Έχουμε αναρωτηθεί πολλές φορές τι είναι αυτό που έφερε τούτη τη χώρα σε αυτή τη θέση.

Μήπως η νωχελικότητα που μας επιρρίπτουν οι ξένοι ; Μήπως η οκνηρία που επικαλούνται οι ίδιοι και κάποιοι νεότευκτοι ; Μήπως άραγε φταίει το Μεσογειακό μας ταμπεραμέντο ; Μήπως η κακές μας επιλογές σε πολιτικά, οικονομικά και διαχειριστικά θέματα ;

Όχι. Είναι πολύ απλό. Φταίει -πρώτιστα- ηατιμωρησία και αλαζονεία κάποιων που όντας γλύφτες κατουρημένων ποδιών και σαθροί μέχρι μεδούλι …. πιστεύουν πως, ότι και να κάνουν το “σύστημα” θα τους καλύψει. Και ναι, πολλές φορές το σύστημα τους καλύπτει ποικιλοτρόπως. Επί παραδείγματι, οι οφείλοντες να έχουν ώτα ανοικτά, κάνουν πως δεν ακούν. Οι ελεγκτές, κάνουν πως δεν είδαν. Οι αποδέκτες χυδαιοτήτων δίδουν τόπο στην οργή.

Από κοντά, μερίδα πολιτικολογούντων περιμένουν το δωράκι τους που δεν “άκουσαν”, που δεν “είδαν”, που δεν έπραξαν όσα τους επιτάσσει το Σύνταγμα και οι οφειλές τους απέναντι στους εκλέκτορες τους και γενικά στο Λαό.

Και όλα αυτά, στάλα – στάλα, έδιναν ξετσιπωσιά και αύξηση αλαζονείας στους φαύλους.

Αλλάζει αυτή η κατάσταση ; Αλλάζει ρηξικέλευθα η άποψη : “εντάξει προχώρα, αλλά είσαι μόνος σου (νομίζουν) και δε θα τα βγάλεις πέρα με το ¨σύστημα” ;

Αλλάζει. Βγάζοντας τα πάντα στη φόρα. Τα πάντα όμως, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Και αν κτυπήσετε μια πόρτα και κλείσει ένα λεπτό πριν την δημοσιοποίηση φαυλοτήτων και αν φάτε πόρτα από άλλους, να θυμάστε ότι πάντοτε υπάρχουν Έλληνες που θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και των αναγκών σας.

Παράλληλα να θυμάστε ότι στον Β παγκόσμιο πόλεμο τις ειδήσεις στην Ελλάδα ο Κόσμος τις μάθαινε από το BBC και την doiche vele. Τι εννοούμε. Έχετε γνώση στοιχείων σύμφωνα με τα οποία προκύπτουν φαυλότητες και σαθρές καταστάσεις ; απευθυνθείτε πρώτα σε αυτούς που πρέπει στις Υπηρεσίες της Χώρας μας και μετά στείλτε e-mails με στοιχεία ΠΑΝΤΟΥ. Από τους “anonymous”, μέχρι τη “blackrock”. Από τη le monde και τη figaro, μέχρι τους financial times. Παντού. Όπου κρίνει ο καθένας. Παντού.

Βέβαια όλα αυτά, αφού κάνετε προσπάθειες να δώστε φακέλους σε άτομα που εκτιμάτε ως αξιοπρεπή και αν μη τι άλλο ως ηθικά στοιχεία. Βεβαίως, επειδή όλοι παροικούμε τη Ιερουσαλήμ, μπορείτε να τα κάνετε ταυτόχρονα.

Μη το ξεχάσουμε. Αν έχετε και στοιχεία ότι δώσατε όπου έπρεπε στοιχεία στην ενδοχώρα και δε προχώρησε τίποτα, τότε στο εξωτερικό με τα e-mail σας στέλνετε και τα αποδεικτικά του ότι κάνατε ότι οφείλατε εντός των τειχών.

Πάνω από όλα όμως να θυμάστε ότι, τοδιαδίκτυο και δεν εννοούμε τα υπαλληλικά – μισθωμένα sites είναι όχι μόνο πρόθυμο να θέσει ένα θέμα στη σωστή του βάση, αλλά και να ξεμπροστιάσει τους …. όποιους και έτσι να παύσει η ομηρία …. ή η ατιμωρησία. Και ο Κόσμος πλέον ξέρει που να δίδει βάση. Ότι και να λένε κάποιοι για τη δύναμη του γυαλιού της tv.

Και τότε Αδέλφια οι χειροπέδες και τα ελικόπτερα δε θα αρκούν. Τότε Αδέλφια θα δούμε μια νέα ημέρα με καθαρό ουρανό κάνοντας ξανά όνειρα για το μέλλον. Άντε να ξεβρομίζουμε από τα των υπονόμων. Συμφωνείται ;

Προς τους bloggers και τα sites της Χώρας και τους αναγνώστες τους. Προς τη μεγαλύτερη Δημοκρατική Δύναμη Λόγου αυτής της Χώρας. Ψηφίστε παρακαλούμε στο ερωτηματολόγιο αριστερά. Θα ισχύσει για μια εβδομάδα. Ψηφίστε με γνώμονα την Πατρίδα και τα Παιδιά μας. Όχι με τις μέχρι τώρα κομματικές τοποθετήσεις, κρατώντας μέσα μας τις μικρο-λεπτομέριες είμαι ετούτο ή είμαι εκείνο. Είμαστε όλοι Έλληνες.

Έλληνας Εργαζόμενος

Η πρόσφατη παπαρολογία σχετικά με την εκταμίευση ή όχι της δόσης προς την Ελλάδα, δεν είναι τυχαία. Δεν είναι δυνατόν η Μέρκελ να δηλώνει πως η Ελλάδα εξασφάλισε την επόμενη δόση της και την ίδια στιγμή ο Σόιμπλε, να λέει πως "δεν είναι τελειωμένη υπόθεση".

Στην Ελλάδα εφαρμόζεται το σύνδρομο της αναβλητικής γκόμενας, με το οποίο λίγο πολύ όλοι έχουμε έρθει σε επαφή. Το σύνδρομο της αναβλητικής γκόμενας, συνήθως ασκείται από γυναίκες με χαμηλή ή πολύ υψηλή αυτοεκτίμηση, γυναίκες που θεωρούν ότι δεν έχουν το πάνω χέρι σε μια σχέση και θέλουν να το αποκτήσουν, γυναίκες που πληγώθηκαν στην εφηβεία τους, γυναίκες που μεγάλωσαν χωρίς καλή εικόνα για την πατρική φιγούρα κ.α. Οι γυναίκες αυτές θέλοντας να αποκτήσουν μεγαλύτερο μερίδιο εξουσίας μέσα σε μία σχέση, παίζουν αυτά που γνωρίζουμε ως mind games.

Η πιο συνηθισμένη μορφή mind game, αφορά το σύνδρομο της αναβλητικής γκόμενας. Καθ' αυτό και όπως λέει και η λέξη "αναβλητική", η γυναίκα συνηθίζει να αναβάλει ή να αργεί στα ραντεβού της προκειμένου να κάνει τη σχέση της να περιμένει. Αυτή η αναμονή, αν και σε κάποιους μπορεί να φαίνεται ανούσια ή ακόμα και αρνητική, γεννά την επιθυμία της "ολοκλήρωσης" στο άτομο που περιμένει, "ολοκλήρωση" που επιτυγχάνεται μετά τον προγραμματισμό συνάντησης, ή την τελική άφιξη της.

Μέχρι πριν λίγες ημέρες η σκέψη μας δεν περιστρεφόταν γύρω από την εκταμίευση ή όχι της επόμενης δόσης, καθώς αυτός ο "κίνδυνος" υποτίθεται πως αποσοβήθηκε στις εκλογές του Ιούνη και τα μέτρα που αποφάσισε η ελληνική κυβέρνηση πάρθηκαν με το παραπάνω. Δημιουργώντας το πρόβλημα της χορήγησης της επόμενης δόσης, δημιουργούνται οι ίδιες συνθήκες που δημιουργούνται στο mind game της αναβλητικής γκόμενας. Μέχρι τώρα, τα προβλήματα μας αφορούσαν το χαράτσι, την εφορία, την ανεργία, την υγεία. Τώρα το πρόβλημα μας αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από μια δόση, η οποία ποτέ δε μας βοήθησε και ούτε πρόκειται να μας βοηθήσει. Και όταν την πάρουμε τελικά, θα είναι ωραία.

Έτσι κι αλλιώς, σαν γκόμενες τους είμαστε

Πάρτε διαόλοι την ψήφο μας!!

Ως ότου φτιάξει ο λαός ένα κόμμα που θα μιλά ελληνικά:
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ. Και άλλες τέτοιες λέξεις, σημασίες και νοήματα.
Τότε, θα δούμε πόσα απίδια παίρνει ο σάκκος....

Πάμε πολύ καλά. όσο πιο πολλά κόμματα στη βουλή, τόσο πιο ωραίο χάζι θα κάνουμε.
Ψηφίζουμε μικροκόμματα. Αποφεύγουμε όσα έχουν εξασφαλίσει είσοδο στη βουλή, στερώντας τους τη δυνατότητα να είναι ρυθμιστές.

Αν θέλουμε να ολοκληρώσουμε το σκηνικό αποδόμησης, μπορούμε, με τον ευφυή τρόπο του λαού, να κάνουμε "ρυθμιστές" όλους αυτούς που τόσο καιρό το παίζουν "σκληροί". ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Χ.Α. , Καμμένος κλπ.

Εεεεε! Για κάνετε λίγο κράτει, εσείς οι νεοδημοκράτες. Πολλούς μαζεύει ο Καμμένος. Χαλάει το σχέδιο που έβαλε μπροστά ο ψηφοφόρος λαός. Οι υπόλοιποι τι θα απογίνουν; Δώστε και κανένα ψήφο στην Ντόρα, στους Πειρατές κι όσους άλλους, σας ταιριάζουν.

Αν δυσκολεύεστε, βάλτε τα κόμματα σε μια κληρωτίδα και κάθε μέλος της οικογένειας, ας τραβήξει κλήρο κι ας ψηφίσει ό,τι έτυχε.

Θα αποκτήσουμε κληρωτούς βουλευτές και κληρωμένα κόμματα. Ζήτω!!!

Με όποιο τρόπο κι αν ψηφίσεις, είτε μετά από ώριμη σκέψη, είτε από ιδεολογική συνέπεια, είτε από κλήρωση, το ίδιο είναι. Δημοκρατία δεν θα έχουμε με όλους αυτούς τους πολιτικούς υπαλλήλους. θα παραμείνει ιδιοκτησία των τραπεζιτών.

Κωλοτούμπας δεν είναι μόνο ο Καρατζαφέρης. Πού να δείτε, αυτοί που θα τον αντικαταστήσουν!

(Όχι πως υστερούν και οι άλλοι, αλλά αυτοί οι τελευταίοι το παίζουν "κώμα αρχών" και όντας καινούργιοι στην πιάτσα των καθεστωτικών κομμάτων χρήζουν ιδιαίτερης αγάπης).

Αρχή και τέλος του κόσμου η μήτρα.

Γι' αυτό σας λέμε: Ξεσκεπάστε τους, με την ψήφο. Να τους καταστήσετε "ρυθμιστές". Να μην μπορεί να γίνει κυβέρνηση, χωρίς τους "σκληρούς" της καθεστωτικής παρέας, ώστε να πάψουν να είναι τσάμπα μάγκες.

Τότε, θα δούμε πόσα απίδια παίρνει ο σάκκος.

Ας δούμε μια τέτοια λέξη και την ελληνική σημασία της, που ελληνόφωνοι γερμανικής, αγγλικής, βρετανικής ή αμερικανικής ιδεολογίας, έχουν ξεχάσει ή δεν τη βρίσκουν στα ελληνικά λεξικά:
Αριστοτέλης, έλληνας φιλόσοφος: "το νόμισμα είναι ένα είδος ανταλλάξιμου αντιπρόσωπου της ανάγκης, με κοινή συμφωνία".

Μετά από κοινή συμφωνία, δώσαμε τα κλειδιά πόλης, της πολιτικής και της ζωής μας, στους Ρόθτσιλντ και τους Ροκφέλερ και δεν το θυμάμαι;

Σε ποιον ανήκει το χρήμα, χαμένοι Καμμένοι, ΚΚΕ, Καζάκηδες, Τσιπραίοι και λοιποί αντιμνημονιακοί; Μπορείτε να λύσετε προβλήματα, αενάως δανειζόμενοι;

Θα σώσετε τις περιουσίες των ανθρώπων;
Θα σβήσετε τα δάνεια, όπως έκανε η χούντα;
Θα αυξήσετε τις συντάξεις;
Θα βρείτε δουλειά στους άνεργους;
Θα πάρετε την ξεπουλημένη δημόσια περιουσία πίσω;
Πώς;
Ζητώντας τρία χρόνια παράταση αποπληρωμής χρέους, όπως λέει ο Τσίπρας;

Ή μήπως, βγαίνοντας από το ευρώ;
Και ποιος θα διαχειρίζεται τη δραχμή, Καζάκη; Το κράτος;
Και ποιος θα διαχειρίζεται το κράτος; Το κόμμα;
Θα μας πεις ποιοι είναι οι μέτοχοι στην Τράπεζα της Ελλάδας;
Θα μας πεις, γιατί δεν θέτεις θέμα δημοκρατικής διαχείρισης του χρήματος;

ΘΑ ΣΑΣ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ. Αυτό δεν θέλατε;;;

Κάποιοι έχουν πάρει χαμπάρι πως το ΚΚΕ είναι "μνημονιακό" κόμμα και όλο πέφτουν τα ποσοστά του, είτε στις αληθινές, είτε στις ψεύτικες δημοσκοπήσεις. Δώστε του 20%. Κρίμα είναι. Και, τότε, θα αξίζει να ανοίξουμε τηλεόραση και να τους φουμάρουμε. Με ναργιλέ, παρέα.

Λαέ, κάνε τους όλους κυβέρνηση. Και πάμε πιο κάτω. Ως ότου έρθει η δική μας ώρα.

Ψυχαγωγία επί του θέματος, προσεχώς.
Μετα τις εκλογες...


Δίκτυο Ιθάκη

Οι «πουλημένοι» αξιωματούχοι που κάνουν τους μιμητές τους να μοιάζουν ερασιτέχνες
Όσο κι αν πολιτική και διαφθορά πιάνονται κάποιες φορές από το χέρι, εδώ τα πράγματα ξεφεύγουν.

Σκάνδαλα και σκανδαλάκια θα βρείτε πολλά, τέτοια νούμερα όμως πουθενά!

Οι παρακάτω «πουλημένοι» πολιτικοί κάνουν λοιπόν τους μιμητές τους να μοιάζουν τελείως ερασιτέχνες.

Όταν η υπεξαίρεση και η κυβερνητική αυθαιρεσία δεν έχουν όμοιά τους, τότε μιλάμε για τους πλέον διεφθαρμένους πολιτικούς του κόσμου...

1. Mohammed Suharto


Ο δεύτερος πρόεδρος της Ινδονησίας «υπηρέτησε» πιστά την πατρίδα του για 32 συναπτά έτη, από το 1967 έως το 1998. Πρόκειται για ένα έξοχο δείγμα κυβερνητικής διαφθοράς, αφού θεωρείται ο πιο «πουλημένος» ηγέτης του πλανήτη.

Γιατί; Γιατί απλά ο αξιότιμος αξιωματούχος μας καταχράστηκε στη διάρκεια της θητείας του 15-30 δισ. δολάρια. Δισεκατομμύρια! Το ύψος της κατάχρησης ερευνάται ακόμα. Τον κατηγορούν επίσης και για τον άδικο θάνατο 100.000 κατοίκων του Ανατολικού Τιμόρ, όταν επί προεδρίας του η Ινδονησία εισέβαλε και κατέκτησε το γειτονικό κρατίδιο.

2. Ferdinand Marcos


Δικηγόρος στο επάγγελμα και πρόεδρος των Φιλιππίνων, κυβέρνησε τη χώρα από το 1965 έως το 1986. Η οικονομική αναδιάρθρωση που ευαγγελιζόταν για τη χώρα του κατέληξε σε... προσωπική αναδιάρθρωση: 5-10 δισ. δολάρια του κρατικού προϋπολογισμού έκαναν φτερά κατά τη διάρκεια της θητείας του!

Στις «παράπλευρες» δράσεις του συγκαταλέγεται βέβαια και η δολοφονία του κυριότερου πολιτικού του αντιπάλου...

3. Sani Abacha


Ο στρατιωτικός «ηγέτης» της Νιγηρίας, που κυβέρνησε με πυγμή την πατρίδα του από το 1993 έως το 1998, λεηλάτησε ταυτόχρονα τα κρατικά ταμεία για τις ανάγκες των σκοπών του. Των προσωπικών του σκοπών. Το ύψος της κατάχρησης άγγιξε τα 5 δισ. δολάρια, ποσό που αντιπροσώπευε το 10% του ΑΕΠ της χώρας!

Το 2002 βέβαια ο Abacha κατάλαβε το λάθος του και συμφώνησε να επιστρέψει τα 1,2 δισ. δολάρια που είχε αρπάξει από την κρατική τράπεζα της χώρας. Κάτι ήταν κι αυτό...

4. Mobutu Sese Seko


Πρόεδρος του Ζαΐρ (Κονγκό) από το 1965 μέχρι και το 1997, κυβέρνησε τη χώρα ως απόλυτος μονάρχης. Και βέβαια είχε απεριόριστη πρόσβαση στους κρατικούς πόρους. Η υπεξαίρεσή του από τον κρατικό κορβανά ανέρχεται στα 5 δισ. δολάρια, ενώ το αγαπημένο του «σπορ» ήταν η λεηλασία ανθρωπιστικών βοηθειών και οικονομικών πακέτων στήριξης.

Πόσα άραγε από τα 12 δισ. δολάρια που έλαβε το Κονγκό από την Παγκόσμια Τράπεζα ως οικονομική ενίσχυση στα 32 χρόνια της ηγεμονίας του να κατέληξαν πράγματι στα ταμεία του κράτους;

5. Joseph Estrada


Στα χνάρια του Ferdinand Marcos όσον αφορά στις ατασθαλίες, ο 13ος πρόεδρος των Φιλιππίνων, που κυβέρνησε τη χώρα από το 1998 έως το 2001, ήταν διάσημος ηθοποιός του εγχώριου κινηματογράφου, με καριέρα πάνω από 30 χρόνια στο πανί. Οι υποκριτικές του ικανότητες τον οδήγησαν σε ασφάλεια στις παράνομες συναλλαγές του με οικονομικούς παράγοντες της χώρας: 400 εκατ. δολάρια ήταν η αμοιβή του για μια «εξυπηρέτηση» σε φίλο του, ενώ άλλα 180 εκατ. δολάρια μπήκαν στον τραπεζικό του λογαριασμό από υπεξαίρεση πακέτου στήριξης για την καπνοκαλλιέργεια στις Φιλιππίνες.

Η πρόταση μομφής που κατατέθηκε εναντίον του στη Βουλή τον ανάγκασε να παραιτηθεί και να διακόψει έτσι απρόοπτα την πορεία του προς τον παράνομο πλουτισμό...






Αυτοί άραγε πόσα κλέψαν και σε ποιά θέση κατατάσσονται??






newsbeast.gr

Επειδή το παρόν άρθρο γράφτηκε βιαστικά και χωρίς κάποια ιδιαίτερη ιστορική έρευνα να έχει προηγηθεί της συγγραφής του, θα ήθελα να ζητήσω εκ των προτέρων συγγνώμη για ενδεχόμενες ανακρίβειες, αν και θα επιχειρήσω να ακριβολογήσω προσπαθώντας να είμαι, ευθύβολος και εύστοχος.

Στο παρόν κείμενο θα αναλωθούμε σε μια γενική ματιά των πολιτικών σχηματισμών που λέγονται κόμματα και πώς αυτά διαδραματίζουν ένα σημαντικό ρόλο στις ζωές μας. Συγκεκριμένα, σκοπός μας είναι να εκφράσουμε την παρακάτω άποψη:

Η ύπαρξη των κομμάτων, μόνο τροχοπέδη μπορεί να αποτελέσει στην ανάπτυξη και την πρόοδο της σύγχρονης κοινωνίας.

Αποφεύγοντας να προτρέχουμε όμως, θα ανακαλέσουμε στο νου μας γεγονότα που ποτέ δεν είχε ζήσει η νέα γενιά, όπως είναι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η έναρξη του εμφυλίου, το πέρασμα στη Δικτατορία αρκετά αργότερα και τέλος η περίοδος της μεταπολίτευσης.

Παίρνοντας τέτοια ιστορικά γεγονότα, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε το εξής:

Η νεότερη ιστορία της Ελλάδας, είναι στην ουσία μια ιστορία κομμάτων.

Η αρχή βέβαια έγινε με τη Γαλλική Επανάσταση..

Αυτή έθεσε τα θεμέλια της δημιουργίας των κομμάτων σαν βασικού φορέα “δημοκρατικών” διαδικασιών.

Με τα κόμματα λοιπόν, βρίσκουν την έκφρασή τους όλες οι κοινωνικές ομάδες του πληθυσμού και έχουν ένα βήμα να εκφράζουν τη θέλησή τους.

H πεποίθηση που είναι διάχυτη στο κοινωνικό σύνολο είναι ότι, αφού ασχολούμαστε με την πολιτική, αυτομάτως αποδεχόμαστε ότι είμαστε μέρος μιας κοινωνίας η οποία αποφασίζει από κοινού και όπου το ατομικό συμφέρον, περνάει μέσα από το συλλογικό.

Υπάρχει βέβαια και η εξής άποψη:

Η πολιτική τοποθέτηση του καθενός εξαρτάται καθαρά και μόνο από το ατομικό του συμφέρον και με βάση αυτό κάνει την επιλογή του.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η όποια μου βούληση θα εκφραστεί μέσω κάποιου υπάρχοντος σχηματισμού (ακόμα κι αν αποστασιοποιηθώ, πάλι σε ένα σχηματισμό θα ανήκω).

Και αυτό ακριβώς είναι που με μειώνει ως πολιτικό ον.

Βρίσκομαι αντιμέτωπος με την ευθύνη που θα πρέπει να έχω ως πολιτικό ον και νιώθω ότι οι επιλογές που μου προσφέρονται, είναι λίγες αλλά αποτελεσματικές. Λίγες όσες και ο αριθμός των κομμάτων (συν μία) και αποτελεσματικές όσο μία ψήφος που είναι ικανή να ανεβάσει και να κατεβάσει κυβερνήσεις.

Νιώθω ότι εκεί που θα έπρεπε να είμαι βαριά οπλισμένος στον πολιτικό αγώνα, οι μηχανισμοί είναι πλέον απλοί και αποτελεσματικοί στην εικονική αλλαγή εξουσίας και στην εικονικά θαρραλέα φωνή των μικρών “επαναστατικών” κομμάτων. Νιώθω πραγματικά ελεύθερος να βροντοφωνάζω τον έναν και τον άλλο κλέφτες, να λέω την άποψή μου, να ψηφίζω, να απεργώ, να διαμαρτύρομαι να γίνομαι “επαναστάτης” που, μη αντιλαμβανόμενος αυτήν την ευκολία, αισθάνομαι πραγματικά ότι η δράση μου είναι κάτι περισσότερο από επαρκής.

Μπορώ να είμαι φιλελεύθερος και μπρούκλης, να αυτοαποκαλούμαι μεγαλοαστός, μικροαστός, εργάτης, αριστερός, εθνικιστής ή επαναστάτης και να νιώθω μια ηδονή από αυτόν τον αυτοπροσδιορισμό που αυτή η δημοκρατία με έχει αφήσει ελεύθερο να διεκδικώ για τον εαυτό μου και να τον βροντοφωνάζω στους κόλπους της.

Αυτό που δε μου έχει μάθει όμως, είναι να καθαρίζω από το μυαλό μου όλα τα ιστορικά κατάλοιπα που ονομάζονται πολιτικές παρατάξεις, που με τις αλλοτριωμένες ιδεολογίες τους είναι σαν απόηχος ενός εγωιστικού παρελθόντος που δε λέει να κοπάσει.

Έχω αποδεχτεί ότι μέσα στα πλαίσια μιας πολυπληθούς κοινωνίας, το δώρο της δημοκρατίας προσφέρεται γενναιόδωρα μεν, αλλά με κάποιους αντικειμενικούς περιορισμούς.

Ποιοι είναι όμως όλοι αυτοί που μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται ως πολιτικοί και να παίρνουν τις τύχες των μαζών στα χέρια τους;

Ποιος είμαι εγώ στην τελική που όλοι αυτοί μου απευθύνουν το λόγο και με κάνουν να νιώθω περήφανος για αυτό που έχω στα χέρια μου; Και τι είναι στην τελική αυτό που έχω στα χέρια μου; Ένα χαρτί με κάποια ονόματα που κάθε 4 χρόνια καλούμαι να ρίξω σε ένα κουτί με άλλα τέτοια χαρτιά. Πώς είναι δυνατόν να νιώθω τόσο υπεύθυνος και ικανός να συσσωρεύσω όλους τους προβληματισμούς και τις τοποθετήσεις μου απέναντι στην κοινωνία σε ένα χαρτί.

Νομίζω ότι έχω τη δύναμη, όμως αυτό είναι μάλλον ένα παιχνίδι που μου έδωσαν για να παίζω.

Ντροπή στα κόμματα εξουσίας που έχουν εξασθενήσει τη δύναμη της ατομικής δράσης ως πολιτική πράξη και ντροπή στα κόμματα της αριστεράς που επειδή τους δόθηκε μετά τη μεταπολίτευση η ελευθερία έκφρασης, ως γνήσιοι εκπρόσωποι της προόδου και της αλλαγής, στειρώνουν και ξεφουσκώνουν κάθε δυναμική που μπορεί να υπάρχει στα σπλάχνα της κοινωνίας.

Οι μοναδικές οδοί που έχω να επιλέξω στη δημοκρατία αυτή είναι είτε μια ψήφος, είτε η υποταγή μου σε κάποιο πολιτικό σχηματισμό για να καταφέρω να εξελιχθώ και να γίνω εγώ ο δέκτης ψήφων. Η δημοκρατία αυτή το μόνο που αφήνει πραγματικά ελεύθερο να φωνάζει και να ακούγεται είναι οι ομάδες, τα κόμματα, οι οργανώσεις, οι σύνδεσμοι, οι συμμορίες, οι συνδικαλιστικοί σχηματισμοί, ακόμα και εξωκοινοβουλευτικοί σχηματισμοί, αρκεί τα μέλη να απαρτίζουν έναν όχλο, να κινούνται ομοιόμορφα και να ‘χουν ενιαίους κώδικες και αξίες.

Αυτή η δημοκρατία είναι δημοκρατία μαζών.

Μαζών που ευτυχώς γι’ αυτήν συντονίζονται έχοντας ως υποβολέα τους ηγέτες και τα σύμβολά τους.

Αυτός που τελικά κυβερνάει, είναι απλά ο πιο συμπαγής όχλος μαζί με τον υποβολέα του.

Αναρωτιέμαι αν πραγματικά στο τέλος θα καταφέρω να εκφράσω αυτό που είχα εξ αρχής στο νου μου, ή αν τελικά στην πορεία θα χαθώ.
Αναρωτιέμαι τελικά αν οι εκλογές δίνουν πραγματικά ένα προβάδισμα στον πιο ικανό απ’ ότι μια τυχαία επιλογή.

Το νεοελληνικό πολιτικό σύστημα και η κοινωνία βυθίζονται συνεχώς σε γενικευμένη παρακμή, χωρίς κάποια ρωγμή αλλαγής και ανάκαμψης. Από την εποχή που ξέσπασε η κρίση το 2008 δεν έχει γίνει καμία ουσιαστική αλλαγή στους θεσμούς που επέτρεψαν και διευκόλυναν την πορεία προς τον γκρεμό. Ούτε το πολιτικό σύστημα είναι πρόθυμο γι” αυτό ούτε η κοινωνία δείχνει διάθεση για κάτι παρόμοιο. Επιπλέον η τελευταία επιτρέπει στους υπευθύνους της οικονομικής και πολιτικής χρεοκοπίας να ασκούν ακόμη κυβερνητικό έργο επιτείνοντας έτι περαιτέρω τη θλιβερή κατάσταση.

Πράγματι, το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να προσφέρει λύση στο πρόβλημα, διότι είναι μέρος του προβλήματος. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ανακυκλώνει το πρόβλημα και τα αδιέξοδα, διότι εκεί βρίσκεται η μόνη ικανότητά του. Δεν έχει εκπαιδευθεί για κάτι άλλο, ούτε έχει την πρόθεση ούτε είναι ικανό να αναζητήσει δημιουργικές αντιλήψεις. Μερικά τελευταία δείγματα: το τρίτο Μνημόνιο, τα νέα εξουθενωτικά μέτρα λιτότητας, η αδυσώπητη κυριαρχία της φοροδιαφυγής, η άρνηση για τιμωρία των υπευθύνων της χρεοκοπίας, οι αντισυνταγματικές πράξεις τόσο της κυβερνητικής εξουσίας όσο και της δικαστικής. Η τελευταία επιπλέον επέτρεψε τη νομιμότητα της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής και εξασφαλίζει την ατιμωρησία των εγκληματικών πράξεών της.

Ενώπιον του γενικευμένου αδιεξόδου η κοινωνία, αντί να στραφεί στον εαυτό της και να αναζητήσει δημιουργική λύση, στρέφεται απεγνωσμένη σε παιδαριώδεις εθνικιστικές κινήσεις, σε επικίνδυνες νεοναζιστικές βαρβαρότητες και σε πομπώδη αντιμνημονιακά και αριστερά ιδεολογήματα. Η κατάσταση αυτή δηλώνει μια διχασμένη, απροπροσανατόλιστη, ηττημένη και ηττοπαθή κοινωνία, που εκδηλώνεται τόσο στις προτιμήσεις της σε απαράδεκτους κομματικούς σχηματισμούς όσο και στο γεγονός πως ανέδειξε πρωθυπουργούς άτομα ανίκανα και ολίγιστα, όπως ο Κ. Καραμανλής Β΄, ο Γ.Α. Παπανδρέου και ο Α. Σαμαράς.

Είναι ως η κοινωνία να έχει αποφασίσει υποσυνειδήτως να αυτοκτονήσει και το πράττει με συχνές δόσεις δηλητηρίου, το οποίο έχει πολλές μορφές: εθνικισμός, λαϊκισμός, κομματισμός, κρατισμός, συντεχνιασμός, πελατειακές σχέσεις, θρησκευτικές ιδεοληψίες, ρατσιστικές αντιλήψεις, ιδιώτευση, απάθεια για τα κοινά και το κοινό αγαθό. Κυρίως όμως παραμένει δέσμια του κομματισμού, δηλαδή της αντίληψης πως κάποιο ή κάποια κόμματα θα τη σώσουν από την καταστροφή.

Είναι ευρέως διαδεδομένη η εντύπωση πως τα κόμματα μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, πως έχουν δυνάμεις, στελέχη και θέληση για ουσιαστική αλλαγή πως, επιπλέον, αυτός είναι και ο μόνος δρόμος. Ομως η χρεοκοπία και η γενικευμένη παρακμή διαψεύδουν αυτή την αντίληψη και αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο: το μόνο για το οποίο τα κόμματα είναι ικανά είναι το συμφέρον το δικό τους, των ανωτέρων τάξεων και η καταστροφή της χώρας. Πάντοτε τα κόμματα αποδείχθηκαν, όχι σωτήρες, αλλά ολετήρες.

Αψευδής μάρτυς το παρελθόν πριν από το 2009 και μετά το 2009, μέχρι σήμερα. Οποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να δει αυτή την αλήθεια, σημαίνει πως είτε έχει άμεσο προσωπικό συμφέρον από την κομματοκρατία είτε πάσχει από στρουθοκαμηλισμό. Ενώ όλα τα ρολόγια δείχνουν μεσάνυχτα, η κοινωνία αρνείται να τα δει.

Το έργο της «σωτηρίας» υπερβαίνει τις συνήθεις κομματικές δυνάμεις και μάλιστα νεοελληνικής κοπής. Διότι πρέπει να αλλάξουν όλα όσα έχουν αποτύχει, και έχουν αποτύχει όλα: το διοικητικό, το πολιτικό και το δικαστικό σύστημα, το παρασιτικό μοντέλο οικονομίας, παραγωγής και διανομής, το πελατειακό κράτος, ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί… Εχουν αποτύχει όλες οι ισχύουσες σημασίες, νοοτροπίες, συμπεριφορές, οι εθνικιστικές ιδεολογίες, οι θρησκευτικές ιδεοληψίες, οι δομές, οι θεσμοί. Ολα αυτά κατάγονται από πολύ παλιά και έχουν βαθιές ρίζες, τις οποίες τα κόμματα αντί να ξεριζώνουν τις ποτίζουν επί δεκαετίες.

Το έργο της εξόδου από τη γενικευμένη παρακμή είναι έργο τιτάνιο, αφού πρέπει να ανοικοδομηθεί ένα σύστημα εκ του μηδενός, στην κυριολεξία. Πράγματι, όλα έχουν καταρρεύσει, όλα είναι απέραντοι ερειπιώνες: οικονομικοί, κοινωνικοί, πολιτικοί, πολιτισμικοί, ηθικοί. Συνεπώς το μείζον πρόβλημα είναι ταυτοχρόνως οικονομικό, πολιτικό, πολιτισμικό και κοινωνικό. Το έργο της ανοικοδόμησης μπορεί και πρέπει να πραγματοποιηθεί μόνο από το σύνολο των κοινωνικών δυνάμεων, από την κινητοποίηση όλων των παραγωγικών τομέων, σε όλους τους χώρους, επαγγελματικούς, εργασιακούς, πανεπιστημιακούς, σχολικούς, στα χωριά, στις πόλεις, στις συνοικίες.

Το επείγον πολιτικό ζήτημα δεν είναι να αλλάξει η κυβέρνηση με κάποιο κόμμα, αλλά να αλλάξει το πολιτικό σύστημα, οι δομές, οι ολιγαρχικοί θεσμοί. Οι σημαντικές και ουσιαστικές αλλαγές δεν προκύπτουν από τα κόμματα και τις εκλογές, αλλά από την αυτόνομη και δημιουργική δράση των ανθρώπων, από την απαίτηση και κινητοποίηση της κοινωνίας.



Γιώργου Ν. Οικονόμου Δρ Φιλοσοφίας

Ένα πολιτικό και οικονομικό θρίλερ, άμεσα συνδεδεμένο με εξοπλιστικά προγράμματα, που κόστισαν και συνεχίζουν να κοστίζουν δισεκατομμύρια ευρώ στους φορολογούμενους πολίτες, συμβάλλοντας καθοριστικά στην κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, βρίσκεται σε εξέλιξη μετά την αποκάλυψη ότι ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου -όπως κατηγορείται- αφαίρεσε από την περίφημη, πλέον, «λίστα Λαγκάρντ» τα ονόματα των δύο ξαδέρφων του Ελένης και Μαρίνας Παπακωνσταντίνου.
Δύο ξαδέρφες, που -εκτός του ισχυρού επωνύμου, καθώς είναι κόρες του (υπουργού μέχρι το 1993) Μιχάλη Παπακωνσταντίνου- έχουν και δύο ισχυρούς οικονομικά και επιχειρηματικά συζύγους, εις εκ των οποίων, ο Ανδρέας Ρωσσώνης, άνδρας της Μαρίνας Παπακωνσταντίνου, θεωρείται και είναι ένας από τους μεγαλύτερους «παίκτες» των εξοπλιστικών προγραμμάτων της Μεταπολίτευσης.

Η αποκάλυψη για την ύπαρξη λογαριασμού ύψους περίπου 1.220.000 δολ. ενδεχομένως να αποτελεί απλώς την κορυφή του παγόβουνου. Ενώ το χρηματικό αυτό ποσό φαίνεται ότι μπορεί να δικαιολογηθεί από την οικονομική επιφάνεια των εμπλεκομένων (αν και μένει να διερευνηθεί αν είχε φορολογηθεί στην Ελλάδα προτού «ταξιδέψει» για την HSBC), διάφορα γεγονότα που συνδέονται με σημαντικά εξοπλιστικά προγράμματα από τον Οκτώβριο του 2009 -που το ΠΑΣΟΚ έγινε κυβέρνηση και ο Γ. Παπακωνσταντίνου ανέλαβε, ως εξ απορρήτων του Γ. Παπανδρέου, το υπουργείο Οικονομικών-, στα οποία εμφανίζεται ξαφνικά να διαδραματίζει ενεργό ρόλο ο κ. Ρωσσώνης, δίνουν μια άλλη διάσταση στην όλη υπόθεση και συνθέτουν ένα πολύ πιο μυστηριώδες παρασκήνιο το οποίο συνοδεύει την υπόθεση παραποίησης της «λίστας Λαγκάρντ».

Εχει ιδιαίτερη σημασία μάλιστα το γεγονός ότι ενώ ο κ. Ρωσσώνης, που μέχρι τότε επιχειρηματικά δραστηριοποιείτο (αθόρυβα) στον τομέα των προμηθειών του Πολεμικού Ναυτικού, μόλις ο εξάδελφος της συζύγου του έγινε πανίσχυρος «τσάρος» επέκτεινε (το ίδιο αθόρυβα, αλλά θεματικά) τις δραστηριότητές του στον χώρο των αμαρτωλών Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, καθώς και στα εξοπλιστικά της Πολεμικής Αεροπορίας.

Εως 2 δισ. ευρώ υπολογίζονται συνολικά οι προμήθειες στις οποίες, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αναμίχθηκε έκτοτε ο κ. Ρωσσώνης. Επίσης έχει σημασία ότι όλοι όσοι ασχολούνται με τέτοιες δουλειές αποφεύγουν συστηματικά τα φώτα της δημοσιότητας, που θεωρείται παντοιοτρόπως βλαπτική για τις κινήσεις και τις επαφές τους. Τη δημοσιότητα αυτή ο κ. Ρωσσώνης δεν θα μπορούσε να την αποφύγει αν εμφανιζόταν το όνομά του στη «λίστα Λαγκάρντ», όπως τελικά δεν την απέφυγε και μετά την εκδήλωση του σκανδάλου…
Η εμπλοκή με τον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων είναι μάλιστα το (πιο κρίσιμο ίσως) στοιχείο που συνδέει τον (τότε υπουργό Εθνικής Αμυνας) Ευάγγελο Βενιζέλο με το δίδυμο Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου, μολονότι οι δρόμοι τους έχουν τώρα χωρίσει στην προσπάθεια να διασώσει ο καθένας εαυτόν!

Πέραν των άλλων, επιβεβαιώνεται, πάντως, για άλλη μια φορά ότι ο τομέας των εξοπλισμών των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων πάσχει, δικαιώνοντας όλους όσοι διαχρονικά συνδέουν τη διαφθορά και το «μαύρο» χρήμα στη χώρα μας με την πώληση οπλικών συστημάτων. Και αυτό γιατί ενώ ο κ. Ρωσσώνης και γενικότερα η οικογένεια Παπακωνσταντίνου ίσως μπορεί να δικαιολογήσουν την προέλευση των χρημάτων που βρέθηκαν σε τραπεζικό λογαριασμό, εκείνο που καλείται ο σύζυγος της Μαρίνας Παπακωνσταντίνου να εξηγήσει είναι πώς εμπλέκεται ξαφνικά στην προσπάθεια επίλυσης των σοβαρών προβλημάτων των Ελληνικών Ναυπηγείων Σκαραμαγκά (ΕΝΑΕ), αλλά και στην προσπάθεια επίλυσης των τεχνικών προβλημάτων των ιταλικής προέλευσης, μέσης μεταφορικής ικανότητας αεροσκαφών C-27J Spartan της Πολεμικής Αεροπορίας, μαζί με τον σύμβουλο του Γιώργου Παπανδρέου, από την περίοδο που ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Θεόδωρο Ασημακόπουλο.

Τα πράγματα δε περιπλέκονται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι η επίλυση των προβλημάτων αυτών, ιδιαίτερα των ΕΝΑΕ, πέρασαν στην αρμοδιότητα του τότε υπουργού Οικονομικών, στενού συνεργάτη του κ. Παπανδρέου Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Του συγγενούς δηλαδή!
Η «κυριακάτικη δημοκρατία» αποκαλύπτει σήμερα όλο το άγνωστο παρασκήνιο των κινήσεων των εμπλεκομένων στην υπόθεση, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τα εξοπλιστικά προγράμματα εκείνης της εποχής. Οι αποφάσεις που ελήφθησαν φαίνεται να κόστισαν πάνω από 2 δισ. ευρώ στους Ελληνες φορολογούμενους πολίτες, καθώς μόνον η παραγγελία δύο επιπλέον υποβρυχίων κλάσης «214», είχαν κόστος 1 δισ. ευρώ.


Πως μπλέκει ο Νίκος

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην ιστορία επίλυσης του προβλήματος των ΕΝΑΕ, που ακόμη υφίσταται, παρά τον περίφημο νόμο Βενιζέλου, που φέρει και την υπογραφή του κ. Παπακωνσταντίνου, με τους 1.000 εργαζομένους να παραμένουν απλήρωτοι από τον περασμένο Απρίλιο, εμπλέκεται και η οικογένεια Παπανδρέου. Κι αυτό γιατί η λύση στο πρόβλημα των ναυπηγείων, που τελικά περισσότερα προβλήματα δημιούργησε, δρομολογήθηκε από το γνωστό ταξίδι στο Κατάρ (που προκάλεσε τότε πολλές απορίες αλλά και αντιδράσεις), με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος, του Νίκου Παπανδρέου και των τότε υπουργών Οικονομίας και Ανάπτυξης Λούκα Κατσέλη και Επικρατείας Χάρη Παμπούκη. Ηταν η εποχή που ο αδερφός του τότε πρωθυπουργού εμφανιζόταν να λύνει και δένει, δίνοντας κατευθύνσεις -κατ’ άλλους εντολές- στα κυβερνητικά στελέχη.


Ο απόφοιτος του Κολλεγίου που έγινε μετά το ’80 «άρχοντας» του στόλου

Μόλις την περασμένη Δευτέρα η «δημοκρατία» αποκάλυπτε ότι ο Ανδρέας Ρωσσώνης είναι από τους κορυφαίους παράγοντες των εξοπλιστικών προγραμμάτων του Πολεμικού Ναυτικού, με τεράστιες επιτυχίες στην προμήθεια νέων οπλικών συστημάτων για το Οπλο. Απόφοιτος του πανίσχυρου Κολλεγίου Αθηνών, με πολλές και σημαντικές διασυνδέσεις σε όλους τους πολιτικούς χώρους, αλλά διατηρώντας χαμηλό προφίλ, ο Ανδρέας Ρωσσώνης χαρακτηρίζεται από τους ανθρώπους που κινούνται στον σκοτεινό και πολλές φορές βρόμικο χώρο των εξοπλισμών ως ένας από τους ισχυρότερους παίκτες της Μεταπολίτευσης!

«Ηταν τόση η δύναμή του, που όποια εταιρία εκπροσωπούσε είτε κέρδιζε τον διαγωνισμό για την προμήθεια είτε αυτός δεν ολοκληρωνόταν, δηλαδή επί της ουσίας δεν έχανε ποτέ». Με αυτόν τον τρόπο περιέγραψε το τι συνέβαινε κορυφαίος αξιωματούχος του Πολεμικού Ναυτικού, που έχει περάσει από θέσεις που σχετίζονται με την προμήθεια οπλικών συστημάτων του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (ΓΕΝ).

Σύμφωνα με τα στοιχεία που υπάρχουν στην αρμόδια Διεύθυνση του ΓΕΝ, ο κ. Ρωσσώνης από τη δεκαετία του ’80 και μετά κυριαρχεί στις προμήθειες του Πολεμικού Ναυτικού, έχοντας διάφορες αντιπροσωπίες, κατά βάση ιταλικές. Ωστόσο, η μεγάλη του επιτυχία στηρίζεται στην αντιπροσώπευση του ιταλικού οίκου πυροβόλων OTO Melara. «Δεν υπάρχει πλοίο του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού που να μην έχει επάνω τέτοιο πυροβόλο. Φρεγάτες, πυραυλάκατοι, κανονιοφόροι, όλα. Ακόμα και τα αρματαγωγά κλάσης “ΙΑΣΩΝ” έχουν επάνω πυροβόλα OTO Melara» τονίζει ο ίδιος αξιωματούχος του ΓΕΝ.

Στον κατάλογο των επιτυχιών του περιλαμβάνεται και η ναυπήγηση του νέου πετρελαιοφόρου του Ελληνικού Στόλου από τα Ναυπηγεία Ελευσίνας, το οποίο κατασκευάστηκε σε συνεργασία με τα ιταλικά ναυπηγεία Fincantieri, την αντιπροσώπευση του οποίου για την Ελλάδα είχε ο σύζυγος της Μαρίνας Παπακωνσταντίνου.

Επιπλέον, το 2004 ανέλαβε την αντιπροσωπία της κοινοπραξίας Αlenia Westinghouse και προωθούσε στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας την τορπίλη βαρέος τύπου Blackshark απέναντι στο μεγάλο φαβορί, τη γερμανική τορπίλη DM2Α4, της STN Atlas. Παρά το γεγονός ότι χρειαζόταν πιστοποίηση η Blackshark, εν τούτοις ο κ. Ρωσσώνης «χτύπησε» την προμήθεια με όλη του τη δύναμη και μπορεί να μην την πήρε, αλλά «χάλασε» τον διαγωνισμό. Μέχρι σήμερα τα υποβρύχια δεν έχουν τορπίλες…


Πώς ευνοήθηκε από τις εξελίξεις στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά

Η πώληση των Ναυπηγείων στον Αραβα Ισκαντάρ Σάφα έγινε όταν υπουργός Εθνικής Αμυνας ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Πραγματοποιήθηκε δε με τη γνωστή αβελτηρία του κ. Βενιζέλου για να κλείνει τα θέματα, αφήνοντας όμως τις πληγές ανοιχτές, για να κακοφορμίσουν έπειτα από λίγο. Η μεταβίβαση του 75% των μετοχών των ΕΝΑΕ στην εταιρία του κ. Σάφα επικυρώθηκε με νόμο από τη Βουλή το φθινόπωρο του 2010.

Βάσει της συμφωνίας, τα Ναυπηγεία για τα επόμενα 15 χρόνια θα είχαν αποκλειστικά στρατιωτικό χαρακτήρα.

Ο περιορισμός αυτός επιβλήθηκε προκειμένου να γλιτώσουν τα Ναυπηγεία από την καταβολή του προστίμου, ύψους 562.000.000 ευρώ, από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Ωστόσο, πληροφορίες αναφέρουν ότι η λύση αυτή προτάθηκε από την ελληνική κυβέρνηση, έγινε αποδεκτή από την Ε.Ε. και παρουσιάστηκε από την ευρωπαϊκή επιτροπή για να μην εκτεθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου. Εκ του αποτελέσματος, πάντως, η λύση αυτή βοήθησε την προώθηση των (επιχειρηματικά θεμιτών) συμφερόντων του κ. Ρωσσώνη.

Επτά μήνες αφότου παρήλθε η προθεσμία συμμόρφωσης της ελληνικής πλευράς, τον Δεκέμβριο του 2011, ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν, υπεύθυνος για ζητήματα ανταγωνισμού, Χοακίν Αλμούνια, κατέστησε σαφές με απόφασή του ότι το θέμα του προστίμου θεωρείται λήξαν μόνο αν διαχωριστούν τα Ναυπηγεία σε εμπορικό και στρατιωτικό τμήμα, εκποιηθούν τα περιουσιακά στοιχεία του εμπορικού τμήματος και το στρατιωτικό σκέλος αναλάβει μόνο προγράμματα ναυπήγησης του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.

Τραγικό είναι επίσης ότι η Ελλάδα από τη δεκαετία του 2000 έχει παραγγείλει τέσσερα γερμανικά υποβρύχια στους Γερμανούς τότε ιδιοκτήτες των ναυπηγείων, έχει πληρώσει μέχρι σήμερα περισσότερα από 2,5 δισ. ευρώ και έχει παραλάβει μόνο ένα. Μπαίνοντας ο Σάφα στα Ναυπηγεία, ο κ. Βενιζέλος, ο γνωστός «πατριώτης» πολιτικός, παρήγγειλε άλλα δύο υποβρύχια, με κόστος 1 δισ. ευρώ, τα οποία θα πληρώσουν οι Ελληνες φορολογούμενοι πολίτες, οι οποίοι βλέπουν καθημερινά τα εισοδήματά τους να μειώνονται.

Είναι η εποχή που ο κ. Βενιζέλος, με τη γνωστή έπαρση και λεκτική αλαζονεία που τον διακρίνει, θριαμβολογεί για τη «σωτήρια λύση» και αντιμετωπίζει σχεδόν απαξιωτικά όποιον «τολμούσε» να αμφισβητήσει τη λύση του. Ασχετα αν ακόμη και στενοί του συνεργάτες έλεγαν ότι «θα τη βρούμε μπροστά μας αυτή τη συμφωνία».

Και τώρα τη βρίσκουν. Αξίζει να σημειωθεί ότι με το θέμα έχει ασχοληθεί στο παρελθόν εμμέσως και ο άλλος κορυφαίος, φιλόδοξος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.
Τον Αύγουστο του 2011 με απόφαση Χρυσοχοΐδη, που τότε ήταν υπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, συγκροτήθηκε «διαρκής επιτροπή για τη διερεύνηση των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης»! Και τα αποτελέσματα αυτής ήταν ένα μεγαλοπρεπές μηδέν.


Η στενή σχέση με τον Σάφα

Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με πληροφορίες που διακινούνται, ο κ. Ρωσσώνης φέρεται να διατηρεί επαγγελματικές και φιλικές σχέσεις με τον ιδιοκτήτη των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά (ΕΝΑΕ) Ισκαντάρ Σάφα. Ο κ. Ρωσσώνης, λόγω της εμπειρίας του στα εξοπλιστικά του Πολεμικού Ναυτικού, δραστηριοποιήθηκε και στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, προωθώντας το πρόγραμμα των κορβετών Benuna έναντι των γαλλικών φρεγατών FREMM. Αυτό είχε ως συνέπεια να έρθει πολύ κοντά με τον Ισκαντάρ Σάφα και να προστεθεί στην υπόλοιπη λιβανέζικη παρέα των Αθηνών, που απαρτίζεται από τους επιχειρηματίες Τζ. Χάλακ, γνωστό στην Ελλάδα ως διαχρονικό φίλο της οικογενείας Παπανδρέου, και Αλ Χουρί, εκπρόσωπο της λιβανέζικης εταιρίας CCC, με έδρα την Αθήνα, της οποίας νομικός σύμβουλος φέρεται ο (πρώην υπουργός και εκ των πλέον έμπιστων συνεργατών του Γ. Παπανδρέου) Χάρης Παμπούκης.
Κάτι που εφόσον αληθεύει, δημιουργεί ένα επιπλέον πρόβλημα στον πρώην υπουργό Οικονομικών, επί των ημερών του οποίου οι Γερμανοί -αντί να πληρώσουν ρήτρα εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ για την καθυστέρηση στην παράδοση των υποβρυχίων κλάσης «214»- πήραν μέσω του Ισκαντάρ Σάφα μια ακόμη παραγγελία για δύο επιπλέον υποβρύχια, που θα κοστίσουν στον σκληρά δοκιμαζόμενο Ελληνα πολίτη το ποσό του 1 δισ. ευρώ. Φυσικά η ευθύνη δεν ανήκει μόνον στον κ. Παπακωνσταντίνου, αλλά και στον σημερινό πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν υπουργός Εθνικής Αμυνας και εισηγητής της συγκεκριμένης λύσης!


Εμπλοκή και με τα αεροσκάφη

Ο κ. Ρωσσώνης, αφήνοντας για λίγο τη θάλασσα και τα εξοπλιστικά προγράμματα του Πολεμικού Ναυτικού, εμφανίζεται ξαφνικά και κυριολεκτικά από το πουθενά στην προσπάθεια επίλυσης των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η παραλαβή των μέσης μεταφορικής ικανότητας αεροσκαφών C-27J Spartan. Βρισκόμαστε στο 2010, επί υπουργίας στο Εθνικής Αμυνας του Ευάγγελου Βενιζέλου, και το 2011, επί Πάνου Μπεγλίτη, όπου διεξάγονται σκληρές διαπραγματεύσεις μεταξύ της Πολεμικής Αεροπορίας και της κατασκευάστριας εταιρίας για την παραλαβή των C-27J. Τα αεροσκάφη παρουσιάζουν διάφορα τεχνικά προβλήματα και η ελληνική Πολεμική Αεροπορία αρνείται να τα παραλάβει. Ο τότε γενικός διευθυντής Αμυντικών Εξοπλισμών Ε. Βασιλάκος επιβάλλει ρήτρες καθυστέρησης, που κανείς δεν γνωρίζει αν σήμερα πληρώνονται, και το «ντουέτο» Ασημακόπουλου – Ρωσσώνη παρασκηνιακώς καταβάλλει προσπάθειες για να μην πληρωθούν οι ρήτρες, τα αεροπλάνα να παραληφθούν όπως όπως και να ενεργοποιηθεί η «οψιόν» αγοράς επιπλέον 3 αεροσκαφών! Κάτι που δεν έγινε τελικά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα κόστισε στους Ελληνες φορολογουμένους 273.200.000 ευρώ και υπεγράφη επί ημερών υπουργίας του Γιάννου Παπαντωνίου. Και ενώ με την υπογραφή της σύμβασης δόθηκε ως προκαταβολή περίπου το 60% του συνολικού ποσού, μέχρι σήμερα η Πολεμική Αεροπορία έχει παραλάβει μόλις 3 από τα 8 συνολικά αεροσκάφη, εκ των οποίων συνήθως βρίσκεται σε επιχειρησιακή ετοιμότητα μόνον το ένα, λόγω των σοβαρών και άλυτων τεχνικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν.

Αυτά τα προβλήματα επιχείρησε να λύσει ο Ρωσσώνης μαζί με τον (στενό συνεργάτη και φίλο του διαχρονικού συμβούλου του Γιώργου Παπανδρέου Γρηγόρη Βαλλιανάτου) Θεόδωρο Ασημακόπουλο. Ενα «παιδί» της Ανανεωτικής Αριστεράς, παλιός συνεργάτης του Λεωνίδα Κύρκου, επικοινωνιολόγος του Φώτη Κουβέλη και παλαιός σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, ο κ. Ασημακόπουλος αντιπροσώπευε από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 την ιταλική αεροναυπηγική εταιρία Alenia…

Με τη χώρα στα πρόθυρα της πτώχευσης τους πρώτους μήνες του 2010, ο κ. Παπανδρέου βρέθηκε να έχει δύο βασικές επιλογές: είτε να προχωρήσει σε μία γενναία αναδιάρθρωση κάνοντας το χρέος βιώσιμο ώστε η όποια δημοσιονομική προσαρμογή ακολουθούσε να μπορούσε να πετύχει χωρίς να δημιουργήσει ένα καταστροφικό κύκλο ύφεσης που θα ταλαιπωρούσε την Ελλάδα για δεκαετίες, είτε να αποφύγει την αναδιάρθρωση και να επιχειρήσει το ακατόρθωτο, δηλαδή να καταστήσει το χρέος βιώσιμο ακολουθώντας μία αποπληθωριστική πολιτική βάναυσης λιτότητας

Με σημαία του το επιχείρημα περί ανάκτησης της αξιοπιστίας της χώρας επέλεξε το δεύτερο και μέσα σε λίγα χρόνια η Ελλάδα υπέστη τη μεγαλύτερη ύφεση που καταγράφηκε σε αναπτυγμένο κράτος από τα τέλη του 1700 (στοιχεία BBC).

Στο μεσοδιάστημα η κυβέρνηση πριν από το ΠΑΣΟΚ, δια στόματος ενός εκ των υπουργών οικονομικών της, αρνήθηκε την κατηγορία για απόκρυψη του πραγματικού μεγέθους του ελλείμματος και αντέστρεψε το τραπέζι, κατηγορώντας την κυβέρνηση Παπανδρέου ότι φούσκωσε επίτηδες το έλλειμμα.

Σύντομα, ανώτατα στελέχη της καταργηθείσας ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας δημοσίευσαν στοιχεία και μελέτες που υποστήριξαν την κατηγορία για εσκεμμένη, παράτυπη και πιθανώς παράνομη αύξηση του ελλείμματος.

Τρία χρόνια και τρία Μνημόνια αργότερα, τα δύο κόμματα που αλληλοκατηγορήθηκαν ότι με δόλιες και εσκεμμένες πράξεις τους προκάλεσαν την χρηματοπιστωτική και στη συνέχεια την οικονομική ελληνική κρίση που κατέστρεψε την Ελλάδα, συγκυβερνούν, υποσχόμενα τη σωτηρία της, με το νέο Πρωθυπουργό να κάνει λόγο για ανάκτηση της διεθνούς εμπιστοσύνης.

Πώς είναι, όμως, ποτέ δυνατόν να υπάρξει η παραμικρή ανάκτηση εμπιστοσύνης, στο εσωτερικό ή το εξωτερικό, χωρίς να αποκατασταθεί η αλήθεια για το γεγονός που πλήγωσε την Ελλάδα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στην ιστορία της εν καιρώ ειρήνης; Πώς θα μπορέσει να υπάρξει κοινωνική, πολιτική και τελικά οικονομική ανάρρωση αν δεν αναδειχθεί τί όντως συνέβη με το έλλειμμα της χώρας; Παραποιήθηκε προς τα πάνω ή προς κάτω, από ποιον, σε συμφωνία με ποιους και γιατί;

Πώς γίνεται να υπάρχει Έλληνας, πολιτικός ή πολίτης, που να μην επιθυμεί να αναδειχθεί διεθνώς η αλήθεια και να επιρριφθούν οι ευθύνες εκεί όπου πράγματι ανήκουν, διαλύοντας για πάντα το ραδιενεργό νέφος που έχει πέσει πάνω απ' ολόκληρη τη χώρα και που θα τη μολύνει για δεκαετίες;

Και όμως και τα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης αρνούνται να αποκαλύψουν την αλήθεια απορρίπτοντας κάθε σχετικό αίτημα και επιλέγοντας την απόλυτη σιωπή.

Ποιον, όμως, προστατεύουν με αυτόν τον τρόπο; Τί κρύβεται πίσω από την ιστορία παραποίησης του ελλείμματος και των ελληνικών στατιστικών στοιχείων;

Πριν τρία χρόνια, μετά από μία σκληρή δικαστική διαμάχη, το Bloomberg υποχρέωσε την Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα (FED) να δημοσιεύσει μία σειρά εγγράφων σχετικών με τη μυστική διάσωση τραπεζών με τα χρήματα των Αμερικανών πολιτών. Αυτή η νίκη της αμερικανικής δικαιοσύνης απέναντι στη FED έδωσε ελπίδες ότι θα ακολουθούσε μία αντίστοιχη νίκη της δικαιοσύνης στην Ευρώπη, όταν θα υποχρεωνόταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) να αποκαλύψει τα στοιχεία για το πώς η Goldman Sachs βοήθησε την Ελλάδα να αποκρύψει τμήμα του χρέους της και για το αν η ΕΕ γνώριζε την πραγματική οικονομική εικόνα της Ελλάδας πριν το 2009 ή όχι.

Δυστυχώς, φαίνεται πως η 'υπόθεση ελληνική κρίση' είναι πιο καυτή και από τα μυστικά δάνεια ύψους 10, περίπου, τρις δολαρίων που η FED παρείχε προς διάφορες τράπεζες, καθώς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απέρριψε στις 29/11/2012 το αίτημα του Bloomberg για τη δημοσιοποίηση των σχετικών με την Ελλάδα στοιχείων και επέτρεψε στην ΕΚΤ να τα κρατήσει ως επτασφράγιστο μυστικό λες και δεν είναι εξαιτίας αυτών που υποτίθεται ότι τα κράτη της Ευρωζώνης ανέλαβαν τη 'διάσωση' της Ελλάδας και σα να μη συνδέεται μ' αυτά η ευρωπαϊκή κρίση έτσι ώστε οι Ευρωπαίοι πολίτες να έχουν το δικαίωμα να λάβουν γνώση αυτών.

Όσον αφορά, δε, σε εσωτερική έρευνα που επισήμως ξεκίνησε η αμερικανική FED το Φεβρουάριο του 2010 για την ανάμειξη της Goldman Sachs στην παραποίηση των ελληνικών στοιχείων για το χρέος και το έλλειμμα, τρία χρόνια αργότερα ακόμη δεν υπάρχει πόρισμα.

Έτσι, η ελληνική συγκυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τα Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και η Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα αρνούνται να συνεισφέρουν στην αποκατάσταση της αλήθειας για το αν, πότε, πώς και από ποιον παραποιήθηκαν τα ελληνικά στατιστικά στοιχεία. Και οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν θίγουν καν αυτό το θέμα αλλά αντίθετα σιωπούν.

Επειδή, όμως, με αυτήν ακριβώς την αιτιολογία, δηλαδή των παραποιημένων στατιστικών στοιχείων, και της χειρότερης της παρουσιαζόμενης οικονομικής κατάστασης, η Ελλάδα καταδικάστηκε εν μία νυχτί να βασανίζεται για δεκαετίες και επειδή στο όνομα της αποκατάστασης της αξιοπιστίας της χώρας δεν πραγματοποιήθηκε μία γρήγορη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, πρέπει πάση θυσία η αλήθεια να αποκαλυφθεί και αυτό να μετατραπεί σε διαρκή απαίτηση όλων μας.

Αρωγός σε αυτήν την προσπάθεια ίσως αποδειχτεί ένα μικρό αρχείο με αποσπάσματα από συνεντεύξεις – ομιλίες του Γ. Παπανδρέου όταν, ως νέος Πρωθυπουργός της χώρας, υποστήριζε σε εγχώρια και διεθνή ΜΜΕ πως είναι, πράγματι, η εσκεμμένη παραποίηση των στατιστικών στοιχείων για το έλλειμμα (και το χρέος κ.α.) από την κυβέρνηση Καραμανλή που προκάλεσαν την έλλειψη αξιοπιστίας της χώρας και την ελληνική κρίση, οδηγώντας, τελικά, στο Μνημόνιο.

Αυτό το μικρό αρχείο με αποσπάσματα από τον ίδιο τον ιστότοπο του πρώην Πρωθυπουργού, παρατίθεται στη συνέχεια.

Επιπροσθέτως, παρατίθενται δύο κείμενα επεξηγηματικά του γιατί η Ελλάδα έπρεπε να προχωρήσει γρήγορα σε αναδιάρθρωση του χρέους της, με την παράθεση στοιχείων από ειδικούς, τα οποία, όπως θα διαβάσετε στα αποσπάσματα, ο κ. Παπανδρέου παραδέχεται πως γνώριζε πριν αποφασίσει την προσφυγή στο ΔΝΤ.


Ο Γ. Παπανδρέου για το Έλλειμμα & τα παραποιημένα στατιστικά στοιχεία


Αποσπάσματα από συνεντεύξεις – ομιλίες Γ. Παπανδρέου για το ότι η εσκεμμένη παραποίηση των στατιστικών στοιχείων για το έλλειμμα (και το χρέος κ.α.) από την κυβέρνηση Καραμανλή προκάλεσε την την έλλειψη αξιοπιστίας της χώρας και την ελληνική κρίση, οδηγώντας στο Μνημόνιο.
Συνέντευξη στο CNBC

Κτίριο Συμβουλίου Ευρωπαϊκής Ένωσης, Βρυξέλλες, 11 Δεκεμβρίου 2009 - Συνέντευξη του Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στο CNBC στη δημοσιογράφο: Caroline Cimenti

Γιώργος Α. Παπανδρέου: .... Δημιουργήσαμε μια νέα Στατιστική Υπηρεσία, ανεξάρτητη από την κυβέρνηση κι έτσι κατορθώσαμε να διακρίνουμε το πραγματικό πρόβλημα και τη διόγκωση του ελλείμματος και είμαστε έτοιμοι να το αντιμετωπίσουμε.


Ζάππειο Μέγαρο, 13 Ιανουαρίου 2010 Συνέντευξη Τύπου του Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου προς στους εκπροσώπους των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Οι υποβαθμίσεις έγιναν λόγω της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα και για την οποία ευθύνεται αυτό το τεράστιο χρέος και αυτό το τεράστιο έλλειμμα και τελικά, το έλλειμμα αξιοπιστίας, που είναι βεβαίως όλο της προηγούμενης κυβέρνησης.

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Πρώτα απ' όλα, λέμε αλήθεια στον Ελληνικό λαό. Και αυτό είναι που θέλουμε να κατακτήσουμε αξιόπιστα και διεθνώς. Το ότι εμείς δείξαμε, ανοίξαμε τα χαρτιά μας, και είπαμε «αυτά είναι τα χρεωστούμενα και δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς». Τα κρύβαμε δηλαδή αυτά τα χρεωστούμενα; Βεβαίως, αυτό ξέρετε τι δημιούργησε; Τεράστια αναξιοπιστία διεθνώς. Αυτό πληρώνουμε. Πληρώνουμε ότι έλεγε η κυβέρνηση 6%, έλεγε καταρχήν 2,7% στον προϋπολογισμό, μετά έλεγε 3,7%, μετά έλεγε 6%, τον Ιούνιο και φτάσαμε στο 12,7%.

Εσείς που θα τα παρακολουθούσατε στο εξωτερικό, τι θα λέγατε; Θα λέγατε, μας κορόιδεψαν. Μία, δύο, τρεις, πόσες φορές; Άρα λοιπόν, έχουν εύλογα ερωτήματα. Αν δεν είχε αλλάξει η κυβέρνηση, όχι απλώς χρεοκοπία, αλλά δεν ξέρω πώς θα αντιμετωπίζαμε μια συνέχεια αυτής της κατάστασης, που δεν μπορούσε ούτε καν να εμφανιστεί ο προηγούμενος Πρωθυπουργός και να τον πιστέψουν.

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Το spread, ο δανεισμός, το κόστος των χρημάτων άνοιξε βεβαίως όταν αποκαλύφθηκε η αλήθεια. Αυτή είναι η αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι είχαμε φτάσει στο 12,7% ...

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Δυστυχώς, το τι βρήκαμε, πράγματι είναι για κλάματα. Δυστυχώς. Η κατάσταση είναι για κλάματα.


Συνέντευξη στο «DER SPIEGEL» Αθήνα, 22 Φεβρουαρίου 2010 - Συνέντευξη του Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στους δημοσιογράφους Manfred Ertel και Mathieu Von Rohr για το περιοδικό «DER SPIEGEL» Τεύχος 8 / 2010
Δημοσιογράφος: Η Ελλάδα επί χρόνια παραποιούσε τα στατιστικά στοιχεία, προκειμένου να αποκρύψει από την υπόλοιπη Ευρώπη το τεράστιο δημόσιο χρέος πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ και το δημοσιονομικό έλλειμμα του 12,7%. Πώς μπορεί να γίνεται κάτι τέτοιο; Πώς και δεν μπόρεσε κανείς να το αντιληφθεί;

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Αυτό είναι ένα καλό ερώτημα, που κι εμάς όλους απασχολεί. Ξεκινήσαμε κοινοβουλευτική έρευνα. Κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί τις διαστάσεις αυτού του θέματος.

Δημοσιογράφος: Ποιος είναι υπεύθυνος γι' αυτό; Είναι πράγματι μόνον ο πρώην επικεφαλής της Στατιστικής Υπηρεσίας, τον οποίο τώρα κατηγορούν όλες οι πλευρές, ή μήπως και ο προκάτοχός σας Κωνσταντίνος Καραμανλής προσωπικά;

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Φυσικά και δεν είναι υπεύθυνος μόνο ένας αξιωματούχος της Στατιστικής Υπηρεσίας, ο οποίος οφείλει τη θέση του σε πολιτικό διορισμό από την προηγούμενη κυβέρνηση. Δεν θα ήθελα όμως να αποφανθώ, πριν ολοκληρωθούν οι έρευνες.

Συνέντευξη στο "National Public Radio" Ουάσιγκτον, ΗΠΑ, 8 Μαρτίου 2010 - Συνέντευξη στο "National Public Radio" Γραφείο Πρωθυπουργού — Συνέντευξη του Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στην εκπομπή του "National Public Radio", «All Things Considered», με τον δημοσιογράφο Robert Siegel
Robert Siegel: Αναλάβατε την εξουσία τον περασμένο Οκτώβριο. Και είπατε ότι μόνο τότε ανακαλύψατε ότι το έλλειμμα της Ελλάδας ήταν διπλάσιο από εκείνο που σας είχαν ανακοινώσει. Θα μπορούσατε ίσως να μας μιλήσετε γι’ αυτή τη στιγμή, όταν αντιληφθήκατε τον κυκεώνα των προβλημάτων που κληρονομήσατε;

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Ήταν πράγματι ένα σοκ. Αντιλήφθηκα ότι δεν πηγαίναμε καλά. Αλλά και στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ρωτούσα τον τότε Πρωθυπουργό, Κ. Καραμανλή, ποια ήταν η κατάσταση του δημόσιου χρέους, και δεν ελάμβανα σαφή απάντηση.

Όταν γίναμε Κυβέρνηση, διαπιστώσαμε ότι το έλλειμμα – και το χρέος φυσικά – ήταν ιδιαίτερα υψηλό και είχαμε συνεπώς ένα σοβαρό πρόβλημα να λύσουμε.

Αυτό που συνέβη, φυσικά, ήταν ότι οι διεθνείς αγορές επέδειξαν μεγάλη νευρικότητα, ήθελαν να δουν άμεσα αποτελέσματα και, για το λόγο αυτό, χρειάστηκε να δρομολογήσουμε ένα πρόγραμμα λιτότητας, το οποίο είναι προφανώς επώδυνο, αλλά αναγκαίο, σαν ένα πικρό ποτήρι,

Συνέντευξη στο "Public Broadcasting Service - News Hour" Ουάσιγκτον, ΗΠΑ, 8 Μαρτίου 2010 - Συνέντευξη του Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στην εκπομπή του " Public Broadcasting Service (PBS) News Hour " , με την δημοσιογράφο Judy Woodruff, ανταποκρίτρια της εκπομπής «The Newshour With Jim Lehrer»

Judy Woodruff: Πολλές χώρες ανά τον κόσμο βρίσκονται αντιμέτωπες αυτή τη στιγμή με σοβαρή οικονομική κρίση και προβλήματα λόγω δημοσίου χρέους. Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι τα προβλήματα της Ελλάδας προκάλεσαν τόση συζήτηση;

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Εύλογο το ερώτημά σας. Όντως, αντιμετωπίζουμε πρόβλημα λόγω αυξημένου χρέους, το οποίο αποκαλύφθηκε όταν αναλάβαμε καθήκοντα, προ ολίγων μηνών, οπότε ανακαλύψαμε ότι το πρόβλημα ήταν πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι περιμέναμε.

Συνέντευξη στο περιοδικό «Politique Internationale» Αθήνα, 14 Μαΐου 2010 - Συνέντευξη του Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στο περιοδικό «Politique Internationale» με τη δημοσιογράφο Jean Catsiapis (Τεύχος Άνοιξης 2010)

Jean Catsiapis: Κύριε Πρωθυπουργέ, η Ελλάδα, μέσω των δικών της προσπαθειών και χάρη στη στήριξη των εταίρων της στην ευρωζώνη, βρίσκεται σε μια πορεία εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών της. Γνωρίζατε, τη στιγμή που αναλάβατε την εξουσία, ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν αντιπροσώπευε το 6,5% του ΑΕΠ - όπως διαβεβαίωνε η προηγούμενη κυβέρνηση - αλλά το 12,7%;

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Από τη στιγμή που ανέλαβα Πρωθυπουργός, τον περασμένο Οκτώβριο, γνώριζα πολύ καλά ότι η Ελλάδα βρισκόταν αντιμέτωπη με ένα σοβαρό δημοσιονομικό έλλειμμα. Ωστόσο, μόνο μετά την ανάληψη των καθηκόντων μου ανακάλυψα ότι οι προκάτοχοί μας είχαν αποκρύψει το πραγματικό επίπεδο του ελλείμματος. Όπως μόλις αναφέρατε, αυτό αγγίζει το 12,7% του ΑΕΠ, δηλαδή το διπλάσιο από όσο ισχυρίζονταν! Η προηγούμενη κυβέρνηση - αυτή της Νέας Δημοκρατίας - οδήγησε το δημόσιο έλλειμμα στα 30 δις ευρώ και το δημόσιο χρέος στα 300 δις ευρώ. Παρ’ όλα αυτά, το χειρότερο έλλειμμα που ανακαλύψαμε, αναλαμβάνοντας τα καθήκοντά μας, ήταν το έλλειμμα αξιοπιστίας της χώρας μας. Οι διεθνείς αγορές δεν μας εμπιστεύονταν πλέον. Με αποτέλεσμα, η Ελλάδα να έχει βρεθεί σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες δανεισμού της.

Jean Catsiapis: Τα οικονομικά και δημοσιονομικά στατιστικά στοιχεία που υπέβαλε η χώρα σας στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποδείχτηκαν, έτσι, ψευδή. Τι σχεδιάζετε να πράξετε ώστε να γίνουν αξιόπιστα:

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Γνωρίζουμε πολύ καλά το πρόβλημα και δεν το συγκαλύπτουμε. Αντιθέτως, είμαστε εμείς που το αποκαλύψαμε. Για το λόγο αυτό, βρισκόμαστε σε διαδικασία να συστήσουμε μια νέα Στατιστική Υπηρεσία, ανεξάρτητη από την Κυβέρνηση. Τα δεδομένα που θα δημοσιεύει θα είναι υπεράνω πάσης υποψίας.

Ο Γ. Παπανδρέου για την επιτακτική ανάγκη αποφυγής αναδιάρθρωσης του χρέους - Αποσπάσματα από συνεντεύξεις

Ομιλίες Γ. Παπανδρέου για το ότι αναδιάρθρωση του χρέους δεν πρέπει και δεν πρόκειται να συμβεί.

Συνέντευξη στην "EL PAIS" Μαδρίτη - Ισπανία, 23 Μαΐου 2010 - Συνέντευξη του Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Ισπανική εφημερίδα "EL PAIS".com Edicion Global με τον Διευθυντή της εφημερίδας Javier Moreno

Javier Moreno: Πιστεύετε ότι οι επενδυτές θα σας πιστέψουν; Εσείς δηλώσατε ότι η απώλεια αξιοπιστίας είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε κάποιον. Αν δούμε τις τιμές των ομολόγων αυτές τις ημέρες, δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο ότι έχουν πειστεί πως η Ελλάδα θα μπορέσει τελικά να αποφύγει την στάση πληρωμών, ή το λιγότερο μια αναδιάρθρωση του χρέους.

Γιώργος Α. Παπανδρέου: ...Δεν είναι απαραίτητο να προβούμε σε στάση πληρωμών, ούτε σε αναδιάρθρωση του χρέους.

Javier Moreno: Ίσως όχι μια άμεση στάση πληρωμών, αλλά γιατί η οργανωμένη αναδιάρθρωση του χρέους δεν αποτελεί επιλογή;

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Επιλέξαμε να μην το κάνουμε. Επιλέξαμε να επιστρέψουμε τα δάνεια που έχουμε ζητήσει. Και ο λόγος είναι ότι, γενικώς, αυτοί που δανείζουν χρήματα, θέλουν να είναι σίγουροι ότι είμαστε αξιόπιστοι τη στιγμή που πρέπει να τα επιστρέψουμε. Και αυτό είναι που θέλουμε να δείξουμε στις αγορές: ότι είμαστε αξιόπιστοι όσον αφορά τα δάνεια που μας παρέχουν οι άλλοι.

Javier Moreno: Υπάρχουν δικηγόροι, εξειδικευμένοι στην αναδιάρθρωση του χρέους, που διαβεβαιώνουν ότι η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είναι πιο εύκολη από ό,τι πιστεύεται. Δεν συμφωνείτε ότι είναι πιο ριψοκίνδυνο να επιμένετε σε μία μη βιώσιμη δημοσιονομική θέση;

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Δεν συμφωνώ ότι αυτό είναι προφανές. Αυτό που κάναμε είναι να θέσουμε σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα ιδιαίτερα σημαντικό.

Javier Moreno: ... Η εμπειρία δείχνει ότι οι περισσότερες χώρες δεν προβαίνουν σε στάση πληρωμών, όχι γιατί μένουν στην κυριολεξία χωρίς λεφτά, αλλά για πολιτικούς λόγους, γιατί υπάρχει ένα σημείο καμπής, πέρα από το οποίο η κυβέρνηση αποφασίζει ότι δεν μπορεί να επιφέρει τόσες ζημίες στους πολίτες της. Είστε εντελώς σίγουρος ότι η Κυβέρνησή σας δεν θα φτάσει σε αυτό το σημείο καμπής;

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Αυτό έχουμε αποφασίσει. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έχουμε αυτό το πρόγραμμα, με μέτρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Συνέντευξη στο «Al Jazeera English» Μέγαρο Μαξίμου, 24 Μαΐου 2010 - Συνέντευξη του Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στο «Al Jazeera English» με τον δημοσιογράφο Barnaby Phillips
Barnaby Phillips: ... πολλοί παρατηρητές λένε ότι τελικά η χώρα αυτή ίσως οδηγηθεί σε παύση πληρωμών, ίσως χρειαστεί να γίνει αναδιάρθρωση του χρέους της. Υπάρχει τέτοιος κίνδυνος για την Ελλάδα;

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Ήδη, από το πρώτο τρίμηνο, καταφέραμε να μειώσουμε το έλλειμμα κατά 42%, σε σύγκριση με πέρυσι. Έτσι λοιπόν, όχι μόνο έχουμε πετύχει τον στόχο μας, αλλά τον ξεπεράσαμε μάλιστα και, πιστεύω ότι μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι, μέχρι το τέλος αυτού του έτους. .... Υπάρχει αποφασιστικότητα και γι’ αυτό λέμε ότι η αναδιάρθρωση δεν αποτελεί επιλογή.


Συνέντευξη σε Βελγικά Μέσα Ενημέρωσης Μέγαρο Μαξίμου, 5 Ιουνίου 2010- Συνέντευξη του Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου σε εκπροσώπους Βελγικών Μέσων Ενημέρωσης

Δημοσιογράφος: Υπάρχει ακόμα το ενδεχόμενο η Ελλάδα να ζητήσει αναδιάρθρωση του εξωτερικού χρέους της;

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Όχι, το ενδεχόμενο αυτό έχει αποσυρθεί. Και ο λόγος είναι, επειδή έχουμε πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να αποτρέψουμε τη στάση πληρωμών. Αυτό ήταν αποτέλεσμα της συνεργασίας όλων. Εξασφαλίσαμε μια ήπια μετάβαση σε μια πιο βιώσιμη οικονομία, που θα μας επιτρέψει να αποπληρώσουμε κανονικά το χρέος μας.

Συνέντευξη στο Bloomberg Radio Γραφείο Τύπου Μόνιμης Αντιπροσωπίας στα Ηνωμένα Έθ, 20 Ιουνίου 2010 - Συνέντευξη Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στον δημοσιογράφο Tom Keene του Bloomberg Radio

Tom Keene: Υπάρχουν και κάποιοι που δεν σας αντιπολιτεύονται, αλλά θα έλεγα ότι συναδελφικώς επισημαίνουν ότι υπάρχουν άλλες επιλογές, όχι χρεωκοπίας, αλλά αναδιάρθρωσης. Ο Mitu Gulati συνέγραψε ένα σπουδαίο άρθρο με το Lee Buchheit, που μάλιστα έκανε μια εκπομπή με τον Cleary Gottlieb, ο οποίος διαθέτει τεράστια πείρα σε θέματα αντιμετώπισης δημοσιονομικών προβλημάτων, ενώ ο John Taylor του Πανεπιστημίου Στάνφορντ τάχθηκε στις 14 Ιουνίου, μέσω του δικού του μπλογκ, υπέρ μιας προσεκτικής αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, χωρίς χρεωκοπία ή στάση πληρωμών. Εξετάσατε το ενδεχόμενο αυτό, από κοινού με τον Υπουργό Οικονομικών σας; Αναφέρομαι στην εργασία των Gulati και Buchheit και στην πρόταση μιας αναδιάρθρωσης άνευ χρεοκοπίας.

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Έχουμε διαβάσει πολλές σχετικές αναλύσεις, καθώς υπήρξαν πολλοί που είτε πρότειναν κάτι τέτοιο, είτε το υποστήριξαν, ή το ανέφεραν απλώς. Όπως έχω πει, το βασικό έλλειμμα της Ελλάδας είναι έλλειμμα αξιοπιστίας. Θέλουμε λοιπόν να είμαστε αξιόπιστοι. Όταν λέμε επομένως ότι δεν πρόκειται να δηλώσουμε αδυναμία πληρωμών και χρεοκοπία, προτιθέμεθα να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει ενυπόγραφα απέναντι στους πιστωτές μας. Για το σκοπό αυτό, φτιάξαμε και το πρόγραμμα μέτρων και θα το τηρήσουμε. Θα είναι δύσκολο, αλλά θα το τηρήσουμε.

Συνέντευξη στο Bloomberg Νέα Υόρκη, ΗΠΑ, 21 Σεπτεμβρίου 2010 - Συνέντευξη Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στην εκπομπή του Matt Miller στο Bloomberg

Betty Liu: Γιατί είσαστε τόσο αρνητικοί στην ιδέα της αναδιάρθρωσης του χρέους; Γνωρίζω ότι έχετε πει ότι η αναδιάρθρωση του χρέους θα αποτελούσε τραγωδία για την Ελλάδα, ενώ άνθρωποι όπως ο Ρουμπινί και άλλοι, θεωρούν ότι είναι αναπόφευκτο, ότι θα αναγκασθείτε να αναδιαρθρώσετε το χρέος σας. Γιατί είστε τόσο αντίθετος με την ιδέα αυτή;

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Η παύση πληρωμών θα αποτελούσε τραγωδία γιατί, καταρχήν, όπως είπατε και προηγουμένως, δεν θα κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών – και αυτό, ίσως για πολλά χρόνια. Προφανώς, θα δημιουργηθεί μια δύσκολη κατάσταση, όχι μόνο για τις ελληνικές, αλλά και για τις ευρωπαϊκές τράπεζες. Θα μεταδοθεί το πρόβλημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και τελικά, οι πολίτες της Ελλάδας θα υποφέρουν πολύ περισσότερο. Για όλους αυτούς τους λόγους, αποφασίσαμε να εφαρμόσουμε ένα πολύ δύσκολο πρόγραμμα. Πρόκειται για ένα από τα δυσκολότερα προγράμματα που ακολούθησε ποτέ μια χώρα. Αλλά εμείς το κάνουμε. Σεβόμαστε τους στόχους. Και αυτό δημιουργεί, όχι μόνο σε εμένα, αλλά και στον Ελληνικό λαό, την πεποίθηση ότι μπορούμε να πετύχουμε.

Betty Liu: Κάποιοι όμως ισχυρίζονται ότι η μόλυνση έχει ήδη μεταδοθεί, ανεξάρτητα από το ενδεχόμενο μιας χρεοκοπίας σας. Επίσης, ορισμένοι διατείνονται ότι το όφελος μιας αναδιάρθρωσης ή μιας παύσης πληρωμών είναι ότι θα μπορέσετε κατόπιν να εφαρμόσετε τα πραγματικά μέτρα, τα οποία δεν αρέσουν στους ψηφοφόρους, αλλά είναι αυτά που χρειάζεται πραγματικά η Ελλάδα για να επανέλθει στην σωστή πορεία. Γιατί δεν αντιμετωπίζετε καν το ενδεχόμενο αυτό; Υπάρχει ένα πειστικό επιχείρημα εδώ, ότι θα σας βοηθήσει να πάρετε – αναγκαστικά – αυτές τις δύσκολες αποφάσεις.

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Καταρχήν, συγκρατήσαμε την μόλυνση. Κάποια στιγμή, διαφάνηκε η πιθανότητα, το πρόβλημά μας να δημιουργήσει προβλήματα σε όλη την ευρωζώνη και, φυσικά, στο διεθνές χρηματοπιστωτικό περιβάλλον και στην παγκόσμια οικονομία. Τα καταφέραμε με τη βοήθεια αυτού του πολύ ισχυρού πακέτου και με παρεμβάσεις. Επίσης, προχωρήσαμε ήδη σε πραγματικές αλλαγές, πολύ οδυνηρές αλλαγές. Δεν χρειαζόμαστε μια παύση πληρωμών, για να πείσουμε τον κόσμο ότι θα προχωρήσουμε σε αυτές τις αλλαγές.

Αναδιάρθρωση ελληνικού χρέους


Τί έλεγαν οι ειδικοί για τη μοναδική ευκαιρία μίας αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους το 2010: Από τη μελέτη How to Restructure Greek Debt, των Mitu Gulati, Lee C. Buchheit, 07/05/2010
“Η ελληνική κρίση χρέους είναι ιδιάζουσα με έναν τρόπο που δίνει στην Ελλάδα ορισμένα εξαιρετικά και σπάνια νομικά πλεονεκτήματα”

“Το πρωτοφανές χαρακτηριστικό όσο αφορά το ελληνικό χρέος, είναι ότι περισσότερο από το 90% αυτού διέπεται από το ελληνικό δίκαιο.”

“Σε καμία άλλη περίπτωση στη μοντέρνα οικονομική ιστορία δεν υπήρξε χώρα που να μπορούσε να επηρεάσει αποφασιστικά μία ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους της με το να τροποποιήσει μερικά νομικά χαρακτηριστικά που διέπουν τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαλείων με τα οποία αυτό έχει εκδοθεί.”

Mitu Gulati, Lee C. Buchheit,

Ελληνικό χρέος


Το σύνολο του ελληνικού χρέους ήταν τον Απρίλιο του 2010 περίπου 319 δις ευρώ. Από αυτά, τα 294 δις ευρώ ήταν στη μορφή ομολόγων και 8,6 δις ευρώ σε τίτλους του ελληνικού δημοσίου. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν επενδύσει περισσότερο από 240 δις ευρώ στο ελληνικό δημόσιο χρέος, με το μερίδιο των γαλλικών τραπεζών να ανέρχεται στα 55 δις, των ελβετικών στα 47 δις και των γερμανικών στα 30 δις, ενώ οι ελληνικές τράπεζες έχουν μερίδιο 40 δις στο χρέος (σύμφωνα με στοιχεία της Morgan Stanley).

Η λιανική κατοχή ελληνικού χρέους (όχι από επενδυτικά σχήματα) είναι πολύ μικρή. Αυτό αποτελεί ένα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα καθώς καθιστά μία ενδεχόμενη διαπραγμάτευση του χρέους ευκολότερη απ’ ότι αν αυτό ήταν αγορασμένο από χιλιάδες διαφορετικούς επενδυτές, όπως για παράδειγμα ίσχυε στην περίπτωση της Αργεντινής, που ήταν, σχεδόν, αδύνατο ακόμη και για την ίδια να υπολογίσει ποιος κατέχει το χρέος της.

Γιατί η συγκέντρωση ελληνικού χρέους από λίγες τράπεζες κάνει την ελληνική κρίση διεθνές πρόβλημα

Καθώς το ελληνικό χρέος είναι ιδιαίτερα συγκεντρωμένο σε τράπεζες, η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα μετά το Μεξικό, το 1982, που μπορεί με μία ενδεχόμενη πτώχευση της να προκαλέσει διεθνή τραπεζική κρίση και μάλιστα πολύ μεγαλύτερων διαστάσεων από αυτήν του Μεξικό, δεδομένου του ύψους των οφειλών της και των συνθηκών που έχει δημιουργήσει η παγκόσμια οικονομική κρίση. Επίσης, ένα σημαντικό ποσοστό των γερμανικών τραπεζών που κατέχουν ελληνικό χρέος, είναι κρατικές, γεγονός που κάνει το πρόβλημα πιο άμεσα συνδεδεμένο με το γερμανικό κράτος. Tο αποτέλεσμα είναι πως η αποφυγή της πτώχευσης της Ελλάδας συνδέεται με την αποφυγή μίας ευρωπαϊκής και διεθνούς τραπεζικής κρίσης, η οποία αλλιώς θα ήταν, σχεδόν, δεδομένη.

Το δίκαιο που διέπει το ελληνικό χρέος – η ιδιάζουσα και ιδιαίτερα πλεονεκτική περίπτωση της Ελλάδας


Το δίκαιο το οποίο διέπει τις δανειακές συμβάσεις ενός κράτους είναι εξαιρετικά σημαντικό. Όταν το κράτος καταφέρει να υπογράψει δανειακές συμβάσεις που διέπονται από το δικό του δίκαιο, αποκτά ένα πανίσχυρο πλεονέκτημα έναντι των δανειστών του καθώς μπορεί, σε οποιαδήποτε κρίσιμη χρονική στιγμή, να τροποποιήσει όχι τις ίδιες τις συμβάσεις αλλά τον αναγκαστικό νόμο που τις καθορίζει, έτσι ώστε να επιτύχει μία de facto διαπραγμάτευση του χρέους, χωρίς, στην ουσία, οι δανειστές να μπορούν να αμυνθούν νομικά. Το αγγλικό δίκαιο είναι αυτό που ευνοεί περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο τους δανειστές, στην περίπτωση κρατικής πτώχευσης, ενώ το γαλλικό είναι ένα από τα πλέον ‘φιλικά’ για το δανειολήπτη.

Το πρωτοφανές χαρακτηριστικό όσο αφορά το ελληνικό χρέος, είναι ότι περισσότερο από το 90% αυτού διέπεται από το ελληνικό δίκαιο. Μόνο 25 δις ευρώ, περίπου από το σύνολο του χρέους διέπεται από διαφορετικό από το ελληνικό δίκαιο, το οποίο, στην πλειοψηφία των συγκεκριμένων δανειακών συμβάσεων, είναι το αγγλικό.

Σε καμία άλλη περίπτωση στη μοντέρνα οικονομική ιστορία δεν υπήρξε χώρα που να μπορούσε να επηρεάσει αποφασιστικά μία ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους της με το να τροποποιήσει μερικά νομικά χαρακτηριστικά που διέπουν τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαλείων με τα οποία αυτό έχει εκδοθεί.

Ρήτρες συλλογικής δράσης – ένα ακόμη μεγάλο πλεονέκτημα για την Ελλάδα


Κατά κανόνα, σε μία κρατική δανειακή σύμβαση οι δανειστές έχουν το δικαίωμα να τροποποιήσουν τους όρους της μετά την υπογραφή της, κάτω από ορισμένες συνθήκες και με πλειοψηφία της τάξης του 51%, 66% ή 75%. Ένα ακόμη σημαντικό πλεονέκτημα της Ελλάδας είναι πως για το χρέος που διέπεται από το ελληνικό δίκαιο, αυτό δηλαδή που αντιστοιχεί στο 90% του συνόλου του ελληνικού χρέους, οι δανειστές δεν έχουν κανένα δικαίωμα τροποποίησης των όρων, ενώ για το χρέος που διέπεται από το αγγλικό δίκαιο, μετά το 2004 έγινε αλλαγή έτσι ώστε να απαιτείται πλειοψηφία της τάξης του 75% αντί για 66% προκειμένου μία τροποποίηση είναι νόμιμη. Αυτό συνεπάγεται πως για το 90% του χρέους της, μόνο η Ελλάδα μπορεί να τροποποιήσει του όρους των σχετικών δανείων.

Εμπράγματες ασφάλειες / ενέχυρα – απόλυτα πλεονεκτική η θέση της Ελλάδας

Κατά κανόνα, οι κρατικές δανειακές συμβάσεις περιλαμβάνουν όρους που ενεργοποιούν εμπράγματες ασφάλειες και ενέχυρα στην περιουσία του κράτους, σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής. Είναι άκρως εντυπωσιακό πως στο 90% του ελληνικού χρέους δεν υπάρχει κανένας τέτοιος όρος. Με απλά λόγια οι δανειστές βασίζονται στην αξιοπιστία, την ικανότητα και τη καλή διάθεση της Ελλάδας να πληρώσει το χρέος της και δεν έχουν κανένα απολύτως δικαίωμα στην περιουσία του κράτους στην περίπτωση πτώχευσης ή κωλύματος αποπληρωμής.

Όσον αφορά το χρέος που διέπεται από το αγγλικό δίκαιο, υπάρχει μία ρήτρα που ενεργοποιεί εμπράγματη ασφάλεια και η οποία ορίζει πως στην περίπτωση που ή Ελλάδα αποδεχτεί τη δημιουργία εμπράγματης ασφάλειας πάνω στην περιουσία της για νέο χρέος της όχι σε ευρώ (εξωτερικό χρέος), τότε θα πρέπει να εξασφαλίσει ταυτόχρονα με εμπράγματη ασφάλεια και τα συγκεκριμένα δάνεια, ύψους 25 δις δολαρίων.

Ο Γερμανός καθηγητής πτωχευτικού δικαίου Κρίστοφ Πάουλους για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους υπό το ελληνικό Δίκαιο

Η Ελλάδα έχει πράγματι ένα κρυφό διαπραγματευτικό χαρτί για το χρέος της, επιβεβαιώνει ο Γερμανός καθηγητής πτωχευτικού δικαίου και αυτό δεν είναι άλλο από το Δίκαιο των ελληνικών ομολόγων το οποίο της επιτρέπει να επιβάλει απώλειες στους Δανειστές με μία απλή νομοθετική παρέμβαση ενώ την προστατεύει απέναντι σε οποιαδήποτε αγωγή κερδοσκοπικών hedge funds ακόμη και αν αυτή φτάσει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου.

Είναι όμως τόσο εύκολο για την ελληνική κυβέρνηση να επιβάλει απώλειες με μία απλή νομοθετική παρέμβαση και τελικά είναι πράγματι το Δίκαιο των ελληνικών ομολόγων ένα τόσο δυνατό όπλο στα χέρια της Ελλάδας απέναντι στους δανειστές της;

Και όμως ναι, εξηγεί ο Γερμανός καθηγητής πτωχευτικού Δικαίου Κρίστοφ Πάουλους, σε συνέντευξη του στην Deutsche Welle. «Κατά περίεργο τρόπο ναι, τόσο εύκολο είναι. Στα ομόλογα που έχουν ήδη εκδοθεί υπάρχει η δυνατότητα να επιβάλει κανείς τις αποκαλούμενες ρήτρες συλλογικής δράσης, collective action causes, οι οποίες θεωρείται ότι δεν έχουν αναδρομική ισχύ. Και αυτές οι ρήτρες ορίζουν ότι μπορούν να τροποποιηθούν οι όροι που διέπουν την έκδοση των ομολόγων, εφόσον συμφωνήσει σε αυτό η απαραίτητη και προβλεπόμενη πλειοψηφία των ομολογιούχων» δηλώνει ο Γερμανός καθηγητής.

Τη χρήση του πλεονεκτήματος ότι το Δίκαιο που διέπει τα ομόλογα της Ελλάδας είναι το ελληνικό προτείνει στην τελευταία του έκθεση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε μια προσπάθεια να υποχρεώσει τα κερδοσκοπικά κεφάλαια να συμμετάσχουν στο PSI+ αποτρέποντας έτσι την ανεξέλεγκτη πτώχευση της Ελλάδας η οποία σε αυτήν τη φάση δεν εξυπηρετεί κανέναν από τους θεσμικούς δανειστές της.

Όμως το πλεονέκτημα αυτό υπήρχε και προ Μνημονίου και είναι σίγουρα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η απάντηση στο ερώτημα γιατί η τότε ελληνική κυβέρνηση είχε ως βασική αρχή της πολιτικής της την αποφυγή αναδιάρθρωσης με κάθε μέσο.

Αν η αναδιάρθρωση είχε γίνει νωρίς τότε θα συμμετείχαν σε αυτήν ομόλογα ύψους 320 δις ευρώ και με ένα κούρεμα της τάξης του 50% το ελληνικό χρέος θα μειωνόταν κοντά στο 40% του ΑΕΠ, ενώ τώρα, μετά το PSI, η συμφωνία της 27ης Νοεμβρίου προβλέπει οκτώ χρόνια λιτότητας ώστε υπό προϋποθέσεις να επιτευχθεί μείωση του χρέους στο 124% του ΑΕΠ το 2020, δηλαδή περισσότερο απ' ότι πριν υπογράψουμε το Μνημόνιο.









ΠΗΓΗ