται σύντομα να ξεπεράσει το πετρέλαιο, εάν δεν υπάρξει συντονισμένη πολιτική παρέμβαση σε παγκόσμιο επίπεδο», δηλώνει η βαν ντερ Χόβεν.
Σύμφωνα με την πρόγνωση της ΙΕΑ, το 2017 η κατανάλωση πετρελαίου θα φτάσει τους 4,32 δισεκατομμύρια τόνους και η αντίστοιχη του κάρβουνου τους 4,4 δισεκατομμύρια τόνους.
Η μόνη μεγάλη χώρα που αναμένεται να μην αυξήσει την κατανάλωση κάρβουνου είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς έχουν εντοπίσει νέα κοιτάσματα πετρελαίου και αερίου. Ωστόσο, οι ΗΠΑ διαθέτουν και τα μεγαλύτερα αποθέματα κάρβουνου, οπότε ανά πάσα στιγμή μπορεί να αποφασίσουν να αλλάξουν και πάλι το μείγμα ενέργειας.
Δεύτερη στην παγκόσμια κατάταξη αποθεμάτων κάρβουνου είναι η Κίνα, η οποία χρειάζεται όλο και περισσότερη ενέργεια, οπότε αυξάνει καθημερινά την κατανάλωσή της, ενώ ακολουθεί η Ρωσία, η οποία προτιμά να εξάγει το πετρέλαιο και το αέριό της και να καίει στα περισσότερα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας κάρβουνο.
Πλούσια αποθέματα διαθέτουν κατά σειρά και η Αυστραλία, η Βρετανία, ο Καναδάς, η Ινδία, η Πολωνία, το Καζακστάν και η Γερμανία, με τις μισές από αυτές τις χώρες να επενδύουν και στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Συναγερμό σήμανε χθες η πρόγνωση της Διεθνούς Υπηρεσίας Ενέργειας (ΙΕΑ) ότι εντός της επόμενης δεκαετίας το κάρβουνο θα είναι η νούμερο ένα πηγή ενέργειας στον πλανήτη - ενώ παράλληλα είναι και ο νούμερο ένα κίνδυνος για το κλίμα. Σύμφωνα με τη διευθύντρια της ΙΕΑ, Μαρία βαν ντερ Χόβεν, «ο κόσμος θα χρησιμοποιεί το 2017 τουλάχιστον 1,2 δισεκατομμύρια τόνους κάρβουνο περισσότερο απ’ ό,τι σήμερα».
Στην ολική επαναφορά του κάρβουνου συμμετέχει οριακά -λόγω μικρού μεγέθους- και η Ελλάδα, όπως μπορεί εύκολα να... μυρίσει κανείς όχι μόνο στα χωριά που συνήθιζαν τις ξυλόσομπες, αλλά πλέον και στις μεγάλες πόλεις της χώρας. Στην Ελλάδα καίνε μπρικέτες, κάρβουνο και ξύλα, λόγω της οξυμμένης κρίσης, ωστόσο η... συμβολή της χώρας στην υπερθέρμανση του πλανήτη είναι μικρή. «Απλώς» αυγαταίνει η ρύπανση του περιβάλλοντος των πόλεων.
Αντίθετα, τεράστια είναι η συμβολή τόσο των αναπτυσσόμενων χωρών -Κίνα και Ινδία-, που είναι πεινασμένες για ενέργεια και την αποκτούν πρωτίστως από εργοστάσια που δουλεύουν με κάρβουνο, όσο και της Ρωσίας και αρκετών χωρών στην Ευρώπη, που θεωρούν και πάλι συμφέρουσα τη λύση του κάρβουνου σε σχέση με το πετρέλαιο.
Να σημειωθεί ότι ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας που δουλεύει με κάρβουνο εκλύει τη διπλάσια ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα σε σχέση με ένα σύγχρονο εργοστάσιο που δουλεύει με φυσικό αέριο.
Λίγες μέρες μετά την -αποτυχημένη- σύνοδο για το κλίμα στην Ντόχα, και οι τελευταίες ελπίδες για μια συντονισμένη επιχείρηση «σωτηρίας» του κλίματος εξανεμίζονται. «Χάρη στα χορταστικά αποθέματα και τη συνεχώς αυξανόμενη ζήτηση για ενέργεια, το κάρβουνο έχει κερδίσει τεράστιο έδαφος την πρώτη δεκαετία του 2000 και αναμένεται σύντομα να ξεπεράσει το πετρέλαιο, εάν δεν υπάρξει συντονισμένη πολιτική παρέμβαση σε παγκόσμιο επίπεδο», δηλώνει η βαν ντερ Χόβεν.
Σύμφωνα με την πρόγνωση της ΙΕΑ, το 2017 η κατανάλωση πετρελαίου θα φτάσει τους 4,32 δισεκατομμύρια τόνους και η αντίστοιχη του κάρβουνου τους 4,4 δισεκατομμύρια τόνους.
Η μόνη μεγάλη χώρα που αναμένεται να μην αυξήσει την κατανάλωση κάρβουνου είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς έχουν εντοπίσει νέα κοιτάσματα πετρελαίου και αερίου. Ωστόσο, οι ΗΠΑ διαθέτουν και τα μεγαλύτερα αποθέματα κάρβουνου, οπότε ανά πάσα στιγμή μπορεί να αποφασίσουν να αλλάξουν και πάλι το μείγμα ενέργειας.
Δεύτερη στην παγκόσμια κατάταξη αποθεμάτων κάρβουνου είναι η Κίνα, η οποία χρειάζεται όλο και περισσότερη ενέργεια, οπότε αυξάνει καθημερινά την κατανάλωσή της, ενώ ακολουθεί η Ρωσία, η οποία προτιμά να εξάγει το πετρέλαιο και το αέριό της και να καίει στα περισσότερα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας κάρβουνο.
Πλούσια αποθέματα διαθέτουν κατά σειρά και η Αυστραλία, η Βρετανία, ο Καναδάς, η Ινδία, η Πολωνία, το Καζακστάν και η Γερμανία, με τις μισές από αυτές τις χώρες να επενδύουν και στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Αυγή.gr
Χαστούκι και μάλιστα ηχηρό στον καθωσπρεπισμό μιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ που “πασχίζει” να σώσει την καθημαγμένη Ελλάδα είναι το δημοσιεύμα των NY Times για όσα, άνθρωποι που έχασαν τη δουλειά τους, καλούνται να αντιμετωπίσουν.
Η συγκλονιστική αφήγηση του γιατρού, αλλά κυρίως το δράμα της Έλενας είναι το ηχηρό ράπισμα σε όσους εθελοτυφλούν όταν δεν αποδέχονται τη βαθιά ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ που βιώνει η Ελλάδα.
Την ίδια ώρα η συνέντευξη του Noam Chomsky απλώς επιβεβαιώνει όσα επί δύομισυ χρόνια οι πολίτες δραματικά βιώνουν.
Μόλις πριν από τρία χρόνια, θεωρείτο εντελώς αδιανόητο άνεργος να μην έχει πρόσβαση σε αγωγές υγείας ακόμη και για τα πιο απαιτητικές θεραπείες.
-Στην Ελλάδα της κρίσης,
-στη χώρα των 2 εκατομμυρίων ανέργων,
-των χιλιάδων που καθημερινά σιτίζονται από τα απορρίματα των λαϊκών και των super markets,
-στη χώρα που το 50% των πολιτών, με βάσει τα έως τώρα στοιχεία, δε θα μπορέσει να εξασφαλίσει θέρμανση για τα παιδιά του,
-στην Ελλάδα που οι καρκινοπαθείς αντιμετωπίζονται έτσι,
είναι ΝΤΡΟΠΗ να γίνεται λόγος για ανθρώπινα δικαιώματα και αξίες πανανθρώπινες.
Είναι ντροπή η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία και την Ελευθερία να αντιμετωπίζεται έτσι από τους “εταίρους” της.
Οι πολίτες δεν θέλουν ούτε την κατανόησή τους, ούτε το σεβασμό τους, ούτε τον οίκτο τους.
Αυτό που απλώς επιζητούν είναι ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ και ΙΣΟΤΙΜΗ αντιμετώπιση.
Το να εξακολουθούν να παρατηρούν την ισοπεδωτική καταστροφή μιας εφαρμοζόμενης και αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής, το μόνο που κερδίζουν είναι να ξεχυλίζουν καθημερινά την ΟΡΓΗ εκατομμυρίων ανθρώπων και να επιβεβαιώνουν την άποψη ότι τελικά η Ευρώπη δεν έχει διδαχθεί τίποτε από την πρόσφατη πολιτική της ιστορία...
Η συγκλονιστική αφήγηση του γιατρού, αλλά κυρίως το δράμα της Έλενας είναι το ηχηρό ράπισμα σε όσους εθελοτυφλούν όταν δεν αποδέχονται τη βαθιά ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ που βιώνει η Ελλάδα.
Την ίδια ώρα η συνέντευξη του Noam Chomsky απλώς επιβεβαιώνει όσα επί δύομισυ χρόνια οι πολίτες δραματικά βιώνουν.
Μόλις πριν από τρία χρόνια, θεωρείτο εντελώς αδιανόητο άνεργος να μην έχει πρόσβαση σε αγωγές υγείας ακόμη και για τα πιο απαιτητικές θεραπείες.
-Στην Ελλάδα της κρίσης,
-στη χώρα των 2 εκατομμυρίων ανέργων,
-των χιλιάδων που καθημερινά σιτίζονται από τα απορρίματα των λαϊκών και των super markets,
-στη χώρα που το 50% των πολιτών, με βάσει τα έως τώρα στοιχεία, δε θα μπορέσει να εξασφαλίσει θέρμανση για τα παιδιά του,
-στην Ελλάδα που οι καρκινοπαθείς αντιμετωπίζονται έτσι,
είναι ΝΤΡΟΠΗ να γίνεται λόγος για ανθρώπινα δικαιώματα και αξίες πανανθρώπινες.
Είναι ντροπή η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία και την Ελευθερία να αντιμετωπίζεται έτσι από τους “εταίρους” της.
Οι πολίτες δεν θέλουν ούτε την κατανόησή τους, ούτε το σεβασμό τους, ούτε τον οίκτο τους.
Αυτό που απλώς επιζητούν είναι ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ και ΙΣΟΤΙΜΗ αντιμετώπιση.
Το να εξακολουθούν να παρατηρούν την ισοπεδωτική καταστροφή μιας εφαρμοζόμενης και αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής, το μόνο που κερδίζουν είναι να ξεχυλίζουν καθημερινά την ΟΡΓΗ εκατομμυρίων ανθρώπων και να επιβεβαιώνουν την άποψη ότι τελικά η Ευρώπη δεν έχει διδαχθεί τίποτε από την πρόσφατη πολιτική της ιστορία...
politicanea
Το 2006, ενώ βρισκόταν στην Ινδονησία, έξι μηνών έγκυος, η δημοσιογράφος του «Guardian», Αμπιγκέιλ Χάγουερθ, έκανε ένα πολύ ασυνήθιστο ρεπορτάζ. Βρέθηκε επί τόπου την ώρα που μικρά κορίτσια υποβάλλονταν μαζικά στις αίθουσες ενός σχολείου σε κλειτοριδεκτομή. Το σοκ ήταν τέτοιο που, όπως εξομολογείται σήμερα η ίδια, δεν είχε βρει την δύναμη, μέχρι τώρα, να γράψει για αυτή την βαρβαρότητα.
«Είναι 09.30 το πρωί μιας Κυριακής, και η ατμόσφαιρα στο σχολείο στην Μπαντούνγκ είναι γιορτινή. Μητέρες με μαντήλες και έντονα κραγιόν κουβεντιάζουν, και τρώνε γλυκά από καρύδα. Κάνει ζέστη, έχει θόρυβο και σχεδόν οι πάντες από τους 400 παρισταμένους χαμογελάνε. Αλλά η 12χρονη Σουμίνα μοιάζει σαν να θέλει να δώσει μπουνιά σε κάποιον. Τα μάτια της έχουν την σαστισμένη έκφραση ενός παιδιού που νιώθει προδομένο από τους δικούς του. Κάθεται σε μια πλαστική καρέκλα, και αντιστέκεται στις προσπάθειες που κάνει η μητέρα της να την ηρεμήσει με ένα ποτήρι γάλα και ένα μπισκότο», γράφει η ρεπόρτερ.
Και προσθέτει: «Μια ώρα αργότερα τα γεννητικά της όργανα ακρωτηριάστηκαν με ψαλίδι την ώρα που ήταν ξαπλωμένη επάνω σε ένα θρανίο. Εκείνο το πρωί, 248 κορίτσια υποβλήθηκαν στην ίδια βάρβαρη πρακτική. Η Σουμίνα ήταν το μεγαλύτερο, το μικρότερο ήταν μόλις πέντε μηνών». Τέτοιοι μαζικοί Ακρωτηριασμοί Γυναικείων Γεννητικών Οργάνων (ΑΓΓΟ από το αρκτικόλεξο του όρου) γίνονται κάθε χρόνο από το 1958 στο Ασαλάαμ, ένα ισλαμικό ίδρυμα. Οι γονείς παίρνουν 7,5 ευρώ και ένα κουτί με φαγητό για κάθε κόρη που φέρνουν για κλειτοριδεκτομή.
«Άλλες φορές ακρωτηριάζεται μέρος ή ολόκληρη η κλειτορίδα, άλλες τα μικρά ή τα μεγάλα χείλη του αιδοίου. Συχνά γίνεται συρραφή της σχισμής για να είναι πιο στενή η είσοδος του κόλπου. Η πρακτική παρομοιάζεται συχνά με την ανδρική περιτομή, στην πραγματικότητα, όμως, το ακριβές αντίστοιχο για τους άνδρες είναι ο ευνουχισμός. Δεν είναι σπάνιο μικρά κορίτσια να πεθαίνουν επί τόπου τη στιγμή της κλειτοριδεκτομής, από την ακατάσχετη αιμορραγία ή τον αφόρητο πόνο και το σοκ»», συνεχίζει η Χάγουερθ.
«Οι απαρχές του χάνονται στα βάθη των αιώνων της αφρικανικής παράδοσης. Υποτίθεται ότι αυξάνει την απόλαυση για τον άνδρα και την μειώνει για την γυναίκα, ώστε να αποφεύγεται η σεξουαλική ελευθεριότητα εκ μέρους της και να μπορεί να αφοσιωθεί στην ανατροφή των παιδιών και τις δουλειές του σπιτιού. Ερευνες έχουν δείξει ότι για πολλές από τις ακρωτηριασμένες γυναίκες η σεξουαλική επαφή είναι μία πολύ οδυνηρή εμπειρία», γράφει η Χάγουερθ.
Είναι ένα αρχαίο έθιμο που επιβιώνει μέχρι σήμερα, κυρίως στην Αφρική, σε ορισμένες χώρες της Ασίας και ελάχιστες της Μέσης Ανατολής. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι 100 έως 140 εκατ. κορίτσια και γυναίκες έχουν υποβληθεί, παγκοσμίως, σε κάποιου είδους ΑΓΓΟ. Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι 91,5 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια άνω των 9 ετών στην Αφρική έχουν υποβληθεί σε κλειτοριδεκτομή.
«Είναι 09.30 το πρωί μιας Κυριακής, και η ατμόσφαιρα στο σχολείο στην Μπαντούνγκ είναι γιορτινή. Μητέρες με μαντήλες και έντονα κραγιόν κουβεντιάζουν, και τρώνε γλυκά από καρύδα. Κάνει ζέστη, έχει θόρυβο και σχεδόν οι πάντες από τους 400 παρισταμένους χαμογελάνε. Αλλά η 12χρονη Σουμίνα μοιάζει σαν να θέλει να δώσει μπουνιά σε κάποιον. Τα μάτια της έχουν την σαστισμένη έκφραση ενός παιδιού που νιώθει προδομένο από τους δικούς του. Κάθεται σε μια πλαστική καρέκλα, και αντιστέκεται στις προσπάθειες που κάνει η μητέρα της να την ηρεμήσει με ένα ποτήρι γάλα και ένα μπισκότο», γράφει η ρεπόρτερ.
Και προσθέτει: «Μια ώρα αργότερα τα γεννητικά της όργανα ακρωτηριάστηκαν με ψαλίδι την ώρα που ήταν ξαπλωμένη επάνω σε ένα θρανίο. Εκείνο το πρωί, 248 κορίτσια υποβλήθηκαν στην ίδια βάρβαρη πρακτική. Η Σουμίνα ήταν το μεγαλύτερο, το μικρότερο ήταν μόλις πέντε μηνών». Τέτοιοι μαζικοί Ακρωτηριασμοί Γυναικείων Γεννητικών Οργάνων (ΑΓΓΟ από το αρκτικόλεξο του όρου) γίνονται κάθε χρόνο από το 1958 στο Ασαλάαμ, ένα ισλαμικό ίδρυμα. Οι γονείς παίρνουν 7,5 ευρώ και ένα κουτί με φαγητό για κάθε κόρη που φέρνουν για κλειτοριδεκτομή.
«Άλλες φορές ακρωτηριάζεται μέρος ή ολόκληρη η κλειτορίδα, άλλες τα μικρά ή τα μεγάλα χείλη του αιδοίου. Συχνά γίνεται συρραφή της σχισμής για να είναι πιο στενή η είσοδος του κόλπου. Η πρακτική παρομοιάζεται συχνά με την ανδρική περιτομή, στην πραγματικότητα, όμως, το ακριβές αντίστοιχο για τους άνδρες είναι ο ευνουχισμός. Δεν είναι σπάνιο μικρά κορίτσια να πεθαίνουν επί τόπου τη στιγμή της κλειτοριδεκτομής, από την ακατάσχετη αιμορραγία ή τον αφόρητο πόνο και το σοκ»», συνεχίζει η Χάγουερθ.
«Οι απαρχές του χάνονται στα βάθη των αιώνων της αφρικανικής παράδοσης. Υποτίθεται ότι αυξάνει την απόλαυση για τον άνδρα και την μειώνει για την γυναίκα, ώστε να αποφεύγεται η σεξουαλική ελευθεριότητα εκ μέρους της και να μπορεί να αφοσιωθεί στην ανατροφή των παιδιών και τις δουλειές του σπιτιού. Ερευνες έχουν δείξει ότι για πολλές από τις ακρωτηριασμένες γυναίκες η σεξουαλική επαφή είναι μία πολύ οδυνηρή εμπειρία», γράφει η Χάγουερθ.
Είναι ένα αρχαίο έθιμο που επιβιώνει μέχρι σήμερα, κυρίως στην Αφρική, σε ορισμένες χώρες της Ασίας και ελάχιστες της Μέσης Ανατολής. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι 100 έως 140 εκατ. κορίτσια και γυναίκες έχουν υποβληθεί, παγκοσμίως, σε κάποιου είδους ΑΓΓΟ. Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι 91,5 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια άνω των 9 ετών στην Αφρική έχουν υποβληθεί σε κλειτοριδεκτομή.
Ψιλή Κουβέντα
Διπλωματική ένταση έχει προκληθεί μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας ύστερα από τη διαρροή τηλεγραφήματος στο WikiLeaks του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο φέρεται να έχει την υπογραφή της Αμερικανίδας υπουργού Εξωτερικών Χίλαρι Κίντον και σύμφωνα με αυτό, ….το ΝΑΤΟ πρέπει να είναι έτοιμο για μαζική επίθεση στην Ρωσία!
Το τηλεγράφημα διέρρευσε στην βρετανική εφημερίδα «The Guardian» και οι συνέπειες της διαρροής αυτής είναι τεράστιες. «Το σχέδιο είναι άκρως απόρρητο», φέρεται να τονίζει στο τηλεγράφημά της η Κλίντον προς τους Αμερικανούς διπλωμάτες στο ΝΑΤΟ και «πρέπει να αρνηθούμε την ύπαρξή του ακόμα και αν διαρρεύσει»! Σύμφωνα με το σχέδιο, προβλέπεται η έναρξη στρατιωτικών επιχειρήσεων από εννέα μεγάλες στρατιωτικές βάσεις από τις οποίες θα προέλθουν τα στρατεύματα από τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τη Γερμανία και την Πολωνία.
Σύμφωνα με την «Guardian», το σχέδιο επίθεσης περιλαμβάνει τα λιμάνια της Γερμανίας και της Πολωνίας που θα χρησιμοποιηθούν για να δεχθούν δυνάμεις του Ναυτικού από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία που θα αναλάβουν το κύριο βάρος της ναυτικής αντιπαράθεσης. Οι δυτικές δυνάμεις θα εξορμήσουν προς το εσωτερικό της Ρωσίας σε ένα είδος κεραυνοβόλου πολέμου με βασικούς άξονες από τις βαλτικές δημοκρατίες προς τα νότια και από την Πολωνία προς τα ανατολικά.
Στόχος είναι η συντριβή στο πεδίο της μάχης στην ευρωπαϊκή Ρωσία των μεγαλύτερων σχηματισμών του ρωσικού Στρατού. Μέλη της ρωσικής κυβέρνησης διαμαρτυρήθηκαν τότε για το σχέδιο, καθώς συμπίπτει απόλυτα με όσα είχαν ήδη αποκαλυφθεί από το WikiLeaks μέσω της δημοσίευσης τηλεγραφημάτων μεταξύ πρεσβειών των ΗΠΑ και της αμερικανικής κυβέρνησης. «Θα περιμένουμε να λάβουμε εγγυήσεις ότι τα σχέδια αυτά θα ακυρωθούν και ότι το ΝΑΤΟ δεν θεωρεί τη Ρωσία εχθρική χώρα», δήλωσε ο Ρώσος απεσταλμένος στο ΝΑΤΟ κατά την συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε λίγο αργότερα στη Λισαβόνα.
Στέλεχος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, το οποίο ζήτησε από την Guardian να μην αποκαλύψει το όνομά του, ανέφερε: «Αυτό το συγκεκριμένο έγγραφο, όπως και κάποια άλλα έγγραφα σόκαραν και προκάλεσαν πολλά ερωτηματικά». Επιπλέον, στο δημοσίευμα της Guardian τονίζεται η έκπληξη του Ρώσου διπλωμάτη λόγω του γεγονότος ότι τα τηλεγραφήματα των Αμερικανών διπλωματών αντιμετωπίζουν το θέμα με απόλυτη ελαφρότητα, αφού, όπως δήλωσε ο Ρώσος «δεν γίνεται καμιά αναφορά και δεν εκφράζεται καμιά ανησυχία σχετικά με τις δυνητικά καταστροφικές συνέπειες μιας τέτοιας ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ των δύο μεγαλύτερων πυρηνικών δυνάμεων στον κόσμο».
Το πρόσχημα για το σχέδιο επίθεσης είναι η υπεράσπιση των νέων μελών του ΝΑΤΟ ανάμεσα στις χώρες της Βαλτικής (Λετονία, Λιθουανία και Εσθονία) που έχουν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Στα τηλεγραφήματα υποδεικνύεται ότι «το σχέδιο που ήδη υπάρχει για την άμυνα της Πολωνίας θα πρέπει να επεκταθεί». Και είναι χαρακτηριστικό ότι, αντίθετα με τις επιδιώξεις των ΗΠΑ, οι οποίες εκδηλώθηκαν μέσω του σχεδίου της αντιπυραυλικής ασπίδας επί προεδρίας Μπους, οι Ρώσοι δεν ανέπτυξαν κανένα σχέδιο για ενίσχυση της αντιπυραυλικής τους άμυνας από επιθέσεις που τυχόν θα γίνουν από πολωνικό έδαφος ή από αλλού. Σε άλλο τηλεγράφημα με ημερομηνία Οκτωβρίου του 2009, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Άιβο Ντάαλντερ, αναφέρει ότι τόσο η Χίλαρι Κλίντον όσο και ο ΠρόεδροςΟμπάμα εξέφρασαν την υποστήριξή τους στην ανάπτυξη του στρατιωτικού αυτού σχεδίου κατά της Ρωσίας.
Ο Ντάαλντερ στο σημείωμά του προτείνει «να μην διασαφηνιστεί σε κανένα σχέδιο εάν ή όχι η Ρωσία θα είναι πιθανός στόχος», αλλά αντ’ αυτού να υιοθετηθεί ένα «γενικό σχέδιο» το οποίο θα προβλέπει τη μετακίνηση στρατευμάτων προς στις χώρες της Βαλτικής, ενώ δεν αναφέρει εναντίον ποιών θα πορευθούν αυτά τα στρατεύματα – σε περίπτωση που το περιεχόμενο του εγγράφου διαρρεύσει – ώστε να μην προκληθούν προβλήματα με τη Μόσχα.
Το τηλεγράφημα διέρρευσε στην βρετανική εφημερίδα «The Guardian» και οι συνέπειες της διαρροής αυτής είναι τεράστιες. «Το σχέδιο είναι άκρως απόρρητο», φέρεται να τονίζει στο τηλεγράφημά της η Κλίντον προς τους Αμερικανούς διπλωμάτες στο ΝΑΤΟ και «πρέπει να αρνηθούμε την ύπαρξή του ακόμα και αν διαρρεύσει»! Σύμφωνα με το σχέδιο, προβλέπεται η έναρξη στρατιωτικών επιχειρήσεων από εννέα μεγάλες στρατιωτικές βάσεις από τις οποίες θα προέλθουν τα στρατεύματα από τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τη Γερμανία και την Πολωνία.
Σύμφωνα με την «Guardian», το σχέδιο επίθεσης περιλαμβάνει τα λιμάνια της Γερμανίας και της Πολωνίας που θα χρησιμοποιηθούν για να δεχθούν δυνάμεις του Ναυτικού από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία που θα αναλάβουν το κύριο βάρος της ναυτικής αντιπαράθεσης. Οι δυτικές δυνάμεις θα εξορμήσουν προς το εσωτερικό της Ρωσίας σε ένα είδος κεραυνοβόλου πολέμου με βασικούς άξονες από τις βαλτικές δημοκρατίες προς τα νότια και από την Πολωνία προς τα ανατολικά.
Στόχος είναι η συντριβή στο πεδίο της μάχης στην ευρωπαϊκή Ρωσία των μεγαλύτερων σχηματισμών του ρωσικού Στρατού. Μέλη της ρωσικής κυβέρνησης διαμαρτυρήθηκαν τότε για το σχέδιο, καθώς συμπίπτει απόλυτα με όσα είχαν ήδη αποκαλυφθεί από το WikiLeaks μέσω της δημοσίευσης τηλεγραφημάτων μεταξύ πρεσβειών των ΗΠΑ και της αμερικανικής κυβέρνησης. «Θα περιμένουμε να λάβουμε εγγυήσεις ότι τα σχέδια αυτά θα ακυρωθούν και ότι το ΝΑΤΟ δεν θεωρεί τη Ρωσία εχθρική χώρα», δήλωσε ο Ρώσος απεσταλμένος στο ΝΑΤΟ κατά την συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε λίγο αργότερα στη Λισαβόνα.
Στέλεχος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, το οποίο ζήτησε από την Guardian να μην αποκαλύψει το όνομά του, ανέφερε: «Αυτό το συγκεκριμένο έγγραφο, όπως και κάποια άλλα έγγραφα σόκαραν και προκάλεσαν πολλά ερωτηματικά». Επιπλέον, στο δημοσίευμα της Guardian τονίζεται η έκπληξη του Ρώσου διπλωμάτη λόγω του γεγονότος ότι τα τηλεγραφήματα των Αμερικανών διπλωματών αντιμετωπίζουν το θέμα με απόλυτη ελαφρότητα, αφού, όπως δήλωσε ο Ρώσος «δεν γίνεται καμιά αναφορά και δεν εκφράζεται καμιά ανησυχία σχετικά με τις δυνητικά καταστροφικές συνέπειες μιας τέτοιας ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ των δύο μεγαλύτερων πυρηνικών δυνάμεων στον κόσμο».
Το πρόσχημα για το σχέδιο επίθεσης είναι η υπεράσπιση των νέων μελών του ΝΑΤΟ ανάμεσα στις χώρες της Βαλτικής (Λετονία, Λιθουανία και Εσθονία) που έχουν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Στα τηλεγραφήματα υποδεικνύεται ότι «το σχέδιο που ήδη υπάρχει για την άμυνα της Πολωνίας θα πρέπει να επεκταθεί». Και είναι χαρακτηριστικό ότι, αντίθετα με τις επιδιώξεις των ΗΠΑ, οι οποίες εκδηλώθηκαν μέσω του σχεδίου της αντιπυραυλικής ασπίδας επί προεδρίας Μπους, οι Ρώσοι δεν ανέπτυξαν κανένα σχέδιο για ενίσχυση της αντιπυραυλικής τους άμυνας από επιθέσεις που τυχόν θα γίνουν από πολωνικό έδαφος ή από αλλού. Σε άλλο τηλεγράφημα με ημερομηνία Οκτωβρίου του 2009, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Άιβο Ντάαλντερ, αναφέρει ότι τόσο η Χίλαρι Κλίντον όσο και ο ΠρόεδροςΟμπάμα εξέφρασαν την υποστήριξή τους στην ανάπτυξη του στρατιωτικού αυτού σχεδίου κατά της Ρωσίας.
Ο Ντάαλντερ στο σημείωμά του προτείνει «να μην διασαφηνιστεί σε κανένα σχέδιο εάν ή όχι η Ρωσία θα είναι πιθανός στόχος», αλλά αντ’ αυτού να υιοθετηθεί ένα «γενικό σχέδιο» το οποίο θα προβλέπει τη μετακίνηση στρατευμάτων προς στις χώρες της Βαλτικής, ενώ δεν αναφέρει εναντίον ποιών θα πορευθούν αυτά τα στρατεύματα – σε περίπτωση που το περιεχόμενο του εγγράφου διαρρεύσει – ώστε να μην προκληθούν προβλήματα με τη Μόσχα.
ΠΗΓΗ
Το δημοσίευμα επισημαίνει τις διασυνδέσεις πλουσίων Ελλήνων με πολιτικούς, τη φοροδιαφυγή, αλλά και την έλλειψη διάθεσης αλληλεγγύης στην οικονομική κρίση.
Χαρακτηριστικό απόσπασμα αναφέρει: «Η Ελλάδα δεν είναι φτωχή χώρα. Oμως ο πλούτος της είναι άνισα κατανεμημένος. Το 80% της ιδιωτικής περιουσίας βρίσκεται στα χέρια 2.000 οικογενειών. Τα χρήματα που βρίσκονται στο εξωτερικό ανέρχονται στα 200 δισ. ευρώ. Επίσημα ωστόσο αναφέρεται ότι σε ολόκληρη τη χώρα υπάρχουν μόνον εννέα άτομα, τα οποία κερδίζουν περισσότερα από 700.000 ευρώ.
Η ονομαζόμενη λίστα Λαγκάρντ, με τα ονόματα 2.959 Ελλήνων, που έχουν λογαριασμούς στην Ελβετία, παρέμενε για περισσότερα από δύο χρόνια μυστικό της κυβέρνησης. Στη λίστα βρίσκονται και πρόσωπα της εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Μεταξύ αυτών, ο δικηγόρος Σταύρος Παπασταύρου, ο οποίος και ανήκει στα κορυφαία στελέχη του κόμματος του Σαμαρά. Για τους πλούσιους η λίστα δεν έχει συνέπειες.
Ο μοναδικός που βρέθηκε σε δυσχερή θέση ήταν ένας δημοσιογράφος, ο οποίος και δημοσιοποίησε όλα τα ονόματα στο περιοδικό «Hot Doc». Τώρα απειλείται με ποινή φυλάκισης δύο ετών. Υπό την πίεση της Ευρώπης, κάτι φαίνεται να αλλάζει σταδιακά στην Ελλάδα.
Την προηγούμενη εβδομάδα συνελήφθη –κατόπιν εισαγγελικής εντολής- ο επιχειρηματίας Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, ο οποίος κατέχει ποσοστό 31% της τράπεζας Proton Bank. Η τράπεζα αυτή διασώθηκε από το κράτος με δάνεια 900 εκατομμυρίων ευρώ, εκ των οποίων τα 700 θεωρείται ότι διέφυγαν στο εξωτερικό».
Ο Σεραφείμ Σεφεριάδης, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, συγκρίνει τους Ελληνες ολιγάρχες με την ιταλική Μαφία. «Εχουν παντού τους ανθρώπους τους. Εναν αδελφό στην Αριστερά, έναν στη Δεξιά, έναν στον δήμο και έναν στην Εκκλησία. Οι πολύ πλούσιοι εξαγοράζουν τους πολιτικούς μέσω της χρηματοδότησης του προεκλογικού τους αγώνα. Η εξουσία που ασκούν στα ΜΜΕ τούς καθιστά άθικτους».
Στο ρεπορτάζ κάνει δηλώσεις και ο επιχειρηματίας Φώτης Μπόμπολας, για τον οποίο το «Στερν» γράφει ότι διευθύνει μια αυτοκρατορία επιχειρήσεων, αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.
«Η οικογένειά του ανήκει σε μια χούφτα παντοδύναμων ελληνικών οικογενειών. Συγκρίνεται με τους Ρώσους ολιγάρχες της δεκαετίας του ’90. Σφραγίζουν εδώ και πολλές γενιές το σύστημα στην Ελλάδα και κερδίζουν από αυτό. Τώρα η χώρα βρίσκεται μπροστά στον γκρεμό. Ωστόσο δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Επιχειρηματίες, όπως ο Μπόμπολας, συνεχίζουν να σπεκουλάρουν σε κρατικά συμβόλαια.
Αλλοι περιμένουν να κερδίσουν από τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικής περιουσίας. Αλλοι, πάλι, προτιμούν να φύγουν στο εξωτερικό. Οπως η κ. Γιάννα Αγγελοπούλου, πρώην πρόεδρος της Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων. Πριν από μερικές εβδομάδες, όταν αποκαλύφθηκε ότι η βίλα της στην Αθήνα ήταν δηλωμένη ως εμπορική επιχείρηση –για να πληρώνει φθηνότερο ηλεκτρικό ρεύμα- η ίδια και η οικογένειά της βρίσκονταν ήδη στην Ελβετία.
Εκεί δημιούργησε το ίδρυμα Αγγελόπουλος, μέσω του οποίου μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να εξασφαλίσει την περιουσία της.
Ετσι, χαλαρά, μπορεί από απόσταση να παρακολουθεί το ελληνικό Κοινοβούλιο να υπερψηφίσει το σκληρότερο πακέτο στην κοινοβουλευτική του ιστορία»
Σε ερώτηση του «Στερν» για το εάν οι πολύ πλούσιοι Ελληνες θα έπρεπε τώρα να δείξουν την αλληλεγγύη τους, ο Φώτης Μπόμπολας φέρεται να απαντά «Τι θέλετε να κάνουμε; Οι μετοχές μας βρίσκονται στα Τάρταρα. Οι επιχειρήσεις μας υποφέρουν, όπως υποφέρει ολόκληρη η χώρα».
Ερώτηση «Στερν»: Πώς σας φαίνεται η επιβολή ενός φόρου για τους πλουσίους ;
Απάντηση Μπόμπολα: Αφελής ιδέα.Το μεγάλο κεφάλαιο πάντα θα βρίσκει δρόμους για να αποφεύγει τη φορολόγηση. Αυτό είναι το τίμημα του παγκοσμιοποιημένου κόσμου μας.
Στη συνέχεια, το άρθρο κάνει αναφορές στις οικογένειες Λάτση, Λαμπράκη και Βαρδινογιάννη και αναφέρει απόρρητο έγγραφο της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, το οποίο δημοσιεύτηκε και στο Wikileaks, το οποίο και σημειώνει «Μια μικρή ομάδα από μεγιστάνες επιχειρηματίες, τους οποίους συνδέουν συγγένειες, γάμοι, ακόμη και μοιχείες με πολιτικούς. Οι σχέσεις αυτές είναι τόσο περίπλοκες όσο και οι σχέσεις των θεών της ελληνικής μυθολογίας.
Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην οικογένεια Κόκκαλη και τονίζεται χαρακτηριστικά «Ο Κόκκαλης είναι η πιο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα των Ελλήνων ολιγαρχών. Υπήρξε συνεργάτης της Στάζι με το ψευδώνυμο Κρόκους και Κασκάντε. Μεγάλωσε στην πρώην Ανατολική Γερμανία, όπου και βρήκε καταφύγιο η οικογένειά του μετά τον ελληνικό εμφύλιο.
Στο μεταξύ η περιουσία του τώρα υπολογίζεται μέχρι και στα 2 δισ. δολάρια. Οι φήμες γι” αυτόν θα μπορούσαν να αποτελέσουν σενάριο κατασκοπείας. Οταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο «Ζίμενς», στο οποίο 100 εκατομμύρια ευρώ πήγαν ως μίζες σε Ελληνες πολιτικούς, η γερμανική Εισαγγελία, ερευνώντας τα έγγραφα της «Ζίμενς», έπεσε πάνω σε έναν μυστήριο τύπο «κύριο Κ». Υποπτεύονται ότι πίσω από το όνομα αυτό βρίσκεται ο Κόκκαλης».
«Ομως είναι πολύ δύσκολο να αποδείξεις παράνομες πράξεις των Ελλήνων ολιγαρχών», λέει ο οικονομολόγος Σάββας Ρομπόλης και συνεχίζει: «Οχι μόνον γιατί έχουν παντού τους ανθρώπους τους. Επί γενιές ολόκληρες οι νόμοι φτιάχτηκαν στα μέτρα τους. Δεν χρειάζεται να εξαπατήσουν την Εφορία. Οι φόροι απλώς τους χαρίζονται. Ετσι κάθε χρόνο το Κοινοβούλιο αποφασίζει να απαλλάξει από τους φόρους τους εφοπλιστές. Επειδή αυτοί απειλούν να αλλάξουν τη σημαία στα πλοία τους».
Και το «Στερν» καταλήγει: «Ολες οι προσπάθειες να καθίσουν όλοι οι Eλληνες ολιγάρχες σε ένα στρογγυλό τραπέζι και να συμβάλλουν στη σωτηρία της χώρας, απέτυχαν. «Οι άνθρωποι αυτοί που έχουν στο πλευρό τους το χρήμα, την εξουσία και τα ΜΜΕ, αντιστέκονται σε κάθε μεταρρύθμιση», διαμαρτύρεται ο πρώην πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου».
Κάποια στιγμή, επισκέφθηκε το γραφείο του Ευρωπαίου Επιτρόπου στην Αθήνα, μια ομάδα Ελλήνων εφοπλιστών και βιομηχάνων. Οπως αναφέρει υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, «νομίζαμε ότι θέλουν να βοηθήσουν. Αυτοί όμως άρχισαν να διαμαρτύρονται για το πόσο υψηλοί είναι οι φόροι, πόσες πολλές ρυθμίσεις υπάρχουν και έλεγαν ότι αισθάνονται διωκόμενοι από το κράτος. Συμπεριφέρονταν σαν να επρόκειτο για μια παρέα άπορων».
efsyn
Εκτός τόπου και χρόνου, όπως ακριβώς δηλαδή μας έχει συνηθίσει, εμφανίστηκε χτες ο πρωθυπουργός της Σουηδίας Αντώνης Gottfrid Σάμαρσον, κατά τη διάρκεια του διαγγέλματος προς τον ελληνικό λαό σχετικά με τις αποφάσεις του eurogroup.
Σε μια παράσταση που ευτυχώς δεν κράτησε πολύ, ο Σάμαρσον, άρτι αφιχθείς από τον πλανήτη Σείριο που ζει τους τελευταίους μήνες, αναφέρθηκε στον προσωπικό του θρίαμβο στις διαπραγματεύσεις του με τους εραστές, συγνώμη δανειστές μας και επανεπιβιβάσθηκε στο διαστημόπλοιο του.
Ας δούμε τις σημαντικότερες δηλώσεις του:
"Κλείσαμε μια περίοδο αναξιοπιστίας". Συγχαρητήρια, όταν συμπληρωθεί χρόνος να κάνετε και επέτειο.
"Καταφέραμε να διασφαλίσουμε την παραμονή μας στο ευρώ" Νόμισα αυτός ο κίνδυνος αποσοβήθηκε με τη μη εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ
"Η συμφωνία που επιτεύχθηκε χθες εξασφαλίζει χρηματοδότηση". Ότι εξασφαλίζει, εξασφαλίζει. Απλά δεν είναι για μας
"Από αυτά 7 δισ. θα πάνε άμεσα στην οικονομία με πληρωμές για το έλλειμμα" 3.5 δις θα πάνε Αντωνάκη και το 70-80% σε πληρωμές ξένων εταιριών. Γιατί δε διάβασες σήμερα;
"Επιβραβεύονται οι θυσίες του ελληνικού λαού". Ε όχι και θυσίες, επειδή 1 στους 3 είναι άνεργος, 3000 Έλληνες έχουν αυτοκτονήσει και το 50% ζει στο όριο της φτώχειας; Υπερβολικό σε βρίσκω. Και για πες, με τι επιβραβευτήκαμε; Α ναι, αξιοπιστία ότι θα τους πληρώσουμε.
"Το πετύχαμε όλοι μαζί. Όλοι οι Έλληνες και τα κόμματα που στήριξαν την κυβέρνηση" Γαμώτο, τέτοια μεγάλη επιτυχία και να μην είμαι μέρος της..
"Τη διαπραγμάτευση την κάνεις και την κερδίζεις". Εγώ ναι. Εσύ δεν την κάνεις καθόλου, οπότε δεν μπορεί να σου πει κανείς τίποτα.
"Δεν την μπερδεύεις με τα εσωκομματικά σου παιχνίδια" Ααα.. εκεί θα σου δώσω δίκιο. Εσείς εσωκομματικά παιχνίδια δεν παίζετε. Όποιος διαφωνεί, τον διαγράφετε και τελειώνει το θέμα εκεί. Σοβαροί άνθρωποι είμαστε.
"Πετύχαμε την επιμήκυνση, μειώσαμε τα επιτόκια, ωστόσο έχουμε ακόμα να κάνουμε πολλά". Ναι κάτι άκουσα πως θα πάρετε νέα μέτρα, αλλά ξέρεις εγώ δεν τα πιστεύω αυτά. Αφού είπες ότι εκείνα, ήταν τα τελευταία μέτρα. Μετά πήρατε κι άλλα βέβαια, γιατί σας πίεσαν, μετά είπες πάλι ότι η ελληνική οικονομία δεν αντέχει άλλες περικοπές, μετά ξαναπήρατε μέτρα, αλλά εντάξει. Είναι αυτό με την αναξιοπιστία που άλλαξε τώρα και σου έχω εμπιστοσύνη.
"Όλοι οι Έλληνες έχουν καλό να δουν από την χθεσινή επιτυχία". Εγώ θα δω από την αρχή τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών πάντως, ένεκα Hobbit
"Το κίνημα των μεταρρυθμίσεων τώρα δυναμώνει". Τώρα τώρα, ή γενικά αυτή την περίοδο; Γιατί έχω απλώσει μπουγάδα.
"Για μια Ελλάδα σύγχρονη". Πιο σύγχρονη από τα 50 Mbps του ΟΤΕ; Δε νομίζω.
"Δεν είναι εύκολο αλλά μαζί θα τα καταφέρουμε. Εμείς οι Έλληνες, είμαστε φτιαγμένοι για τα δύσκολα". Αυτές τις μαλακίες λες και το εκμεταλλεύονται.
Σε μια παράσταση που ευτυχώς δεν κράτησε πολύ, ο Σάμαρσον, άρτι αφιχθείς από τον πλανήτη Σείριο που ζει τους τελευταίους μήνες, αναφέρθηκε στον προσωπικό του θρίαμβο στις διαπραγματεύσεις του με τους εραστές, συγνώμη δανειστές μας και επανεπιβιβάσθηκε στο διαστημόπλοιο του.
Ας δούμε τις σημαντικότερες δηλώσεις του:
"Κλείσαμε μια περίοδο αναξιοπιστίας". Συγχαρητήρια, όταν συμπληρωθεί χρόνος να κάνετε και επέτειο.
"Καταφέραμε να διασφαλίσουμε την παραμονή μας στο ευρώ" Νόμισα αυτός ο κίνδυνος αποσοβήθηκε με τη μη εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ
"Η συμφωνία που επιτεύχθηκε χθες εξασφαλίζει χρηματοδότηση". Ότι εξασφαλίζει, εξασφαλίζει. Απλά δεν είναι για μας
"Από αυτά 7 δισ. θα πάνε άμεσα στην οικονομία με πληρωμές για το έλλειμμα" 3.5 δις θα πάνε Αντωνάκη και το 70-80% σε πληρωμές ξένων εταιριών. Γιατί δε διάβασες σήμερα;
"Επιβραβεύονται οι θυσίες του ελληνικού λαού". Ε όχι και θυσίες, επειδή 1 στους 3 είναι άνεργος, 3000 Έλληνες έχουν αυτοκτονήσει και το 50% ζει στο όριο της φτώχειας; Υπερβολικό σε βρίσκω. Και για πες, με τι επιβραβευτήκαμε; Α ναι, αξιοπιστία ότι θα τους πληρώσουμε.
"Το πετύχαμε όλοι μαζί. Όλοι οι Έλληνες και τα κόμματα που στήριξαν την κυβέρνηση" Γαμώτο, τέτοια μεγάλη επιτυχία και να μην είμαι μέρος της..
"Τη διαπραγμάτευση την κάνεις και την κερδίζεις". Εγώ ναι. Εσύ δεν την κάνεις καθόλου, οπότε δεν μπορεί να σου πει κανείς τίποτα.
"Δεν την μπερδεύεις με τα εσωκομματικά σου παιχνίδια" Ααα.. εκεί θα σου δώσω δίκιο. Εσείς εσωκομματικά παιχνίδια δεν παίζετε. Όποιος διαφωνεί, τον διαγράφετε και τελειώνει το θέμα εκεί. Σοβαροί άνθρωποι είμαστε.
"Πετύχαμε την επιμήκυνση, μειώσαμε τα επιτόκια, ωστόσο έχουμε ακόμα να κάνουμε πολλά". Ναι κάτι άκουσα πως θα πάρετε νέα μέτρα, αλλά ξέρεις εγώ δεν τα πιστεύω αυτά. Αφού είπες ότι εκείνα, ήταν τα τελευταία μέτρα. Μετά πήρατε κι άλλα βέβαια, γιατί σας πίεσαν, μετά είπες πάλι ότι η ελληνική οικονομία δεν αντέχει άλλες περικοπές, μετά ξαναπήρατε μέτρα, αλλά εντάξει. Είναι αυτό με την αναξιοπιστία που άλλαξε τώρα και σου έχω εμπιστοσύνη.
"Όλοι οι Έλληνες έχουν καλό να δουν από την χθεσινή επιτυχία". Εγώ θα δω από την αρχή τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών πάντως, ένεκα Hobbit
"Το κίνημα των μεταρρυθμίσεων τώρα δυναμώνει". Τώρα τώρα, ή γενικά αυτή την περίοδο; Γιατί έχω απλώσει μπουγάδα.
"Για μια Ελλάδα σύγχρονη". Πιο σύγχρονη από τα 50 Mbps του ΟΤΕ; Δε νομίζω.
"Δεν είναι εύκολο αλλά μαζί θα τα καταφέρουμε. Εμείς οι Έλληνες, είμαστε φτιαγμένοι για τα δύσκολα". Αυτές τις μαλακίες λες και το εκμεταλλεύονται.
Η πρόσφατη παπαρολογία σχετικά με την εκταμίευση ή όχι της δόσης προς την Ελλάδα, δεν είναι τυχαία. Δεν είναι δυνατόν η Μέρκελ να δηλώνει πως η Ελλάδα εξασφάλισε την επόμενη δόση της και την ίδια στιγμή ο Σόιμπλε, να λέει πως "δεν είναι τελειωμένη υπόθεση".
Στην Ελλάδα εφαρμόζεται το σύνδρομο της αναβλητικής γκόμενας, με το οποίο λίγο πολύ όλοι έχουμε έρθει σε επαφή. Το σύνδρομο της αναβλητικής γκόμενας, συνήθως ασκείται από γυναίκες με χαμηλή ή πολύ υψηλή αυτοεκτίμηση, γυναίκες που θεωρούν ότι δεν έχουν το πάνω χέρι σε μια σχέση και θέλουν να το αποκτήσουν, γυναίκες που πληγώθηκαν στην εφηβεία τους, γυναίκες που μεγάλωσαν χωρίς καλή εικόνα για την πατρική φιγούρα κ.α. Οι γυναίκες αυτές θέλοντας να αποκτήσουν μεγαλύτερο μερίδιο εξουσίας μέσα σε μία σχέση, παίζουν αυτά που γνωρίζουμε ως mind games.
Η πιο συνηθισμένη μορφή mind game, αφορά το σύνδρομο της αναβλητικής γκόμενας. Καθ' αυτό και όπως λέει και η λέξη "αναβλητική", η γυναίκα συνηθίζει να αναβάλει ή να αργεί στα ραντεβού της προκειμένου να κάνει τη σχέση της να περιμένει. Αυτή η αναμονή, αν και σε κάποιους μπορεί να φαίνεται ανούσια ή ακόμα και αρνητική, γεννά την επιθυμία της "ολοκλήρωσης" στο άτομο που περιμένει, "ολοκλήρωση" που επιτυγχάνεται μετά τον προγραμματισμό συνάντησης, ή την τελική άφιξη της.
Μέχρι πριν λίγες ημέρες η σκέψη μας δεν περιστρεφόταν γύρω από την εκταμίευση ή όχι της επόμενης δόσης, καθώς αυτός ο "κίνδυνος" υποτίθεται πως αποσοβήθηκε στις εκλογές του Ιούνη και τα μέτρα που αποφάσισε η ελληνική κυβέρνηση πάρθηκαν με το παραπάνω. Δημιουργώντας το πρόβλημα της χορήγησης της επόμενης δόσης, δημιουργούνται οι ίδιες συνθήκες που δημιουργούνται στο mind game της αναβλητικής γκόμενας. Μέχρι τώρα, τα προβλήματα μας αφορούσαν το χαράτσι, την εφορία, την ανεργία, την υγεία. Τώρα το πρόβλημα μας αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από μια δόση, η οποία ποτέ δε μας βοήθησε και ούτε πρόκειται να μας βοηθήσει. Και όταν την πάρουμε τελικά, θα είναι ωραία.
Έτσι κι αλλιώς, σαν γκόμενες τους είμαστε
Να, κάπως έτσι φαντάζομαι τα «κουρέματα» που γίνονται στο ελληνικό χρέος. Περιποιημένα. Σύμφωνα με την πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση του Δημήτρη Καζάκη, «σε απόλυτα νούμερα το δημόσιο χρέος της Ελλάδας μειώθηκε από τα 368,0 δισ. ευρώ στο τέλος του 2011 (165,3% του ΑΕΠ) στα 280,4 δισ. ευρώ στο πρώτο τρίμηνο του 2012, λόγω της αναδιάρθρωσης.(…)
Όμως, τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, το συνολικό δημόσιο χρέος θα διαμορφωθεί στα 347,2 δις ευρώ, ήτοι πάνω από το 165% του ΑΕΠ, κι αυτό αν βέβαια υποθέσουμε ότι θα επαληθευθεί η πρόβλεψη για μόλις 5% ύφεση το 2012, που ήδη φαντάζει πολύ αισιόδοξη».
Ένας χρόνος θυσιών, αυτοκτονιών, απολύσεων, εξαθλίωσης πήγε εντελώς χαμένος. Κερδισμένες γι’ ακόμη μια φορά οι ελληνικές τράπεζες και οι ξένοι δανειστές που τώρα τρίβουν τα χέρια τους για το φαγοπότι των φιλέτων της δημόσιας περιουσίας και της δημόσιας γης, που έρχεται.
Πέρα από αυτό, το Reuters που «επικαλείται εκτιμήσεις αξιωματούχων των Βρυξελλών» ενημερώνει ότι η Ελλάδα ίσως χρειαστεί νέα αναδιάρθρωση του χρέους της, με αποτέλεσμα να επιβαρυνθούν η ΕΚΤ και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, όμως, ούτε θέλουν να ακούσουν οτιδήποτε για νέο «κούρεμα». Τουτέστιν, πάπαλα κι απλώς θα ξεπουλήσουμε ακόμη περισσότερα πριν επιστρέψουμε στη δραχμή.
Εκεί καταλήξαμε. Παίξαμε το ρόλο των ξεχασμένων τριχών από το προηγούμενο «κούρεμα» και τώρα που ο μπαρμπέρης τινάζει την πετσέτα του για τον επόμενο πελάτη, εμείς θα βρεθούμε στο πάτωμα κι ύστερα στο φαράσι με τελικό προορισμό, τα σκουπίδια.
Αυτή ήταν η λύση του Παπανδρέου, του Βενιζέλου, του Σαμαρά. Τρίχες, υπάρχουν. Δεν κουρεύουν χρέος, κουρεύουν εμάς. Τις ζωές μας, τις ψυχές μας, το μέλλον μας. Στα σκουπίδια. Εκεί που αξίζει να πηγαίνει όποιος δεν καταλαβαίνει ότι η σιωπή είναι αποδοχή και, κυρίως, συνενοχή.
ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ
Το στερούν από την κοινωνία, χάρις στους συνένοχους πολιτικούς.
Ο, -κατά τον Αριστοτέλη- "ανταλλάξιμος αντιπρόσωπος της ανάγκης" μας, το νόμισμα, δεν είναι προϊόν "κοινής συμφωνίας".
Πότε συμφωνήσαμε, κύριοι της πολιτικής να δώσουμε σε τραπεζίτες την ιδιοκτησία της δραχμής ή του ευρώ; Πότε;
Ποτέ!!!!!
Τι σχέση έχει η προεκλογική σας εκστρατεία και τα ψεύτικα διλήμματα (ευρώ ή δραχμή) με τις ζωές των ανθρώπων;
Καμμία!!!!
Κρεμάστε μας ανάποδα, απατεώνες πολιτικοί. Βάλτε μας φυλακή. "Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος"
Γιατί κανένα κόμμα δεν τοποθετείται πάνω στο θέμα;
ΕΥΡΩ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ Η ΕΥΡΩ ΤΩΝ ΛΑΩΝ? Είναι το δίλημμα που δε τολμάτε να θέσετε.
ΕΙΤΕ ΑΝΩΝΥΜΟΙ, ΕΙΤΕ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ!!!
Ο λαος δεν θελει να λερώσει τα χέρια του με αίμα....
ΚΡΕΜΑΣΤΕΙΤΕ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΘΙΚΙΑ ΠΡΟΔΟΤΕΣ.
Σύντομα μαθήματα ιστορίας & πολιτικής:
Η συνθήκη του Μάαστριχτ, αφορά στην ευρωπαϊκή «ολοκλήρωση», δηλ. στην ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού καπιταλισμού.
Γι' αυτό και τα κυρίαρχα όργανα άσκησης της πολιτικής είναι η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, συνεπικουρούμενη από τις Εθνικές Τράπεζες.
Γι' αυτό και την «ευρωπαϊκή πολιτική» την ασκούν τεχνοκράτες, διορισμένοι, με τα κράτη-μέλη να υπακούουν στις εντολές τους, παραχωρώντας το εθνικό τους δίκαιο στις ορέξεις τους.
Ο Ευρωπαϊκός καπιταλισμός, δεν κρατάει, πλέον, ούτε τα προσχήματα.
Παρακολουθώντας μετά από πολλούς μήνες τηλεόραση, έπεσα (εντελώς τυχαία;) πάνω στο καινούργιο διαφημιστικό - spotακι του Mega....
Εάν σε κάτι πρέπει να βγάλουμε το καπέλο στο κανάλι της Μεσογείων, είναι στον τρόπο που προβάλει το υλικό του, όλα τα χρόνια λειτουργίας του.
Βέβαια, σε αυτή την ικανότητα περιλαμβάνεται και η διαχρονική προπαγάνδα υπερ της εκάστοτε Κυβέρνησης...
Αλλά τα πράγματα φαίνεται να είναι πολύ χειρότερα φέτος...
Και όλα αυτά εξαιτίας της "εμφάνισης" του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, σαν υπονοούμενο παρουσίας του στο φετινό πρόγραμμα του Mega.
Πόσο παραμύθι ακόμα, ν' αντέξει αυτή η χώρα;
Σ' ένα παράλληλο σύμπαν θα θέλαμε όλοι μας να είμασταν άνεργοι, αλλά να μέναμε σε καλές περιοχές, να είχαμε καλά αυτοκίνητα και αρκετά χρήματα να κάναμε ότι σκεφτόμασταν.
Και αν αυτό μπορεί να γίνει σχετικά εύκολα, θα θέλαμε σε κάποιο παράλληλο σύμπαν του παράλληλου σύμπαντος, να τα είχαμε όλοι μεταξύ μας και σε κάθε συνάντηση με κάποιον, να ξέραμε ακριβώς τί θα ήθελε, την κάθε στιγμή.
Θα είμαι ειλικρινής...Αυτός ο χειμώνας θα είναι πολύ δύσκολος...
Όχι λόγω της αύξησης του πετρελαίου θέρμανσης (ας κρυώνουμε, αρκεί να πιάνουμε Mega), αλλά γιατί δεν ξέρω τί είναι χειρότερο για μία χώρα...
Τα ψέματα (σε βαθμό προδοσίας) των Πολιτικών του Μνημονίου ή τα ψέματα (σε βαθμό επιστημονικής φαντασίας) των σειρών του Χριστόφορου Παπακαλιάτη;
Όμως ατυχήσαμε, γιατί όλο αυτό το παιχνίδι, που στήθηκε μέσα από τα Μέσα Μαζικής "Ενημέρωσης", δεν ήταν τίποτε άλλο παρα ένα ψυχολογικό παιχνίδι στον πληθυσμό της χώρας μας.
Είναι η χιλιο-ειπωμένη συνταγή, "Το Δόγμα του Σοκ". Ανακοινώνονται μέσω διαρροών ακραία μέτρα, παγώνει ο τηλεθεατής - ακροατής - αναγνώστης για ορισμένες ημέρες και μετά, ως δια μαγείας έρχεται η λύση, παρουσιασμένη ως αγώνας ή διαπραγμάτευση των Κυβερνητικών μελών, με τους δανειστές, με την Τρόικα, ακόμα και με τον εαυτό τους.
Το Δόγμα του Σοκ έχει χρησιμοποιηθεί σε όλες τις χώρες όπου αποφασίστηκε η εμπλοκή του ΔΝΤ, με σκοπό να φοβήσει τους εκάστοτε πολίτες. Η λογική είναι απλή και στηρίζεται στην Ψυχιατρική, μετά από πειράματα που διεξήγαγε η CIA κάπου στη δεκαετία του '30 - '40, για τον έλεγχο των αναμνήσεων, με σκοπό την απόσπαση πληροφοριών.
Έτσι, όταν κάποιος άνθρωπος δέχεται ένα ισχυρό ψυχολογικό σοκ, τότε δημιουργείται κάποια στιγμή ένα "κενό" στη λειτουργία του εγκεφάλου του, στο οποίο μπορεί κάποιος ειδικός να αποσπάσει αλλά και να επανεγγράψει πληροφορίες στο μυαλό κάποιου ανθρώπου.
Αυτό στις μέρες μας γίνεται μαζικά και όχι στα υπόγεια ενός κτιρίου ανακρίσεων ή στο δωματίο ενός Ψυχιατρείου.
Πλέον το Ψυχιατρείο είναι μία ολόκληρη χώρα, με τους πολίτες της να συνωστίζονται κάθε απόγευμα για την ημερίσια δόση Ανατολίτικου Πολιτισμού και στη συνέχεια για την δόση "Ενημέρωσης". Εκεί, την ώρα της "Ενημέρωσης" δημιουργείται ένα "κενό", το οποίο και στη συνέχεια καλύπτεται από την παρουσίαση των πατριωτικών προσπαθειών της Κυβέρνησης.
Έτσι και ο πληθυσμός δεν αντιδράει (μας ψεκάζουν κάθε μέρα από τις 18:00 μέσω της TV, και εσύ επιμένεις να κοιτάς στον ουρανό) και οι Κυβερνώντες δεν ενοχλούνται.
Στην ερώτηση που μπορεί να κάνεις, "εμείς τί κάνουμε;", μπορώ να σου απαντήσω ορθά, "πολλά".
Ίσως μία καλή αρχή είναι να κλείσεις την τηλεόραση…
Υ.Γ.: Και επειδή αυτές τις ημέρες συνειδητοποίησα ότι η ελληνική μουσική έχει μία νέα Μούσα, ξεκίνα ν' ανακαλύπτεις τη χώρα σου.
Το να μιλάς τη γλώσσα της αλήθειας, δεν είναι πάντοτε εύκολο. Για την ακρίβεια είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο.
Είτε είναι τα λόγια ενός πολιτικού προσώπου είτε είναι τα λόγια (ή οι πράξεις) μίας γυναίκας ή ενός άνδρα προς κάποιο άλλο πρόσωπο, η αλήθεια ενοχλεί, πονάει και προβληματίζει...
Η αναζήτηση της αλήθειας είναι σαν τον έρωτα. Παρόλο που όλοι τον αναζητάνε, λίγοι μπορούν να τον βιώσουν ολοκληρωτικά...
Η αποκάλυψη ότι μία κατάσταση ήταν ψεύτικη, είναι ικανή να δημιουργήσει τις κατάλληλες σκέψεις στο μυαλό ενός ανθρώπου και να προσπαθήσει ν' αναπτύξει εκείνες τις άμυνες στον εγκέφαλό του, για την προστασία του.
Θα μπορούσε κάποιος ν' αναρωτηθεί, γιατί κρύβουμε την αλήθεια;
Από ανασφάλεια; Από ενοχές; Από σχέδιο;
Είναι μερικές φορές που τυχαία γεγονότα, πυροδοτούν έναν καταιγισμό σκέψεων και συνδυασμών, καθοδηγώντας έναν άνθρωπο προς το φως της πραγματικότητας. Μία πραγματικότητα η οποία περιλαμβάνει ένα άγγιγμα του δέρματος, μία υπέροχη μυρωδιά και ένα διαπεραστικό βλέμμα. Και είναι οι μοναδικές αναμνήσεις, οι οποίες δεν μπορούν να διαγραφούν όταν όλα τα υπόλοιπα τελειώσουν.
Το παρακάτω απόσπασμα του Jorge Bucay, διδάσκει πολλά:
Ίσως οι αναζητήσεις και οι συναντήσεις που έχουμε στη ζωή μας, να μας οδηγούν και στ' αντίστοιχα μονοπάτια....
Έγραφα τις προάλλες ότι αρνούμαι να υιοθετήσω τον όρο “χαμένη γενιά” για όλους εμάς που γεννηθήκαμε στη δεκαετία του ’70.
Το παιχνίδι είναι ακόμα ανοιχτό κι έχουμε την ευκαιρία να ξαναγράψουμε τους όρους του. Όμως πρέπει πρώτα να στρέψουμε το βλέμμα εντός μας. Να δούμε ότι ρισκάραμε ελάχιστα, ότι βολευτήκαμε ενδεχομένως σ’ ένα περιβάλλον που μας επέτρεπε να υπάρχουμε χωρίς να ονειρευόμαστε και να διακινδυνεύουμε, ότι αναμασήσαμε θεωρίες και ιδεολογίες που μας φορέθηκαν ως παγκόσμιες αλήθειες.
Σήμερα η γενιά μας απουσιάζει ηχηρά απ’ το προσκήνιο του δημόσιου διαλόγου. Με ελάχιστες εξαιρέσεις στο δημόσιο χώρο κυριαρχούν τα αιτήματα κι οι διεκδικήσεις παλαιότερων γενιών.
Αργήσαμε να ενηλικιωθούμε, κρυφτήκαμε πίσω από χρόνια σπουδών κι αναζητήσεων και τώρα βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι στα όνειρα που είχε η γενιά των γονιών μας συνειδητοποιώντας ότι μεγαλώσαμε σ’ ένα επίχρυσο κλουβί.
Τώρα μια δυνατή κι επίμονη καταιγίδα πέφτει πάνω στο κλουβί και το αποχρωματίζει, αφαιρώντας το στρώμα του χρυσού κι αφήνοντας να φανεί ότι από κάτω υπάρχει απλώς το ξύλο ή το μέταλλο της κατασκευής. Αυτό το υλικό που μας θυμίζει ότι όλα τα κλουβιά είναι ίδια, ότι όλα τα κλουβιά έχουν την ίδια λειτουργία: σου στερούν την ελευθερία να κινηθείς όπως θέλεις, ενώ εσύ εκτίθεσαι ως σπάνιο πτηνό.
“Θαυμάστε τα πτυχία τους, θαυμάστε τα σώματά τους, θαυμάστε την υγεία, τα σπίτια, τις ανέσεις, τις γνώσεις και τα ταξίδια τους”. Αυτή είναι η γενιά μας, μια γενιά έκθεμα. Χωρίς κίνητρο να ονειρευτεί, να ηγηθεί, να χαράξει ρότα.
Μια γενιά κλεισμένη στο επίχρυσο κλουβί που της έφτιαξαν οι γονείς της, με το σεμέν της μαμάς από πάνω, που έμαθε να κάνει χαβαλέ, να αποδέχεται προνόμια που στηρίζονται σε αδικίες, να δέχεται δουλειές από ρουσφέτια, να αναπαράγει στερεότυπα.
Μια γενιά φοβισμένη, ενοχική, κονφορμιστική κι άτολμη, χωρίς οράματα, χωρίς πυξίδα, χωρίς δικές της αφηγήσεις, χωρίς δικά της επιχειρήματα. Μια γενιά χωρίς αυτοσυνείδηση. Είναι αυτή η γενιά έκθεμα που λατρεύει τον καθρέφτη, η γενιά που γατζώνεται πάνω σε ιδεολογικές κι άλλες παραδόσεις γιατί φοβάται να διατυπώσει αυτά που την απασχολούν. Η γενιά που απέφυγε να αρθρώσει με σαφήνεια και τόλμη τις δικές της επιθυμίες.
Τη γενιά μας, όπως και κάθε γενιά, την καθόρισε περισσότερο το βλέμμα των προκατόχων της παρά η δική της θέληση. Είναι ώρα σίγα σιγά αυτή η γενιά να γίνει αυτό που είναι. Να διακινδυνεύσει, να διατυπώσει τα αιτήματα και τις επιθυμίες της, να ανοιχτεί στον κόσμο. Και πολύ άργησε, λέω εγώ.
Το παιχνίδι είναι ακόμα ανοιχτό κι έχουμε την ευκαιρία να ξαναγράψουμε τους όρους του. Όμως πρέπει πρώτα να στρέψουμε το βλέμμα εντός μας. Να δούμε ότι ρισκάραμε ελάχιστα, ότι βολευτήκαμε ενδεχομένως σ’ ένα περιβάλλον που μας επέτρεπε να υπάρχουμε χωρίς να ονειρευόμαστε και να διακινδυνεύουμε, ότι αναμασήσαμε θεωρίες και ιδεολογίες που μας φορέθηκαν ως παγκόσμιες αλήθειες.
Σήμερα η γενιά μας απουσιάζει ηχηρά απ’ το προσκήνιο του δημόσιου διαλόγου. Με ελάχιστες εξαιρέσεις στο δημόσιο χώρο κυριαρχούν τα αιτήματα κι οι διεκδικήσεις παλαιότερων γενιών.
Αργήσαμε να ενηλικιωθούμε, κρυφτήκαμε πίσω από χρόνια σπουδών κι αναζητήσεων και τώρα βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι στα όνειρα που είχε η γενιά των γονιών μας συνειδητοποιώντας ότι μεγαλώσαμε σ’ ένα επίχρυσο κλουβί.
Τώρα μια δυνατή κι επίμονη καταιγίδα πέφτει πάνω στο κλουβί και το αποχρωματίζει, αφαιρώντας το στρώμα του χρυσού κι αφήνοντας να φανεί ότι από κάτω υπάρχει απλώς το ξύλο ή το μέταλλο της κατασκευής. Αυτό το υλικό που μας θυμίζει ότι όλα τα κλουβιά είναι ίδια, ότι όλα τα κλουβιά έχουν την ίδια λειτουργία: σου στερούν την ελευθερία να κινηθείς όπως θέλεις, ενώ εσύ εκτίθεσαι ως σπάνιο πτηνό.
“Θαυμάστε τα πτυχία τους, θαυμάστε τα σώματά τους, θαυμάστε την υγεία, τα σπίτια, τις ανέσεις, τις γνώσεις και τα ταξίδια τους”. Αυτή είναι η γενιά μας, μια γενιά έκθεμα. Χωρίς κίνητρο να ονειρευτεί, να ηγηθεί, να χαράξει ρότα.
Μια γενιά κλεισμένη στο επίχρυσο κλουβί που της έφτιαξαν οι γονείς της, με το σεμέν της μαμάς από πάνω, που έμαθε να κάνει χαβαλέ, να αποδέχεται προνόμια που στηρίζονται σε αδικίες, να δέχεται δουλειές από ρουσφέτια, να αναπαράγει στερεότυπα.
Μια γενιά φοβισμένη, ενοχική, κονφορμιστική κι άτολμη, χωρίς οράματα, χωρίς πυξίδα, χωρίς δικές της αφηγήσεις, χωρίς δικά της επιχειρήματα. Μια γενιά χωρίς αυτοσυνείδηση. Είναι αυτή η γενιά έκθεμα που λατρεύει τον καθρέφτη, η γενιά που γατζώνεται πάνω σε ιδεολογικές κι άλλες παραδόσεις γιατί φοβάται να διατυπώσει αυτά που την απασχολούν. Η γενιά που απέφυγε να αρθρώσει με σαφήνεια και τόλμη τις δικές της επιθυμίες.
Τη γενιά μας, όπως και κάθε γενιά, την καθόρισε περισσότερο το βλέμμα των προκατόχων της παρά η δική της θέληση. Είναι ώρα σίγα σιγά αυτή η γενιά να γίνει αυτό που είναι. Να διακινδυνεύσει, να διατυπώσει τα αιτήματα και τις επιθυμίες της, να ανοιχτεί στον κόσμο. Και πολύ άργησε, λέω εγώ.
ΠΗΓΗ
Οι δομές διακυβέρνησης τείνουν να συμφύονται με τους ισχυρούς στο εσωτερικό της χώρας και τους τελευταίους αιώνες με τους οικονομικά ισχυρούς. Η εξέλιξη αυτή συνεχίζεται.
Στους Financial Times, ο οικονομικός ανταποκριτής του BBC Τζέιμς Μόργκαν περιγράφει την «ντε φάκτο παγκόσμια κυβέρνηση», που αρχίζει σιγά σιγά να παίρνει μορφή: το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα, την ομάδα των επτά μεγαλύτερων βιομηχανικών χωρών, την GATT κ άλλες δομές που σκοπό έχουν να υπηρετήσουν τα συμφέροντα των υπερεθνικών εταιριών, των τραπεζών και των επενδυτικών εταιριών σ’αυτή τη «νέα αυτοκρατορική εποχή». Στο άλλο άκρο, η Επιτροπή του
Νότου παρατηρεί ότι «οι ισχυρότερες οικονομίες του Βορρά έχουν γίνει ντε φάκτο η διευθυντική ομάδα της παγκόσμιας οικονομίας, προστατεύοντας τα συμφέροντά τους κι επιβάλλοντας τη θέλησή τους στο Νότο», όπου οι κυβερνήσεις «αντιμετωπίζουν την οργή, ακόμη και τη βίαιη εξέγερση των λαών τους, το βιοτικό επίπεδο των οποίων συρρικνώνεται καθημερινά, προκειμένου να εξασφαλιστούν τα τωρινά πρότυπα λειτουργίας του παγκόσμιο οικονομικού συστήματος» -πράγμα που σημαίνει: η σημερινή δομή εξουσίας και η σημερινή κατανομή πλούτου.
Ένα ιδιαίτερα σημαντικό χαρακτηριστικό των ντε φάκτο αναδυόμενων θεσμών διακυβέρνησης είναι η ανοσία τους στη λαϊκή επιρροή, ακόμα και εν πλήρη επίγνωση, Ενεργούν πάντα εν κρυπτώ, δημιουργώντας έναν κόσμο υποταγμένο στις ανάγκες των επενδυτών: το πλατύ κοινό «το ‘χουν βάλει στη θέση του» και την απειλή της δημοκρατίας την έχουν εξουδετερώσει. Η αντιστροφή αυτή στην πορεία εξάπλωσης που είχε ακολουθήσειη δημοκρατία κατά τους περασμένους αιώνες είναι ζήτημα μεγάλης σημασίας· εξίσου μεγάλη είναι και η σπουδαιότητα των νέων μορφών που έχει πάρει η διαστρέβλωση της κλασικής φιλελεύθερης θεωρίας στη διεθνή οικονομία. […]
Ακόμα περισσότερο, οι θεσμοί του υπερεθνικού κράτους υπηρετούν σε μεγάλο βαθμό άλλους αφέντες, όπως έκανε και κάνει ακόμα και η κρατική εξουσία. Και στην παρούσα περίπτωση, υπηρετούν τις ανερχόμενες υπερεθνικές επιχειρήσεις στον χρηματιστικό τομέα και σε άλλους κλάδους υπηρεσιών, τη βιομηχανία, τα ΜΜΕ και τις τηλεπικοινωνίες-θεσμούς που είναι ολοκληρωτικοί ως προν την εσωτερική δομή τους, εντελώς ανεύθυνοι, αυταρχικοί ως προς το χαρακτήρα τους και παντοδύναμοι. Στα πλαίσιά τους, ο κάθε συμμέτοχος έχει την ορισμένη θέση του μέσα στην αυστηρή ιεραρχία της κυριαρχίας, εφαρμόζοντας εντολές από πάνω και μεταφέροντάς τις προς τα κάτω. Όσοι έχουν μείνει απ’έξω, μπορούν να «μπουν στη δούλεψη» των αφεντικών και (αν είναι τυχεροί) ν’αγοράσουν αυτά που παράγουν. Η μεγάλη μάζα του πληθυσμού της Γης δεν έχει πολλές επιλογές. […]
Μία από τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας είναι η ανάδειξη των κρατικών θεσμών που υπηρετούν τα συμφέροντα της υπερεθνικής οικονομικής εξουσίας. Μια άλλη είναι η εξάπλωση του τριτοκοσμικού κοινωνικού μοντέλου των δύο ταχυτήτων και στο βιομηχανικό κόσμο.
Πρωτοπόρες σ’αυτήν την εξέλιξη είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες (λόγω της ασυνήθιστης δύναμης και ταξικής συνείδησης που έχει σ’αυτή τη χώρα ο επιχειρηματικός τομέας· οι Αμερικανοί επιχειρηματίες κατάφεραν ν’αποφύγουν το κοινωνικό συμβόλαιο που οι εργατικοί αγώνες επέβαλαν σε άλλα μέρη). Η παραγωγή μεταφέρεται σε περιοχές χαμηλών αμοιβών και κατευθύνεται σε προνομιούχους τομείς της παγκόσμιας οικονομίας. Μεγάλες μερίδες του πληθυσμού καθίστανται περιττές για τη διαδικασία παραγωγής, ίσως δε και για την αγορά. Οι μέρες, που ο Χένρι Φόρντ συνειδητοποιούσε ότι δεν θα μπορούσε να πουλήσει τ’αυτοκίνητά του παρά μόνον αν οι εργάτες του είχαν αξιοπρεπή μεροκάματα για να τ’αγοράσουν, έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. […]
Σύμφωνα ακριβώς με τις επιδιώξεις και τις προσδοκίες των αρχιτεκτόνων της πολιτικής, οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις υπονόμευσαν τη βάση της λειτουργούσας δημοκρατίας, οδήγησαν τους πολίτες στην απομόνωση και τους ανάγκασαν να ζουν «ο καθένας για τον εαυτό του». Δεν τους «συνέθλιψαν» ακόμα, όπως στην Ανατολική Ευρώπη και στα άλλα μέρη του Τρίτου Κόσμου που βουλιάζει ολοένα στην εξαθλίωση. Το ίδιο συμβαίνει και με τις κοινότητες των εργατών στην Αμερική, όπου άλλοτε οι άνθρωποι αγωνίζονταν μ’αισιοδοξία και θάρρος για την κοινωνική δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ τώρα είναι ένα πλήθος μοναχικών, απελπισμένων και αποθαρρυμένων ανθρώπων. Μέσα σ’αυτόν τον αμερικάνικο Τρίτο Κόσμο, που διογκώνεται ολοένα και περισσότερο μέσα στους κόλπους της αμερικάνικης κοινωνίας, το βίαιο έγκλημα και τα άλλα συμπτώματα κοινωνικής παθολογίας αρχίζουν να παίρνουν ανησυχητικές διαστάσεις, στο βαθμό που οι ανθρώπινες αξίες διαβρώνονται υπό την πίεση της επιλεκτικής εφαρμογής των κανόνων της αγοράς. […]
Η πραγματικότητα στη Δύση και στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου καθόλου δεν μοιάζει πια με τις ονειρώδεις φαντασίες που είναι σήμερα της μόδας, σχετικά με την ιστορία που συγκλίνει τάχα σ’ένα ιδεώδες ελευθέρων αγορών και δημοκρατίας, «σ’ ένα μέλλον, του οποίου η Αμερική είναι ταυτόχρονα υπερασπιστής, θεματοφύλακας και υπόδειγμα».
Μια ακριβέστερη περιγραφή θα έπρεπε να συγκεντρώσει τα στοιχεία, που προέβαλαν ιδιαίτερα έντονα τα τελευταία είκοσι χρόνια. Στη Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων, ο κόσμος θα διευθύνεται από τους πλούσιους και αποκλειστικά προς το συμφέρον τους. Το παγκόσμιο σύστημα δεν μοιάζει καθόλου με την κλασική, παραδοσιακή αγορά. Ο όρος «εταιρική εμποροκρατία» αποδίδει καλύτερα την πραγματικότητα. Η διακυβέρνηση περνάει όλο και περισσότερο στα χέρια των τεράστιων ιδιωτικών οργανισμών και των αντιπροσώπων τους. Οι οργανισμοί αυτοί έχουν ολοκληρωτικό χαρακτήρα: σε μια επιχείρηση η εξουσία πηγάζει από πάνω και διαχέεται προς τα κάτω, ενώ ο έξω κόσμος παραμένει αποκλεισμένος.
Στο δικτατορικό σύστημα που ακούει στο όνομα «ελεύθερη επιχείρηση», η εξουσία επί των επενδυτικών αποφάσεων, επί της παραγωγής και της εμπορικής διάθεσης, είναι συγκεντρωμένη στα χέρια του διευθυντικού κυκλώματος και παραμένει μακριά από τα βλέμματα των πληβείων, όπως τα άγια των αγίων: οι εργαζόμενη και η κοινωνία δε μπορούν ούτε να την ελέγξουν ούτε να την επηρεάσουν και αυτό αποτελεί ζήτημα αρχής και νόμου.
Οι υπερεθνικές έχουν μεγεθυνθεί γρήγορα και έχουν φτάσει σ’ ένα επίπεδο που οι ξένες πωλήσιες τους ήδη υπερβαίνουν το σύνολο των πωλήσεων του παγκόσμιου εμπορίου, αυτό το σύστημα ιδιωτικής διακυβέρνησης έχει συγκεντρώσει πρωτοφανή δύναμη. Τη δύναμη αυτή την εκμεταλλεύτηκαν κατά κανόνα για να δημιουργήσουν και να στηρίξουν την «ντε φάκτο παγκόσμια κυβέρνηση», όπως αυτή περιγράφεται στις σελίδες των οικονομικών εφημερίδων: η κυβέρνηση αυτή έχει τους δικούς της θεσμούς που επίσης δεν μπορεί να ελέγξει ή να επηρεάσει η μεγάλη πλειοψηφία. Όσο για το «παγκόσμιο εμπόριο» είναι ήδη κατά το ένα τρίτον «ενδοεταιρικό», συναλλαγές δηλαδή μεταξύ μητρικής εταιρίας και των θυγατρικών της και ασφαλώς όχι εμπόριο με την ουσιαστική σημασία του όρου.
Η συγκέντρωση ισχύος σε ελάχιστα χέρια απαιτεί ισχυρά κράτη, που θα προστατεύουν και θα προωθούν τα συμφέροντα των αφεντικών με κάθε τρόπο. Η δυνατότητα μεταφοράς της παραγωγής σε περιοχές όπου η κρατική καταπίεση είναι μεγάλη και η διοχέτευσή της στους ήδη πλούσιους τομείς του παγκόσμιου συστήματος επεκτείνουν το τριτοκοσμικό μοντέλο της κοινωνίας δύο ταχυτήτων και μέσα στους κόλπους των πλούσιων χωρών.
Οι διαδικασίες και οι εξελίξεις αυτές επιταχύνθηκαν, με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, και με τα νέα όπλα που προέκυψαν έτοιμα προς χρήση ενάντια στους «καλομαθημένους δυτικούς εργάτες» που είχαν καταφέρει ν’ αποκτήσουν ορισμένα δικαιώματα μετά από αιματηρούς αγώνες. Επιταχύνθηκαν επίσης εξαιτίας της τεράστιας εξάπλωσης του ανεξέλεγκτου διεθνούς κεφαλαίου και της ριζικής στροφής του κεφαλαίου από τις παραγωγικές επενδύσεις και το εμπόριο στην κερδοσκοπία.
Οι παράγοντες αυτοί συνέβαλαν αποφασιστικά και στην επιβράδυνση της οικονομικής μεγέθυνσης, υπονομεύοντας ταυτόχρονα και τον εθνικό οικονομικό σχεδιασμό. Οι εθνικές κυβερνήσεις, που προσπαθούν ακόμα να πάρουν κάποια μέτρα κοινωνικής πρόνοιας, εξαναγκάζονται από τέτοιους εξωτερικούς παράγοντες να υπηρετήσουν τα συμφέροντα των πλουσίων και των ισχυρώ περισσότερο παρά ποτέ. […]
Πόσο μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση; Θα δημιουργηθεί πράγματι μια διεθνής κοινωνία πάνω στα πρότυπα του Τρίτου κόσμου, με νησίδες αφθονίας και προνομιούχου πολυτέλειας μέσα σε πελάγη δυστυχίας και μιζέριας –νησίδες, που θα είναι ίσως μεγάλες σε πλουσιότερες χώρες- και με ελέγχους ολοκληρωτικής φύσης μέσα σε δημοκρατικές μορφές, οι οποίες με ταχείς ρυθμούς χάνουν το νόημα και το περιεχόμενό τους, καταντώντας απλή πρόσοψη; Ή η λαική αντίσταση, που πρέπει με τη σειρά της να διεθνοποιηθεί, αν θέλει να πετύχει, θα μπορέσει να αποδιαρθρώσει αυτές τις εξελισσόμενες δομές βίας και κυριαρχίας ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας, των οποίων η ανάπτυξη έχει τώρα διακοπεί, ακόμα και αναστραφεί; Αυτά είναι τα μεγάλα και σημαντικά ερωτήματα για το μέλλον.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Παλιές και νέες τάξεις πραγμάτων» του Νόαμ Τσόμσκι - έτος έκδοσης 1996
ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ (πληροφορίες για τον συγγραφέα)
Πηγή:
κείμενο Στρατής Μαζίδης / freepen.gr
Αφορμή; Η συζήτησή μου με κάποιον ευρωπαϊστή φιλο-μνημονιακό. Βρε μην είσαι βλάκας μου είπε, έχεις ακόμη το ευρώ. Ξέρεις τι θα συμβεί άμα πτωχεύσουμε;
Τι θα συμβεί; Τον ρώτησα.
- Η ανεργία θα εκτιναχθεί στα ύψη.
- Η αγορά θα μείνει χωρίς καύσιμα (…και ποιος αγοράζει σκέφτηκα από μέσα μου).
- Θα μπουν λουκέτα σε πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αποτελούν τη ραχοκοκκαλιά της οικονομίας
- Η εγκληματικότητα θα χτυπήσει κόκκινο.
- Δε θα μας δίνει κανείς τίποτε
- Θα πέσει μεγάλη πείνα
- Ο κόσμος θα αυτοκτονεί στις πλατείες
- Τα νοσοκομεία θα υπολειτουργούν
- Πολλοί θα μείνουν άστεγοι
- Δε θα μας εμπιστεύονται ως κράτος
- Δε θα έρθουν ξένες επενδύσεις αφού θα είμαστε αναξιόπιστοι (…ενώ τώρα έρχονται)
- Θα ξεπουληθεί η δημόσια περιουσία και θα την πάρουν για ένα κομμάτι ψωμί
- Θα υπάρξουν ελλείψεις στα σούπερ μάρκετ (…λες και τώρα ψωνίζουμε, ξανασκέφτηκα)
- Δε θα υπάρχει κράτος
- Η πολιτεία δε θα ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της
Οπότε τον διέκοψα για να τον ρωτήσω κάτι.
- Αυτά στοιχειοθετούν καθεστώς χρεοκοπίας;
- Μα φυσικά!
- Αλλά εμείς ακόμη δεν έχουμε χρεοκοπήσει, έτσι;
- Όχι βέβαια!
- Ναι αλλά όλα όσα περιγράφεις συμβαίνουν αυτή τη στιγμή.
- Εμμμ, ναι ξέρεις, εμμμ. Είμαστε όμως στο ευρώ!
- Και τι μ’αυτό;
- ………..
Αφορμή; Η συζήτησή μου με κάποιον ευρωπαϊστή φιλο-μνημονιακό. Βρε μην είσαι βλάκας μου είπε, έχεις ακόμη το ευρώ. Ξέρεις τι θα συμβεί άμα πτωχεύσουμε;
Τι θα συμβεί; Τον ρώτησα.
- Η ανεργία θα εκτιναχθεί στα ύψη.
- Η αγορά θα μείνει χωρίς καύσιμα (…και ποιος αγοράζει σκέφτηκα από μέσα μου).
- Θα μπουν λουκέτα σε πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αποτελούν τη ραχοκοκκαλιά της οικονομίας
- Η εγκληματικότητα θα χτυπήσει κόκκινο.
- Δε θα μας δίνει κανείς τίποτε
- Θα πέσει μεγάλη πείνα
- Ο κόσμος θα αυτοκτονεί στις πλατείες
- Τα νοσοκομεία θα υπολειτουργούν
- Πολλοί θα μείνουν άστεγοι
- Δε θα μας εμπιστεύονται ως κράτος
- Δε θα έρθουν ξένες επενδύσεις αφού θα είμαστε αναξιόπιστοι (…ενώ τώρα έρχονται)
- Θα ξεπουληθεί η δημόσια περιουσία και θα την πάρουν για ένα κομμάτι ψωμί
- Θα υπάρξουν ελλείψεις στα σούπερ μάρκετ (…λες και τώρα ψωνίζουμε, ξανασκέφτηκα)
- Δε θα υπάρχει κράτος
- Η πολιτεία δε θα ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της
Οπότε τον διέκοψα για να τον ρωτήσω κάτι.
- Αυτά στοιχειοθετούν καθεστώς χρεοκοπίας;
- Μα φυσικά!
- Αλλά εμείς ακόμη δεν έχουμε χρεοκοπήσει, έτσι;
- Όχι βέβαια!
- Ναι αλλά όλα όσα περιγράφεις συμβαίνουν αυτή τη στιγμή.
- Εμμμ, ναι ξέρεις, εμμμ. Είμαστε όμως στο ευρώ!
- Και τι μ’αυτό;
- ………..
Τα κύματα θεόρατα –επί μέρες τώρα- σκάνε με θόρυβο πάνω στην τεχνητή ασπίδα της ηπείρου, το τεχνολογικό θαύμα της σύγχρονης εποχής. Η παγωνιά μου τρυπάει το δέρμα. Δε νιώθω τίποτα. Ηρεμώ και συνειδητοποιώ πως είμαι γεμάτος τρόμο κι οργή. Οργή για τον κόσμο γύρω μου, που μου προκαλεί τρόμο κι αηδία. Ένας φακός φωτίζει την κολώνα δίπλα μου. Η ανάσα μου κόβεται. Ο φακός αγγίζει τα γυμνά μου πόδια. Τα βήματα πλησιάζουν, οι φωνές πληθαίνουν. Πόσοι είναι; Είκοσι; Πενήντα; Εκατό;
Το φως του φακού με προσπερνάει. Τα βήματα σταματούν. Χωρίς να το σκεφτώ, αρχίζω και πάλι να τρέχω. Οι φωνές τους δυναμώνουν, μια σφαίρα σκίζει τον αέρα, ο θόρυβος αντηχεί στα αυτιά μου. Προσπαθώ να χαθώ στο σκοτάδι των σοκακιών. Μάταια. Μπαίνω σε ένα κτίριο σκοτεινό, οι φωνές πλησιάζουν. Ψάχνω μέρος να κρυφτώ. Κοιτάζω πάνω, δεξιά, κάτω..
Λίγη ώρα αργότερα τα βήματα απομακρύνονται. Εδώ, στη σκιά και την υγρασία του υπονόμου, θα μαι -για λίγο- ασφαλής. Προσπαθώ να ηρεμήσω. Το δέρμα μου έχει παγώσει, μαζί με κάθε συναίσθημα. Κάθε ίχνος ελπίδας χάνεται, όπως η ανάσα μου αδύναμα σβήνει στο κρύο. Κάτι αγγίζει το πόδι μου, τρομάζω. Ένα ποντίκι. Ανακούφιση. Τα ποντίκια είναι σαν άγγελοι μπροστά στο μένος των ανθρώπων. Αυτοί είναι τα πραγματικά τέρατα. Αυτούς τρέμω.
Η κοινωνία αυτή των τεράτων πρέπει να εξολοθρευθεί. Είναι μοχθηρά, άπληστα, αδηφάγα, κοντόφθαλμα τέρατα που χτίζουν ναούς από λάσπη, λατρεύοντας είδωλα για να σωθούν απ’ τον εαυτό τους. Αξίες, χα! Όλα τα παραγκωνίζει ο άνθρωπος, ώστε να προτάξει το ιδιοτελές του συμφέρον! Ιδέες, χα! Όλες του οι ιδέες βασίζονται στην ηλίθια άποψη, πως ,όταν τους δοθεί η ευκαιρία, οι άνθρωποι πράττουν το ορθό. Και ό,τι κι αν κάνουν αυτά τα όντα θα ναι πάντα δυστυχισμένα, γιατί είναι καταδικασμένα να γνωρίζουν εκ των προτέρων το μάταιο της κάθε τους πράξης. Γνωρίζουν, πως. ότι τείχη κι αν χτίσουν γύρω τους, ο θάνατος, αργά ή γρήγορα, θα λύσει την πολιορκία. Δώσ’τους φαί, θα ζητήσουν κι άλλο, δώσ’τους δικαιώματα θα τα καταχραστούν, δώσ’τους εξουσία και θα σου επιβληθούν! Δεν έχει όρια, επιτέλους, η ανικανοποίητη πλεονεξία αυτού του βρωμερού θηλαστικού;
Οι άνθρωποι με πρόδωσαν. Εγώ, όμως, θα τους ελευθερώσω. Δραπέτευσα για να τελειώσω αυτόν τον ,εξαρχής χαμένο, αγώνα επιβίωσης στη ματαιότητα. Ακούω ,αχνά, χαμόγελα από μακριά. Συλλογίζομαι αυτούς που χαμογελούν με οργή και οίκτο. Πόσο θλιβερή είναι η προσπάθεια τους να κρύψουν την απελπισία τους! Να καταπνίξουν εκείνη τη φωνή που τους σοκάρει, όταν απορροφημένοι, καθώς είναι στην κοινωνία των τεράτων, πετάγονται από το κρεβάτι τους, στις τρεις τα ξημερώματα, και συνειδητοποιούν – έκπληκτοι- πως θα πεθάνουν!
Τα χείλη μου χάσκουν ορθάνοιχτα και απορημένα, καθώς κάνω αυτές τις σκέψεις ∙ δε μπορούν –πλέον- να θυμηθούν αυτόν τον, άλλοτε προσφιλή, σχηματισμό, που θα έπρεπε να πάρουν, για να εκφράσουν αυτό που οι ηλίθιοι αποκαλούν, «χαμόγελο».
Τα σημάδια στο σώμα μου από τις κακουχίες της απομόνωσης αρχίζουν να τσούζουν κάτω απ’ την ένταση της παγωνιάς και με τραβάνε βίαια απ’ τις σκέψεις μου. Μια αστραπή με επαναφέρει στη μουντή «πραγματικότητα», όπως αρέσκονται τα τέρατα να αποκαλούν την στενόμυαλη αντίληψη τους για τον κόσμο γύρω τους. Στρέφω τα μάτια μου στο σκοτεινό ουρανό, τα ανοίγω δειλά και παίρνω την απόφαση μου.
Τα κύματα όλο και μεγαλώνουν, σκεπάζοντας το ενεργειακό τείχος, οι αστραπές διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ τα αστέρια έχουν κρυφτεί, εδώ και βδομάδες, από τον ουρανό της Ατλαντίδας. Τρέχω, κρύβομαι στο σκοτάδι, κατευθύνομαι προς τον Πύργο. Δυο ώρες αργότερα, ξεκουράζομαι σε μια σκοτεινή ντουλάπα των αποδυτηρίων του ορόφου 124. Θα περιμένω την αλλαγή της βάρδιας, σκέφτομαι κι αποκοιμιέμαι.
Ο ήχος της αστραπής με ξυπνάει και βγαίνω βιαστικά στο φως. Αφαιρώ τη στολή του φύλακα απ’ το άψυχο σώμα του και αρχίζω να ντύνομαι. Η κακοκαιρία μεγαλώνει. Η μεγαλύτερη της χιλιετίας, άκουσα να λένε απ’ το ψυχρό κελί μου. Αλλά κοιμούνται ήσυχα οι περήφανοι κάτοικοι της Ατλαντίδας, κάτω από τον προστατευτικό κλοιό της υπέρ-ασπίδας τους, άκουσα, επίσης, να λένε, σε άλλη μια κενόδοξη φλυαρία επί του τεχνολογικού, υπέρ-ανθρώπινου θαύματος που λέγεται Ατλαντίς. Η ζωή κυλάει ομαλά και ανώφελα κάτω από τον ουρανό που σείεται, κι εγώ κινούμαι προς το στόχο μου. Είμαι, πλέον, κοντά.
Λίγη ώρα αργότερα στέκομαι αποφασιστικά μπροστά στην είσοδο του θριάμβου. Μια απέραντη οδύνη παγώνει το αίμα μου στη θέα του θανάτου. Στη θέα των ανθρώπων της ασφάλειας, αιμόφερτων στο πάτωμα. Σκηνές γεννιούνται μέσα μου. Από μιαν άλλη ζωή - ξεχασμένη-, από έναν άλλον εαυτό. Από μια γυναίκα, από ένα τοπίο. Καταπνίγω αυτές τις σκέψεις και σφίγγω τα δόντια. Το παγωμένο μου κελί, οι ατελείωτες άψυχες νύχτες, τα βασανιστήρια πάνω στην νεανική μου σάρκα, οι βρισιές. Χωρίς οίκτο, χωρίς σταματημό. Χωρίς κανείς ποτέ να μ’ ακούσει, όσο κι αν φώναζα, σε κάθε σκίσιμο της σάρκας : «είμαι αθώος»! Αυτά μου’ χουν μείνει απ’ τον κόσμο των ανθρώπων. Έναν κόσμο που φθάνει στο τέλος του.
Πληκτρολογώ, αργά, τον κωδικό που αναγράφεται στην ταυτότητα του αρχιφύλακα. Είναι τόσο σίγουροι για την αδιαφιλονίκητη κυριαρχία τους, που δε πράττουν παρά ελάχιστα για την ασφάλεια τους. Οι ανόητοι! Η πόρτα ανοίγει. Μπροστά μου ένας μοχλός. Το χέρι μου σταθερό.
Τα κύματα μεγαλώνουν και εγώ αρχίζω να γελάω δυνατά! Αρχίσω να γελάω μετά από χρόνια, να γελάω και να κοιτάω τον ουρανό. Τους μισώ. Σήμερα θα έρθει η λύτρωση. Σήμερα θα τους σώσω από το τέρας του εαυτού τους. Σήμερα θα σώσω τον εαυτό μου απ’ τα τέρατα που με επισκέπτονται τη νύχτα με ανθρώπινη μορφή. Μοναδική σωτηρία η άβυσσος. Κλείνω τα μάτια και τραβάω το μοχλό.
Ο ουρανός είναι πιο σκοτεινός από ποτέ, έχει γίνει ένα με τον αγριεμένο ωκεανό. Η ήπειρος κοιμάται. Κοιτάω ψηλά. Ένας τυφώνας νερού σκεπάζει τον ουράνιο θόλο. Το κύμα τεράστιο, απειλητικό, πλησιάζει, όπως και το προηγούμενο. Σκύβω το κεφάλι. Περιμένω να ακούσω τον ηλεκτρικό ήχο εξουδετέρωσης του πάνω στην ενεργειακή ασπίδα. Σιωπή. Μέσα σε έκσταση, κοιτάω ψηλά. Η ασπίδα έπεσε.
Ένα θεόρατο βουνό νερού σκεπάζει την Πόλη. Το ρήγμα μεγαλώνει, μέχρι που διαγράφεται, ολοκάθαρα, πλέον, το υδάτινο σκοτάδι. Έρχεται καταπάνω μου. Με παρασέρνει και με σπρώχνει βίαια στο κενό. Πέφτω από την κορυφή του Πύργου, 500 μέτρα απ’ την επιφάνεια της γης. Η Ατλαντίδα βυθίζεται.
Το κύμα τραβιέται και επιστρέφει, δέκα φορές πιο ορμητικό. Μπροστά στα μάτια μου η ήπειρος χάνεται. 300 μέτρα. Η λύτρωση είναι κοντά. Η οδύνη μετατρέπεται σε ηδονή. Επιτέλους! 200 μέτρα. Βλέπω ανθρώπους να τρέχουν. Ακούω φωνές, κλάματα. Μα δε το νιώθουν; Δε νιώθουν πως η σωτηρία είναι κοντά; 100 μέτρα. Τα κύματα παρασέρνουν κτίρια, ανθρώπους, βιβλία, μνημεία. Όλοι οι άνθρωποι που έζησαν εδώ, όσο μεγάλοι κι αν υπήρξαν στον κόσμο των ανθρώπων, όσο μεγάλο κι αν είναι το μνημείο που χτίστηκε για να τους δοξάσει, όσα πολλά βιβλία κι αν αναφέρονται σ’ αυτούς, οι ίδιοι ,σήμερα, δεν είναι τίποτα πιο σπουδαίο, απ’ τη λάσπη που βυθίζονται τα πόδια μας όταν βρέχει, ή απ’ τον μολυσμένο αέρα που αναπνέουν τα πνευμόνια μας.
50 μέτρα. Επιτέλους, η λύτρωση πλησιάζει! Κλείνω τα μάτια και ετοιμάζομαι. Ένα κλάμα φθάνει στα αυτιά μου, αδύναμο, δειλό, γεμάτο απορία. Παγώνω. Γυρνάω να δω από πού πηγάζει. 30 μέτρα. Ένα παιδί! Τα μάτια μου αντικρίζουν τα δικά του. 20 μέτρα. Αδύνατον! Προσπαθώ να φωνάξω! Τα μάτια του καρφώνονται στα δικά μου, μπήγονται στη σάρκα μου σα καρφιά! Νιώθω πόνο χειρότερο από κάθε βασανιστήριο των ανθρώπων! 10 μέτρα. Χάνομαι στα μάτια αυτά, που κρύβουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, τα μάτια τα δικά σου, που με κοιτάνε εδώ και χρόνια, κάθε άψυχο βράδυ, κάνοντας την καρδιά μου να χτυπά με όση δύναμη της είχε απομείνει, μέσα στα σκοτεινά, υπόγεια μπουντρούμια. 5 μέτρα. Το κύμα παρασέρνει τα μάτια μακριά κι εγώ σε μια τελευταία αναλαμπή, βρίσκω τα πάντα. 2 μέτρα.
Τι έκανα;
ΠΗΓΗ
Δεν περνάει μέρα που δεν αναφέρονται τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης στις βλαβερές συνέπειες της καύσης ξύλων αντί του πετρελαίου.
Είναι δε τέτοια η θέρμη που παρουσιάζουν τα συγκεκριμένα ρεπορτάζ, όσο ποτέ δεν είχαν για τις συνέπειες του καπνίσματος ή των ναρκωτικών. Σαν να είναι η καύση των ξύλων μεγαλύτερη μάστιγα από τα ναρκωτικά και πιο βλαβερή για την υγεία από το κάπνισμα…
Έφτασαν στο σημείο προχθές στην κρατική τηλεόραση να παρουσιάζουν με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες πώς μικροσωματίδια-παράγωγα της καύσης του ξύλου απορροφώνται από το τριχωτό της κεφαλής και μπαίνουν στον εγκέφαλο του ανθρώπου όπου μπορούν να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες ζημιές…
Δεν ξέρω κατά πόσο ανεπανόρθωτες είναι οι ζημιές που μπορούν να προκαλέσουν τα μικροσωματίδια, αλλά είναι εδώ και χρόνια πεπεισμένος για τις ανεπανόρθωτες βλάβες που μπορούν να προκαλέσουν οι γκεμπελίσκοι με μικρόφωνο…
Λένε λοιπόν ότι οι πολίτες προσπαθούν να ζεσταθούν αυτόν τον χειμώνα καίγοντας ξύλα ακατάλληλα για καύση. Ξύλα που έχουν πρόσθετα όπως βερνίκι, χρώματα, μελαμίνη από παλιά έπιπλα ή άλλες κατασκευές. Πόσοι τόνοι άραγε επίπλων υπάρχουν προς καύση; Αλλά κανείς από τους “ευαίσθητους” για το περιβάλλον και την υγεία μας δημοσιοκάφρους δεν αναφέρεται στην προφανή αιτία όλων αυτών που δεν είναι άλλη από την κτηνωδία της εξίσωσης πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης, εμπνεύσεως Παπακωνσταντίνου-ΓΑΠ για να μην ξεχνιόμαστε, με άξιο συνεχιστή τον Αντώνη Σαμαρά που περιχαρής εύχεται για το 2013 να έρθει η ανάπτυξη με την ίδια αφέλεια που τα μοντέλα στα καλλιστεία εύχονται παγκόσμια ειρήνη…
Κανείς τους βέβαια δεν έχει ιδέα πώς την βγάζουν οι ακριτικές περιοχές της Βόρειας Ελλάδας και τα ορεινά χωριά. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους κι αν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Όσες αναλύσεις και να παρουσιάσουν, όσους ειδικούς, όσα στοιχεία είναι αληθινά είτε τραβηγμένα, για να σπείρουν φόβο και πανικό, το γεγονός είναι ένα. Ο κόσμος δεν έχει χρήματα να ζεσταθεί, η κυβέρνηση χάνει έσοδα γιατί οι φωστήρες δεν πρόβλεψαν πως θα μειωθεί η κατανάλωση πετρελαίου (ή δεν θέλησαν να το λάβουν υπ’όψη) και τώρα ετοιμάζονται να βάλουν φόρο είτε στα καυσόξυλα, είτε στους παραγόμενους ρύπους στις καμινάδες των σπιτιών…
“Θα βάλουν φόρο στα παράθυρα” είχε προφητεύσει ο Κοσμάς ο Αιτωλός κάποτε και αν σκεφτεί κανείς ότι έχουμε φτάσει στις καμινάδες δεν είμαστε μακριά στο να βγει αληθινός.
Είναι δε τέτοια η θέρμη που παρουσιάζουν τα συγκεκριμένα ρεπορτάζ, όσο ποτέ δεν είχαν για τις συνέπειες του καπνίσματος ή των ναρκωτικών. Σαν να είναι η καύση των ξύλων μεγαλύτερη μάστιγα από τα ναρκωτικά και πιο βλαβερή για την υγεία από το κάπνισμα…
Έφτασαν στο σημείο προχθές στην κρατική τηλεόραση να παρουσιάζουν με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες πώς μικροσωματίδια-παράγωγα της καύσης του ξύλου απορροφώνται από το τριχωτό της κεφαλής και μπαίνουν στον εγκέφαλο του ανθρώπου όπου μπορούν να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες ζημιές…
Δεν ξέρω κατά πόσο ανεπανόρθωτες είναι οι ζημιές που μπορούν να προκαλέσουν τα μικροσωματίδια, αλλά είναι εδώ και χρόνια πεπεισμένος για τις ανεπανόρθωτες βλάβες που μπορούν να προκαλέσουν οι γκεμπελίσκοι με μικρόφωνο…
Λένε λοιπόν ότι οι πολίτες προσπαθούν να ζεσταθούν αυτόν τον χειμώνα καίγοντας ξύλα ακατάλληλα για καύση. Ξύλα που έχουν πρόσθετα όπως βερνίκι, χρώματα, μελαμίνη από παλιά έπιπλα ή άλλες κατασκευές. Πόσοι τόνοι άραγε επίπλων υπάρχουν προς καύση; Αλλά κανείς από τους “ευαίσθητους” για το περιβάλλον και την υγεία μας δημοσιοκάφρους δεν αναφέρεται στην προφανή αιτία όλων αυτών που δεν είναι άλλη από την κτηνωδία της εξίσωσης πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης, εμπνεύσεως Παπακωνσταντίνου-ΓΑΠ για να μην ξεχνιόμαστε, με άξιο συνεχιστή τον Αντώνη Σαμαρά που περιχαρής εύχεται για το 2013 να έρθει η ανάπτυξη με την ίδια αφέλεια που τα μοντέλα στα καλλιστεία εύχονται παγκόσμια ειρήνη…
Κανείς τους βέβαια δεν έχει ιδέα πώς την βγάζουν οι ακριτικές περιοχές της Βόρειας Ελλάδας και τα ορεινά χωριά. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους κι αν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Όσες αναλύσεις και να παρουσιάσουν, όσους ειδικούς, όσα στοιχεία είναι αληθινά είτε τραβηγμένα, για να σπείρουν φόβο και πανικό, το γεγονός είναι ένα. Ο κόσμος δεν έχει χρήματα να ζεσταθεί, η κυβέρνηση χάνει έσοδα γιατί οι φωστήρες δεν πρόβλεψαν πως θα μειωθεί η κατανάλωση πετρελαίου (ή δεν θέλησαν να το λάβουν υπ’όψη) και τώρα ετοιμάζονται να βάλουν φόρο είτε στα καυσόξυλα, είτε στους παραγόμενους ρύπους στις καμινάδες των σπιτιών…
“Θα βάλουν φόρο στα παράθυρα” είχε προφητεύσει ο Κοσμάς ο Αιτωλός κάποτε και αν σκεφτεί κανείς ότι έχουμε φτάσει στις καμινάδες δεν είμαστε μακριά στο να βγει αληθινός.
αἰέν ἀριστεύειν
