Ντοκιμαντέρ του Christophe Guyon για την σημασία των παραδοσιακών σπόρων στην επιβίωση των ανθρώπινων κοινοτήτων και τον αγώνα που δίνεται πανευρωπαϊκά για την διάσωσή τους.
Το βίντεο προβλήθηκε στις 22 Απριλίου 2012 στα πλαίσια των εκδηλώσεων “Διεθνείς Ημέρες Σπόρων στην Ελλάδα” που οργάνωσε το Πελίτι και υποτιτλίστηκε από ομάδα εθελοντών του Πελίτι.
Το βίντεο προβλήθηκε στις 22 Απριλίου 2012 στα πλαίσια των εκδηλώσεων “Διεθνείς Ημέρες Σπόρων στην Ελλάδα” που οργάνωσε το Πελίτι και υποτιτλίστηκε από ομάδα εθελοντών του Πελίτι.
Βρετανοί ερευνητές κατάφεραν να μετατρέψουν τον αέρα σε βενζίνη.
Tο επίτευγμα ίσως μελλοντικά αποδειχτεί ορόσημο για την μαζική παραγωγή καθαρής ενέργειας και αποτελέσει απάντηση τόσο στην ενεργειακή κρίση όσο και στην επιβάρυνση του περιβάλλοντος με «αέρια του θερμοκηπίου», εφόσον όμως στην πορεία ξεπεραστούν διάφορα εμπόδια.
Η μικρή βρετανική εταιρία με την εύγλωττη ονομασία Air Fuel Synthesis (δηλαδή «σύνθεση καυσίμων από αέρα»), σύμφωνα με τη βρετανική «Ιντιπέντεντ», χρησιμοποιεί μια επαναστατική τεχνολογία και έχει καταφέρει να παράγει πέντε λίτρα βενζίνης από τον Αύγουστο, όταν έθεσε σε λειτουργία μια μικρή μονάδα που παράγει καύσιμα από διοξείδιο του άνθρακα και υδρατμούς του αέρα.
Η εταιρία ελπίζει ότι μέσα στην επόμενη διετία θα δημιουργήσει ένα μεγαλύτερο, μαζικής παραγωγής, εργοστάσιο που θα παράγει ένα τόνο «αερο-βενζίνης» την ημέρα. Επίσης, σχεδιάζει να παράγει «πράσινα» καύσιμα για τις αεροπορικές εταιρίες, ώστε τα αεροπορικά ταξίδια να εκλύουν λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα.
Ο Τιμ Φοξ, επικεφαλής για θέματα ενέργειας και περιβάλλοντος του Ινστιτούτου Μηχανολόγων Μηχανικών του Λονδίνου, δήλωσε ότι «ακούγεται υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό και όμως είναι αληθινό. Το κάνουν πράγματι και το έχω δει με τα μάτια μου».
Αν και η όλη διαδικασία βρίσκεται ακόμα σε πιλοτικό στάδιο, ήδη έχει αποδειχτεί πως δουλεύει.
Όπως είπε ο επικεφαλής της εταιρίας Air Fuel Synthesis Πίτερ Χάρισον, «παίρνουμε διοξείδιο του άνθρακα από τον αέρα και υδρογόνο από το νερό και τα μετατρέπουμε σε βενζίνη.
Κανείς άλλος δεν κάνει κάτι τέτοιο πουθενά στον κόσμο, από όσο ξέρουμε. Το προϊόν μοιάζει και μυρίζει σαν βενζίνη, αλλά είναι πολύ πιο καθαρό από τη βενζίνη που προέρχεται από πετρέλαιο.
Επιπλέον, δεν περιέχει κανένα από τα πρόσθετα που υπάρχουν στη συμβατική βενζίνη. Παρόλα αυτά, το προϊόν μας μπορεί να χρησιμοποιηθεί στις υπάρχουσες μηχανές».
Ο Χάρισον τόνισε ότι το πλεονέκτημα της νέου τύπου βενζίνης είναι πως δεν απαιτεί καμία αλλαγή στις υφιστάμενες υποδομές των μεταφορών, ενώ δεν είναι αναγκαία καμία μετατροπή στα αυτοκίνητα, όπως τοποθέτηση έξτρα μπαταριών, προσθήκη ειδικών κυψελών καυσίμου ή ντεπόζιτου υδρογόνου, κάτι που απαιτούν οι εναλλακτικές τεχνολογίες (ηλεκτρικά οχήματα, υβριδικά, υδρογόνου κ.α.).
Όπως είπε, «έως το τέλος του 2014, αν εξασφαλίσουμε την κατάλληλη χρηματοδότηση, θα μπορούμε να παράγουμε βενζίνη χρησιμοποιώντας ανανεώσιμη ενέργεια και θα το κάνουμε σε εμπορική βάση».
Ο Χάρισον εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι το πολύ σε 15 χρόνια θα λειτουργεί το πρώτο εργοστάσιο μεγέθους διυλιστηρίου. «Αν παράγουμε τα δικά μας καύσιμα, έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε την οικονομία μιας χώρας», υπογράμμισε.
Σε πρώτη φάση, η Air Fuel Synthesis σχεδιάζει να παράγει «αερο-βενζίνη» που θα είναι δυνατό να αναμιχθεί με συμβατική βενζίνη.
Προς το παρόν, πάντως, η τεχνολογία δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς και δεν είναι αποδοτική για να αξιοποιηθεί εμπορικά.
Επειδή η απόσπαση του διοξειδίου του άνθρακα από τον αέρα δεν έχει ωριμάσει αρκετά, η εταιρία αναγκάζεται να χρησιμοποιεί πρόσθετο διοξείδιο που προμηθεύεται από άλλες βιομηχανικές πηγές.
Διάφορες εταιρίες σε όλο τον κόσμο προσπαθούν να βελτιώσουν την τεχνολογία απόσπασης διοξειδίου από τον αέρα, μια διαδικασία που κοστίζει περίπου 500 ευρώ ανά τόνο διοξειδίου.
Φυσικά, όπως και με άλλες πρωτοεμφανιζόμενες τεχνολογίες, το κόστος τους στην πορεία υποχώρησε θεαματικά, κάτι που μπορεί να συμβεί και σε αυτή την περίπτωση.
Tο επίτευγμα ίσως μελλοντικά αποδειχτεί ορόσημο για την μαζική παραγωγή καθαρής ενέργειας και αποτελέσει απάντηση τόσο στην ενεργειακή κρίση όσο και στην επιβάρυνση του περιβάλλοντος με «αέρια του θερμοκηπίου», εφόσον όμως στην πορεία ξεπεραστούν διάφορα εμπόδια.
Η μικρή βρετανική εταιρία με την εύγλωττη ονομασία Air Fuel Synthesis (δηλαδή «σύνθεση καυσίμων από αέρα»), σύμφωνα με τη βρετανική «Ιντιπέντεντ», χρησιμοποιεί μια επαναστατική τεχνολογία και έχει καταφέρει να παράγει πέντε λίτρα βενζίνης από τον Αύγουστο, όταν έθεσε σε λειτουργία μια μικρή μονάδα που παράγει καύσιμα από διοξείδιο του άνθρακα και υδρατμούς του αέρα.
Η εταιρία ελπίζει ότι μέσα στην επόμενη διετία θα δημιουργήσει ένα μεγαλύτερο, μαζικής παραγωγής, εργοστάσιο που θα παράγει ένα τόνο «αερο-βενζίνης» την ημέρα. Επίσης, σχεδιάζει να παράγει «πράσινα» καύσιμα για τις αεροπορικές εταιρίες, ώστε τα αεροπορικά ταξίδια να εκλύουν λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα.
Ο Τιμ Φοξ, επικεφαλής για θέματα ενέργειας και περιβάλλοντος του Ινστιτούτου Μηχανολόγων Μηχανικών του Λονδίνου, δήλωσε ότι «ακούγεται υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό και όμως είναι αληθινό. Το κάνουν πράγματι και το έχω δει με τα μάτια μου».
Αν και η όλη διαδικασία βρίσκεται ακόμα σε πιλοτικό στάδιο, ήδη έχει αποδειχτεί πως δουλεύει.
Όπως είπε ο επικεφαλής της εταιρίας Air Fuel Synthesis Πίτερ Χάρισον, «παίρνουμε διοξείδιο του άνθρακα από τον αέρα και υδρογόνο από το νερό και τα μετατρέπουμε σε βενζίνη.
Κανείς άλλος δεν κάνει κάτι τέτοιο πουθενά στον κόσμο, από όσο ξέρουμε. Το προϊόν μοιάζει και μυρίζει σαν βενζίνη, αλλά είναι πολύ πιο καθαρό από τη βενζίνη που προέρχεται από πετρέλαιο.
Επιπλέον, δεν περιέχει κανένα από τα πρόσθετα που υπάρχουν στη συμβατική βενζίνη. Παρόλα αυτά, το προϊόν μας μπορεί να χρησιμοποιηθεί στις υπάρχουσες μηχανές».
Ο Χάρισον τόνισε ότι το πλεονέκτημα της νέου τύπου βενζίνης είναι πως δεν απαιτεί καμία αλλαγή στις υφιστάμενες υποδομές των μεταφορών, ενώ δεν είναι αναγκαία καμία μετατροπή στα αυτοκίνητα, όπως τοποθέτηση έξτρα μπαταριών, προσθήκη ειδικών κυψελών καυσίμου ή ντεπόζιτου υδρογόνου, κάτι που απαιτούν οι εναλλακτικές τεχνολογίες (ηλεκτρικά οχήματα, υβριδικά, υδρογόνου κ.α.).
Όπως είπε, «έως το τέλος του 2014, αν εξασφαλίσουμε την κατάλληλη χρηματοδότηση, θα μπορούμε να παράγουμε βενζίνη χρησιμοποιώντας ανανεώσιμη ενέργεια και θα το κάνουμε σε εμπορική βάση».
Ο Χάρισον εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι το πολύ σε 15 χρόνια θα λειτουργεί το πρώτο εργοστάσιο μεγέθους διυλιστηρίου. «Αν παράγουμε τα δικά μας καύσιμα, έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε την οικονομία μιας χώρας», υπογράμμισε.
Σε πρώτη φάση, η Air Fuel Synthesis σχεδιάζει να παράγει «αερο-βενζίνη» που θα είναι δυνατό να αναμιχθεί με συμβατική βενζίνη.
Προς το παρόν, πάντως, η τεχνολογία δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς και δεν είναι αποδοτική για να αξιοποιηθεί εμπορικά.
Επειδή η απόσπαση του διοξειδίου του άνθρακα από τον αέρα δεν έχει ωριμάσει αρκετά, η εταιρία αναγκάζεται να χρησιμοποιεί πρόσθετο διοξείδιο που προμηθεύεται από άλλες βιομηχανικές πηγές.
Διάφορες εταιρίες σε όλο τον κόσμο προσπαθούν να βελτιώσουν την τεχνολογία απόσπασης διοξειδίου από τον αέρα, μια διαδικασία που κοστίζει περίπου 500 ευρώ ανά τόνο διοξειδίου.
Φυσικά, όπως και με άλλες πρωτοεμφανιζόμενες τεχνολογίες, το κόστος τους στην πορεία υποχώρησε θεαματικά, κάτι που μπορεί να συμβεί και σε αυτή την περίπτωση.
newsit
 |
| Στη φωτογραφία ακτιβιστές διαμαρτύρονται στις Φιλιππίνες για το κλίμα |
Όλο και πιο κοντά ερχόμαστε στον 19ο αιώνα. Μετά τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και το κοινωνικό κράτος, η οικονομική κρίση αλλάζει και το βασικό καύσιμο θέρμανσης στις μεγαλουπόλεις. Από το πετρέλαιο, ξανά στο κάρβουνο...
Συναγερμό σήμανε χθες η πρόγνωση της Διεθνούς Υπηρεσίας Ενέργειας (ΙΕΑ) ότι εντός της επόμενης δεκαετίας το κάρβουνο θα είναι η νούμερο ένα πηγή ενέργειας στον πλανήτη - ενώ παράλληλα είναι και ο νούμερο ένα κίνδυνος για το κλίμα. Σύμφωνα με τη διευθύντρια της ΙΕΑ, Μαρία βαν ντερ Χόβεν, «ο κόσμος θα χρησιμοποιεί το 2017 τουλάχιστον 1,2 δισεκατομμύρια τόνους κάρβουνο περισσότερο απ’ ό,τι σήμερα».
Στην ολική επαναφορά του κάρβουνου συμμετέχει οριακά -λόγω μικρού μεγέθους- και η Ελλάδα, όπως μπορεί εύκολα να... μυρίσει κανείς όχι μόνο στα χωριά που συνήθιζαν τις ξυλόσομπες, αλλά πλέον και στις μεγάλες πόλεις της χώρας. Στην Ελλάδα καίνε μπρικέτες, κάρβουνο και ξύλα, λόγω της οξυμμένης κρίσης, ωστόσο η... συμβολή της χώρας στην υπερθέρμανση του πλανήτη είναι μικρή. «Απλώς» αυγαταίνει η ρύπανση του περιβάλλοντος των πόλεων.
Αντίθετα, τεράστια είναι η συμβολή τόσο των αναπτυσσόμενων χωρών -Κίνα και Ινδία-, που είναι πεινασμένες για ενέργεια και την αποκτούν πρωτίστως από εργοστάσια που δουλεύουν με κάρβουνο, όσο και της Ρωσίας και αρκετών χωρών στην Ευρώπη, που θεωρούν και πάλι συμφέρουσα τη λύση του κάρβουνου σε σχέση με το πετρέλαιο.
Να σημειωθεί ότι ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας που δουλεύει με κάρβουνο εκλύει τη διπλάσια ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα σε σχέση με ένα σύγχρονο εργοστάσιο που δουλεύει με φυσικό αέριο.
Λίγες μέρες μετά την -αποτυχημένη- σύνοδο για το κλίμα στην Ντόχα, και οι τελευταίες ελπίδες για μια συντονισμένη επιχείρηση «σωτηρίας» του κλίματος εξανεμίζονται. «Χάρη στα χορταστικά αποθέματα και τη συνεχώς αυξανόμενη ζήτηση για ενέργεια, το κάρβουνο έχει κερδίσει τεράστιο έδαφος την πρώτη δεκαετία του 2000 και αναμένεται σύντομα να ξεπεράσει το πετρέλαιο, εάν δεν υπάρξει συντονισμένη πολιτική παρέμβαση σε παγκόσμιο επίπεδο», δηλώνει η βαν ντερ Χόβεν.
Σύμφωνα με την πρόγνωση της ΙΕΑ, το 2017 η κατανάλωση πετρελαίου θα φτάσει τους 4,32 δισεκατομμύρια τόνους και η αντίστοιχη του κάρβουνου τους 4,4 δισεκατομμύρια τόνους.
Η μόνη μεγάλη χώρα που αναμένεται να μην αυξήσει την κατανάλωση κάρβουνου είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς έχουν εντοπίσει νέα κοιτάσματα πετρελαίου και αερίου. Ωστόσο, οι ΗΠΑ διαθέτουν και τα μεγαλύτερα αποθέματα κάρβουνου, οπότε ανά πάσα στιγμή μπορεί να αποφασίσουν να αλλάξουν και πάλι το μείγμα ενέργειας.
Δεύτερη στην παγκόσμια κατάταξη αποθεμάτων κάρβουνου είναι η Κίνα, η οποία χρειάζεται όλο και περισσότερη ενέργεια, οπότε αυξάνει καθημερινά την κατανάλωσή της, ενώ ακολουθεί η Ρωσία, η οποία προτιμά να εξάγει το πετρέλαιο και το αέριό της και να καίει στα περισσότερα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας κάρβουνο.
Πλούσια αποθέματα διαθέτουν κατά σειρά και η Αυστραλία, η Βρετανία, ο Καναδάς, η Ινδία, η Πολωνία, το Καζακστάν και η Γερμανία, με τις μισές από αυτές τις χώρες να επενδύουν και στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Συναγερμό σήμανε χθες η πρόγνωση της Διεθνούς Υπηρεσίας Ενέργειας (ΙΕΑ) ότι εντός της επόμενης δεκαετίας το κάρβουνο θα είναι η νούμερο ένα πηγή ενέργειας στον πλανήτη - ενώ παράλληλα είναι και ο νούμερο ένα κίνδυνος για το κλίμα. Σύμφωνα με τη διευθύντρια της ΙΕΑ, Μαρία βαν ντερ Χόβεν, «ο κόσμος θα χρησιμοποιεί το 2017 τουλάχιστον 1,2 δισεκατομμύρια τόνους κάρβουνο περισσότερο απ’ ό,τι σήμερα».
Στην ολική επαναφορά του κάρβουνου συμμετέχει οριακά -λόγω μικρού μεγέθους- και η Ελλάδα, όπως μπορεί εύκολα να... μυρίσει κανείς όχι μόνο στα χωριά που συνήθιζαν τις ξυλόσομπες, αλλά πλέον και στις μεγάλες πόλεις της χώρας. Στην Ελλάδα καίνε μπρικέτες, κάρβουνο και ξύλα, λόγω της οξυμμένης κρίσης, ωστόσο η... συμβολή της χώρας στην υπερθέρμανση του πλανήτη είναι μικρή. «Απλώς» αυγαταίνει η ρύπανση του περιβάλλοντος των πόλεων.
Αντίθετα, τεράστια είναι η συμβολή τόσο των αναπτυσσόμενων χωρών -Κίνα και Ινδία-, που είναι πεινασμένες για ενέργεια και την αποκτούν πρωτίστως από εργοστάσια που δουλεύουν με κάρβουνο, όσο και της Ρωσίας και αρκετών χωρών στην Ευρώπη, που θεωρούν και πάλι συμφέρουσα τη λύση του κάρβουνου σε σχέση με το πετρέλαιο.
Να σημειωθεί ότι ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας που δουλεύει με κάρβουνο εκλύει τη διπλάσια ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα σε σχέση με ένα σύγχρονο εργοστάσιο που δουλεύει με φυσικό αέριο.
Λίγες μέρες μετά την -αποτυχημένη- σύνοδο για το κλίμα στην Ντόχα, και οι τελευταίες ελπίδες για μια συντονισμένη επιχείρηση «σωτηρίας» του κλίματος εξανεμίζονται. «Χάρη στα χορταστικά αποθέματα και τη συνεχώς αυξανόμενη ζήτηση για ενέργεια, το κάρβουνο έχει κερδίσει τεράστιο έδαφος την πρώτη δεκαετία του 2000 και αναμένεται σύντομα να ξεπεράσει το πετρέλαιο, εάν δεν υπάρξει συντονισμένη πολιτική παρέμβαση σε παγκόσμιο επίπεδο», δηλώνει η βαν ντερ Χόβεν.
Σύμφωνα με την πρόγνωση της ΙΕΑ, το 2017 η κατανάλωση πετρελαίου θα φτάσει τους 4,32 δισεκατομμύρια τόνους και η αντίστοιχη του κάρβουνου τους 4,4 δισεκατομμύρια τόνους.
Η μόνη μεγάλη χώρα που αναμένεται να μην αυξήσει την κατανάλωση κάρβουνου είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς έχουν εντοπίσει νέα κοιτάσματα πετρελαίου και αερίου. Ωστόσο, οι ΗΠΑ διαθέτουν και τα μεγαλύτερα αποθέματα κάρβουνου, οπότε ανά πάσα στιγμή μπορεί να αποφασίσουν να αλλάξουν και πάλι το μείγμα ενέργειας.
Δεύτερη στην παγκόσμια κατάταξη αποθεμάτων κάρβουνου είναι η Κίνα, η οποία χρειάζεται όλο και περισσότερη ενέργεια, οπότε αυξάνει καθημερινά την κατανάλωσή της, ενώ ακολουθεί η Ρωσία, η οποία προτιμά να εξάγει το πετρέλαιο και το αέριό της και να καίει στα περισσότερα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας κάρβουνο.
Πλούσια αποθέματα διαθέτουν κατά σειρά και η Αυστραλία, η Βρετανία, ο Καναδάς, η Ινδία, η Πολωνία, το Καζακστάν και η Γερμανία, με τις μισές από αυτές τις χώρες να επενδύουν και στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Αυγή.gr
Αφιερωμένο στην αναζήτηση του μυστικού της μακροζωίας των ανθρώπων της Ικαρίας, το υλικό, όπως αναφέρει ο «Εθνικός Κήρυκας», ελήφθη από νέα στοιχεία τα οποία περιέχονται στη δεύτερη έκδοση του «Blue Zones» (Μπλε Ζώνες) του Νταν Μπούετνερ, που θα κυκλοφορήσει τον επόμενο μήνα από το «National Geographic».
Αναζητώντας το μυστικό της μακροζωίας, επισκεπτόμενος την Ικαρία ο Μπούετνερ θα διαπιστώσει πως οι Ικαριώτες δεν φορούν ρολόγια, δεν αγχώνονται, εμπιστεύονται τα βότανα που τους χαρίζει το βουνό και όταν ερωτούνται πώς το καταφέρνουν, συνήθως απαντούν ότι μάλλον οφείλεται στον καθαρό αέρα και το κρασί.
Αρχικά, αναφέρεται η ιστορία του Σταμάτη Μωραΐτη, ο οποίος το 1943 μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Εκεί παντρεύτηκε την Ελληνο-αμερικανίδα Ελπινίκη, η οποία του χάρισε τρία παιδιά. Το 1976, όμως, οι γιατροί του διέγνωσαν καρκίνο του πνεύμονα και του έδωσαν εννέα μήνες ζωής. Έτσι αποφάσισε να επιστρέψει στην αγαπημένη του Ικαρία, ώστε να ταφεί στους προγόνους του. Μετακόμισε στους ηλικιωμένους γονείς του, σε ένα μικρό ασβεστωμένο σπίτι, σε κτήμα δύο στρεμμάτων με αμπελώνες, κοντά στον Εύδηλο, στη βόρεια πλευρά του νησιού.
Τους επόμενους μήνες, η υγεία του διαρκώς βελτιωνόταν. Τελικά, δεν έκανε ποτέ του χημειοθεραπεία, ούτε αναζήτησε κανενός είδους θεραπεία. Όταν δε, μετά από 25 χρόνια, γύρισε στις ΗΠΑ για να του πουν τι είχε συμβεί, διαπίστωσε πως όλοι οι γιατροί που τον είχαν εξετάσει πριν φύγει… είχαν πεθάνει.
Σήμερα, σε ηλικία 102 χρονών ο Σταμάτης Μωραΐτης ζει χωρίς καρκίνο.
Μία ακόμη ιστορία που παρατίθεται στο δημοσίευμα είναι αυτή της ηλικιωμένης Τέας Παρίκος, η οποία αν και γεννημένη στο Ντιτρόιτ, από Αμερικανό πατέρα, επέλεξε να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής της ελληνίδας μητέρας της, την Ικαρία, όπου οι ρυθμοί της ζωής είναι πιο ήρεμοι και η κοινωνία, παρά την υψηλή ανεργία, πιο υποστηρικτική.
Ιδιαιτερότητες και τρόπος ζωής.
Πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα έδειξαν ότι η Ικαρία, μαζί με τη Σαρδηνία, τη Λόμα Λίντα του Μεξικoύ, την Νικόγια στην Κόστα Ρίκα και την Οκινάβα της Ιαπωνίας, είναι οι περιοχές του κόσμου με τα υψηλότερα ποσοστά υπερήλικων.
Εκτός από τις ιδιαιτερότητες, από γενετικής απόψεως, του πληθυσμού, σημαντικό ρόλο δείχνει να παίζουν οι συνθήκες και ο τρόπος ζωής των κατοίκων του μικρού αυτού νησιού, οι οποίοι κατέχουν ρεκόρ μακροβιότητας. Και ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη μόνο το 0,1% του πληθυσμού ζει πάνω από 90 χρόνια, στην Ικαρία το αντίστοιχο ποσοστό είναι δεκαπλάσιο, με παράλληλη διατήρηση καλής ποιότητας ζωής.
Αυτό που φαίνεται να χαρακτηρίζει τα ηλικιωμένα άτομα της Ικαρίας, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι η ερωτική διάθεση έως τα βαθιά γεράματα, η συντροφικότητα, οι στενοί οικογενειακοί δεσμοί, το χαμηλό στρες, το καλό μορφωτικό επίπεδο (έτη φοίτησης σε σχολείο), η καθημερινή άσκηση. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τη μεσημεριανή σιέστα, το υψηλότερο επίπεδο υιοθέτησης μεσογειακής διατροφής και την έντονη κοινωνική συναναστροφή και συμμετοχή σε κοινωνικά δρώμενα, αποτελούν τα βασικά συστατικά της συνταγής για να φτάσουν στα βαθιά γεράματα, με καλή υγεία.
Η υιοθέτηση πιο υγιεινής διατροφής είναι πιο συχνή στους ηλικιωμένους της Ικαρίας (68% στους υπερήλικες άνδρες άνω των 80 ετών, και 64% στις υπερήλικες γυναίκες) σε σύγκριση με ανάλογης ηλικίας άτομα, από μελέτες που διεξήχθησαν στην Αττική και σε νησιωτικούς πληθυσμούς της Μεσογείου.
«Μιλώντας με τον γιατρό Ηλία Λεριάδη, μου είπε ότι ο κόσμος μένει ξύπνιος μέχρι αργά», ανέφερε ο ερευνητής. «Ξυπνούμε αργά και πάντα κοιμόμαστε το μεσημέρι. Δεν ανοίγω το ιατρείο μου πριν τις έντεκα το πρωί, γιατί κανείς δεν έρχεται πιο νωρίς. Παρατηρήσατε ότι κανείς δεν φορά ρολόι εδώ. Όταν καλείς κάποιον για μεσημεριανό φαγητό μπορεί να έρθει στις δέκα ή στις έξι το απόγευμα. Απλά, δεν δίνουμε σημασία στην ώρα εδώ».
Ειδική αναφορά κάνει σε όσα έμαθε από τον γιατρό σχετικά με την κατανάλωση αφεψημάτων, όπως το τσάι του βουνού, τη μαντζουράνα, το φλισκούνι, το δενδρολίβανο που «οι άνθρωποι εδώ πιστεύουν ότι είναι φάρμακα. Όπως και το μέλι το οποίο χρησιμοποιούν για τα πάντα, από την θεραπεία πληγών, ξενύχτια, ακόμα και τη γρίπη. Οι ηλικιωμένοι ξεκινούν την ημέρα τους με ένα κουτάλι γεμάτο μέλι. Το παίρνουν σαν φάρμακο».
Τέλος, εντυπωσιασμένος από το υψηλό ποσοστό μακροζωίας στην Ικαρία αναρωτιέται για ποιο λόγο στην κοντινή Σάμο οι άνθρωποι που αναπνέουν τον ίδιο καθαρό αέρα, τρώνε φρέσκο ψάρι από την ίδια θάλασσα, αυγά, γάλα και πίνουν κρασί, ζουν όσο οι υπόλοιποι Έλληνες.
πηγή
Χαστούκι και μάλιστα ηχηρό στον καθωσπρεπισμό μιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ που “πασχίζει” να σώσει την καθημαγμένη Ελλάδα είναι το δημοσιεύμα των NY Times για όσα, άνθρωποι που έχασαν τη δουλειά τους, καλούνται να αντιμετωπίσουν.
Η συγκλονιστική αφήγηση του γιατρού, αλλά κυρίως το δράμα της Έλενας είναι το ηχηρό ράπισμα σε όσους εθελοτυφλούν όταν δεν αποδέχονται τη βαθιά ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ που βιώνει η Ελλάδα.
Την ίδια ώρα η συνέντευξη του Noam Chomsky απλώς επιβεβαιώνει όσα επί δύομισυ χρόνια οι πολίτες δραματικά βιώνουν.
Μόλις πριν από τρία χρόνια, θεωρείτο εντελώς αδιανόητο άνεργος να μην έχει πρόσβαση σε αγωγές υγείας ακόμη και για τα πιο απαιτητικές θεραπείες.
-Στην Ελλάδα της κρίσης,
-στη χώρα των 2 εκατομμυρίων ανέργων,
-των χιλιάδων που καθημερινά σιτίζονται από τα απορρίματα των λαϊκών και των super markets,
-στη χώρα που το 50% των πολιτών, με βάσει τα έως τώρα στοιχεία, δε θα μπορέσει να εξασφαλίσει θέρμανση για τα παιδιά του,
-στην Ελλάδα που οι καρκινοπαθείς αντιμετωπίζονται έτσι,
είναι ΝΤΡΟΠΗ να γίνεται λόγος για ανθρώπινα δικαιώματα και αξίες πανανθρώπινες.
Είναι ντροπή η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία και την Ελευθερία να αντιμετωπίζεται έτσι από τους “εταίρους” της.
Οι πολίτες δεν θέλουν ούτε την κατανόησή τους, ούτε το σεβασμό τους, ούτε τον οίκτο τους.
Αυτό που απλώς επιζητούν είναι ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ και ΙΣΟΤΙΜΗ αντιμετώπιση.
Το να εξακολουθούν να παρατηρούν την ισοπεδωτική καταστροφή μιας εφαρμοζόμενης και αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής, το μόνο που κερδίζουν είναι να ξεχυλίζουν καθημερινά την ΟΡΓΗ εκατομμυρίων ανθρώπων και να επιβεβαιώνουν την άποψη ότι τελικά η Ευρώπη δεν έχει διδαχθεί τίποτε από την πρόσφατη πολιτική της ιστορία...
Η συγκλονιστική αφήγηση του γιατρού, αλλά κυρίως το δράμα της Έλενας είναι το ηχηρό ράπισμα σε όσους εθελοτυφλούν όταν δεν αποδέχονται τη βαθιά ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ που βιώνει η Ελλάδα.
Την ίδια ώρα η συνέντευξη του Noam Chomsky απλώς επιβεβαιώνει όσα επί δύομισυ χρόνια οι πολίτες δραματικά βιώνουν.
Μόλις πριν από τρία χρόνια, θεωρείτο εντελώς αδιανόητο άνεργος να μην έχει πρόσβαση σε αγωγές υγείας ακόμη και για τα πιο απαιτητικές θεραπείες.
-Στην Ελλάδα της κρίσης,
-στη χώρα των 2 εκατομμυρίων ανέργων,
-των χιλιάδων που καθημερινά σιτίζονται από τα απορρίματα των λαϊκών και των super markets,
-στη χώρα που το 50% των πολιτών, με βάσει τα έως τώρα στοιχεία, δε θα μπορέσει να εξασφαλίσει θέρμανση για τα παιδιά του,
-στην Ελλάδα που οι καρκινοπαθείς αντιμετωπίζονται έτσι,
είναι ΝΤΡΟΠΗ να γίνεται λόγος για ανθρώπινα δικαιώματα και αξίες πανανθρώπινες.
Είναι ντροπή η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία και την Ελευθερία να αντιμετωπίζεται έτσι από τους “εταίρους” της.
Οι πολίτες δεν θέλουν ούτε την κατανόησή τους, ούτε το σεβασμό τους, ούτε τον οίκτο τους.
Αυτό που απλώς επιζητούν είναι ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ και ΙΣΟΤΙΜΗ αντιμετώπιση.
Το να εξακολουθούν να παρατηρούν την ισοπεδωτική καταστροφή μιας εφαρμοζόμενης και αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής, το μόνο που κερδίζουν είναι να ξεχυλίζουν καθημερινά την ΟΡΓΗ εκατομμυρίων ανθρώπων και να επιβεβαιώνουν την άποψη ότι τελικά η Ευρώπη δεν έχει διδαχθεί τίποτε από την πρόσφατη πολιτική της ιστορία...
politicanea
Το 2006, ενώ βρισκόταν στην Ινδονησία, έξι μηνών έγκυος, η δημοσιογράφος του «Guardian», Αμπιγκέιλ Χάγουερθ, έκανε ένα πολύ ασυνήθιστο ρεπορτάζ. Βρέθηκε επί τόπου την ώρα που μικρά κορίτσια υποβάλλονταν μαζικά στις αίθουσες ενός σχολείου σε κλειτοριδεκτομή. Το σοκ ήταν τέτοιο που, όπως εξομολογείται σήμερα η ίδια, δεν είχε βρει την δύναμη, μέχρι τώρα, να γράψει για αυτή την βαρβαρότητα.
«Είναι 09.30 το πρωί μιας Κυριακής, και η ατμόσφαιρα στο σχολείο στην Μπαντούνγκ είναι γιορτινή. Μητέρες με μαντήλες και έντονα κραγιόν κουβεντιάζουν, και τρώνε γλυκά από καρύδα. Κάνει ζέστη, έχει θόρυβο και σχεδόν οι πάντες από τους 400 παρισταμένους χαμογελάνε. Αλλά η 12χρονη Σουμίνα μοιάζει σαν να θέλει να δώσει μπουνιά σε κάποιον. Τα μάτια της έχουν την σαστισμένη έκφραση ενός παιδιού που νιώθει προδομένο από τους δικούς του. Κάθεται σε μια πλαστική καρέκλα, και αντιστέκεται στις προσπάθειες που κάνει η μητέρα της να την ηρεμήσει με ένα ποτήρι γάλα και ένα μπισκότο», γράφει η ρεπόρτερ.
Και προσθέτει: «Μια ώρα αργότερα τα γεννητικά της όργανα ακρωτηριάστηκαν με ψαλίδι την ώρα που ήταν ξαπλωμένη επάνω σε ένα θρανίο. Εκείνο το πρωί, 248 κορίτσια υποβλήθηκαν στην ίδια βάρβαρη πρακτική. Η Σουμίνα ήταν το μεγαλύτερο, το μικρότερο ήταν μόλις πέντε μηνών». Τέτοιοι μαζικοί Ακρωτηριασμοί Γυναικείων Γεννητικών Οργάνων (ΑΓΓΟ από το αρκτικόλεξο του όρου) γίνονται κάθε χρόνο από το 1958 στο Ασαλάαμ, ένα ισλαμικό ίδρυμα. Οι γονείς παίρνουν 7,5 ευρώ και ένα κουτί με φαγητό για κάθε κόρη που φέρνουν για κλειτοριδεκτομή.
«Άλλες φορές ακρωτηριάζεται μέρος ή ολόκληρη η κλειτορίδα, άλλες τα μικρά ή τα μεγάλα χείλη του αιδοίου. Συχνά γίνεται συρραφή της σχισμής για να είναι πιο στενή η είσοδος του κόλπου. Η πρακτική παρομοιάζεται συχνά με την ανδρική περιτομή, στην πραγματικότητα, όμως, το ακριβές αντίστοιχο για τους άνδρες είναι ο ευνουχισμός. Δεν είναι σπάνιο μικρά κορίτσια να πεθαίνουν επί τόπου τη στιγμή της κλειτοριδεκτομής, από την ακατάσχετη αιμορραγία ή τον αφόρητο πόνο και το σοκ»», συνεχίζει η Χάγουερθ.
«Οι απαρχές του χάνονται στα βάθη των αιώνων της αφρικανικής παράδοσης. Υποτίθεται ότι αυξάνει την απόλαυση για τον άνδρα και την μειώνει για την γυναίκα, ώστε να αποφεύγεται η σεξουαλική ελευθεριότητα εκ μέρους της και να μπορεί να αφοσιωθεί στην ανατροφή των παιδιών και τις δουλειές του σπιτιού. Ερευνες έχουν δείξει ότι για πολλές από τις ακρωτηριασμένες γυναίκες η σεξουαλική επαφή είναι μία πολύ οδυνηρή εμπειρία», γράφει η Χάγουερθ.
Είναι ένα αρχαίο έθιμο που επιβιώνει μέχρι σήμερα, κυρίως στην Αφρική, σε ορισμένες χώρες της Ασίας και ελάχιστες της Μέσης Ανατολής. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι 100 έως 140 εκατ. κορίτσια και γυναίκες έχουν υποβληθεί, παγκοσμίως, σε κάποιου είδους ΑΓΓΟ. Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι 91,5 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια άνω των 9 ετών στην Αφρική έχουν υποβληθεί σε κλειτοριδεκτομή.
«Είναι 09.30 το πρωί μιας Κυριακής, και η ατμόσφαιρα στο σχολείο στην Μπαντούνγκ είναι γιορτινή. Μητέρες με μαντήλες και έντονα κραγιόν κουβεντιάζουν, και τρώνε γλυκά από καρύδα. Κάνει ζέστη, έχει θόρυβο και σχεδόν οι πάντες από τους 400 παρισταμένους χαμογελάνε. Αλλά η 12χρονη Σουμίνα μοιάζει σαν να θέλει να δώσει μπουνιά σε κάποιον. Τα μάτια της έχουν την σαστισμένη έκφραση ενός παιδιού που νιώθει προδομένο από τους δικούς του. Κάθεται σε μια πλαστική καρέκλα, και αντιστέκεται στις προσπάθειες που κάνει η μητέρα της να την ηρεμήσει με ένα ποτήρι γάλα και ένα μπισκότο», γράφει η ρεπόρτερ.
Και προσθέτει: «Μια ώρα αργότερα τα γεννητικά της όργανα ακρωτηριάστηκαν με ψαλίδι την ώρα που ήταν ξαπλωμένη επάνω σε ένα θρανίο. Εκείνο το πρωί, 248 κορίτσια υποβλήθηκαν στην ίδια βάρβαρη πρακτική. Η Σουμίνα ήταν το μεγαλύτερο, το μικρότερο ήταν μόλις πέντε μηνών». Τέτοιοι μαζικοί Ακρωτηριασμοί Γυναικείων Γεννητικών Οργάνων (ΑΓΓΟ από το αρκτικόλεξο του όρου) γίνονται κάθε χρόνο από το 1958 στο Ασαλάαμ, ένα ισλαμικό ίδρυμα. Οι γονείς παίρνουν 7,5 ευρώ και ένα κουτί με φαγητό για κάθε κόρη που φέρνουν για κλειτοριδεκτομή.
«Άλλες φορές ακρωτηριάζεται μέρος ή ολόκληρη η κλειτορίδα, άλλες τα μικρά ή τα μεγάλα χείλη του αιδοίου. Συχνά γίνεται συρραφή της σχισμής για να είναι πιο στενή η είσοδος του κόλπου. Η πρακτική παρομοιάζεται συχνά με την ανδρική περιτομή, στην πραγματικότητα, όμως, το ακριβές αντίστοιχο για τους άνδρες είναι ο ευνουχισμός. Δεν είναι σπάνιο μικρά κορίτσια να πεθαίνουν επί τόπου τη στιγμή της κλειτοριδεκτομής, από την ακατάσχετη αιμορραγία ή τον αφόρητο πόνο και το σοκ»», συνεχίζει η Χάγουερθ.
«Οι απαρχές του χάνονται στα βάθη των αιώνων της αφρικανικής παράδοσης. Υποτίθεται ότι αυξάνει την απόλαυση για τον άνδρα και την μειώνει για την γυναίκα, ώστε να αποφεύγεται η σεξουαλική ελευθεριότητα εκ μέρους της και να μπορεί να αφοσιωθεί στην ανατροφή των παιδιών και τις δουλειές του σπιτιού. Ερευνες έχουν δείξει ότι για πολλές από τις ακρωτηριασμένες γυναίκες η σεξουαλική επαφή είναι μία πολύ οδυνηρή εμπειρία», γράφει η Χάγουερθ.
Είναι ένα αρχαίο έθιμο που επιβιώνει μέχρι σήμερα, κυρίως στην Αφρική, σε ορισμένες χώρες της Ασίας και ελάχιστες της Μέσης Ανατολής. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι 100 έως 140 εκατ. κορίτσια και γυναίκες έχουν υποβληθεί, παγκοσμίως, σε κάποιου είδους ΑΓΓΟ. Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι 91,5 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια άνω των 9 ετών στην Αφρική έχουν υποβληθεί σε κλειτοριδεκτομή.
Ψιλή Κουβέντα
Ένας ηλικιωμένος 83 ετών που έχει υποστεί εγκεφαλικό και σοβαρό πνευμονικό οίδημα και γλύτωσε από του χάρου τα δόντια από ένα θαύμα ανήκει σε εκείνη τη συγκεκριμένη κατηγορία "των δεν πεθαίνουν κιόλας".
Είναι σαφές. Αυτή η ξεφτίλα που ζούμε όμως, αυτά τα ανθρωπάρια που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο, είναι υπεράνω των θαυμάτων. Δεν ανέχονται να υπάρχουν θαύματα γιατί χαλάνε τα σχέδια.
Οι άνθρωποι περιμένουν θαύματα. Τα πειραματόζωα δεν περιμένουν τίποτα. Ανήκουν στα κλουβιά τους. Τρώνε ότι τους δίνουν. Καταπίνουν όποια ουσία τους περνάνε. Δοκιμάζονται οι αντοχές τους και καταγράφονται στα αρχεία τους. Τραβάνε το καλώδιο οπότε κρίνουν απαραίτητο και τα σκοτώνουν.
Παράδειγμα πειράματος θέλετε? Να σας πω ένα από τα εκατοντάδες που συμβαίνουν τώρα. Οχι αύριο. Οχι κάποτε. Τώρα.
Πειραματόζωο? Ο πατέρας μου. Κι ο πατέρας κι ή η μάνα πολλών άλλων.
Φάρμακο? Το σοβαρότερο. Το διουρητικό τους. Το αλλάζεις έτσι στη ψύχρα με ένα κωλογένοσημο και περιμένεις να δεις. Θα τη βγάλει καθαρή ο "και δεν πεθαίνουν"?
Αποτέλεσμα ? Δύσπνοια σοβαρή, επιδείνωση της κατάστασης, ο γεροντάκος φωνάζει δεν μου κάνει τίποτα αυτό το φάρμακο παιδάκι μου, δεν μπορώ να ανασαίνω. Με σκοτώνουν.....
Κι εγώ τρέχω σήμερα να βρω το κανονικό. Να αγοράσω (και δε πα να γ@μηθεί η συνταγή ) και δεν το βρίσκω φυσικά αλλά κάπου θα υπάρχει δε μπορεί γιατί μερικοί πατεράδες (οι δικοί τους μάλλον) γενόσημα δε θα παίρνουν άρα θα υπάρχει.
Αν προλάβουμε φυσικά, γιατί δεν περιμένει η αρρώστια τις αλχημείες των τσαρλατάνων. Αναρωτιέμαι τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή σε εκατοντάδες σπίτια. Πόσοι άνθρωποι έχουν αλλοιώσει τις θεραπείες ή έχουν χάσει τη δυνατότητα να τις έχουν. Πόσα παιδιά, νέοι, γέροι, χρόνια πάσχοντες, άνθρωποι που κουβαλάνε το σταυρό τους, βρίσκονται σε απόγνωση και με τη σφραγίδα των γιατρών τους....
Το έγραψα ξανά και ξανά και δεν θα σταματήσω. Οι εγκληματικές αποφάσεις στο τομέα της υγείας είναι η πρώτη σκάλα εξόντωσης. Η άμεση εξολόθρευση του πλέον αδύναμου μέρους του πληθυσμού. Και δεν αντέχει κανείς πλέον να τους βλέπει να δίνουν συγχαρητήρια στους εαυτούς τους. Να χαριεντίζονται. Να λένε συνέχεια πως μας σώνουν. Χτυπάει μέσα στο μυαλό σαν σφυρί αυτή η διάσωση.
Κι αν πιάσει κι ο χειμώνας κάντε μια πρόσθεση. Σκεφτείτε να είσαι άρρωστος με σταματημένη τη θεραπεία, να κρυώνεις, να μην έχεις λεφτά ούτε και τα παιδιά σου να σε βοηθήσουν. Να μην έχεις εσύ να βοηθήσεις τα παιδιά σου. Να αρρωστήσεις, να κρυώνεις, να πεινάς και να σου λένε πως σε έσωσαν.
Η δικιά μας μέρα καταστροφής δεν περιμένει την 21 Δεκέμβρη έχει ξεκινήσει ήδη πριν 3 χρόνια. Αλλά δυστυχώς είναι πολλοί που ακόμα κρατιούνται. Κάτω από τα όρια της φτώχειας είναι 1 στους τρεις λένε οι στατιστικές. 3 εκατομμύρια ψυχές χτυπιούνται αλύπητα, αλλά υπάρχουν οι 2 στους 3 που δεν τους βλέπουν ή που και να τους βλέπουν κοιτάνε να σώσουν το δικό τους το τομάρι. 3 εκατομμύρια άνθρωποι υπολογίζονται σαν παράπλευρες απώλειες αυτή τη στιγμή και τα υπόλοιπα 7 είναι πολλά για να ρίξουν μια ματιά στις σωρούς που έχουν δημιουργηθεί των δυστυχισμένων. Νοιώθουν ότι θα τη βγάλουν καθαρή οι 2 στους 3 ακόμα ή το παλεύουν.
Εκείνο το 1 στα 3 μοιάζει λίγο μάλλον... Γιατί όλα είναι νούμερα μια και νούμερα σχεδιάζουν τη ζωή μας.
Δεν είναι νούμερα αλήτες! Είναι άνθρωποι. Άνθρωποι που πεθαίνουν αβοήθητοι. Άνθρωποι που κρυώνουν. Άνθρωποι που πεινάνε. Άνθρωποι που τρελαίνονται και πηδάνε από τα μπαλκόνια. Παιδιά που μεγαλώνουν στον εφιάλτη. Ηλικιωμένοι που νοιώθουν σκουπίδια για πέταμα.
Να χέσω τα νούμερά σας, τις στατιστικές σας, τα παλιόχαρτα, την απανθρωπιά σας. Υπάρχει ένα όριο σε όλα. Ενα λεπτό σημείο που όταν το ξεπεράσεις δεν υπάρχει γυρισμός. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είναι πέρα από αυτό το όριο πια. Εχουμε μπει στην αρένα και παλεύουμε χωρίς όπλα. Για να ζήσουμε. Οπως όπως. Το όπως όπως όμως δεν είναι κράτος. Είναι παράνομη υπόγα στοιχημάτων. Με στημένους αγώνες και πάλη χωρίς κανόνες.
Εκεί πάνω φτιάχνετε λέσχες του ευρώ, του δολλαρίου του όποιου παλιόχαρτου έχετε σαν Θεό. Κι εδώ κάτω στήνοναι οι λέσχες του καυγά. Κι αναρωτιόμαστε ακόμα αν ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση...
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πούμε.
Είναι σαφές. Αυτή η ξεφτίλα που ζούμε όμως, αυτά τα ανθρωπάρια που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο, είναι υπεράνω των θαυμάτων. Δεν ανέχονται να υπάρχουν θαύματα γιατί χαλάνε τα σχέδια.
Οι άνθρωποι περιμένουν θαύματα. Τα πειραματόζωα δεν περιμένουν τίποτα. Ανήκουν στα κλουβιά τους. Τρώνε ότι τους δίνουν. Καταπίνουν όποια ουσία τους περνάνε. Δοκιμάζονται οι αντοχές τους και καταγράφονται στα αρχεία τους. Τραβάνε το καλώδιο οπότε κρίνουν απαραίτητο και τα σκοτώνουν.
Παράδειγμα πειράματος θέλετε? Να σας πω ένα από τα εκατοντάδες που συμβαίνουν τώρα. Οχι αύριο. Οχι κάποτε. Τώρα.
Πειραματόζωο? Ο πατέρας μου. Κι ο πατέρας κι ή η μάνα πολλών άλλων.
Φάρμακο? Το σοβαρότερο. Το διουρητικό τους. Το αλλάζεις έτσι στη ψύχρα με ένα κωλογένοσημο και περιμένεις να δεις. Θα τη βγάλει καθαρή ο "και δεν πεθαίνουν"?
Αποτέλεσμα ? Δύσπνοια σοβαρή, επιδείνωση της κατάστασης, ο γεροντάκος φωνάζει δεν μου κάνει τίποτα αυτό το φάρμακο παιδάκι μου, δεν μπορώ να ανασαίνω. Με σκοτώνουν.....
Κι εγώ τρέχω σήμερα να βρω το κανονικό. Να αγοράσω (και δε πα να γ@μηθεί η συνταγή ) και δεν το βρίσκω φυσικά αλλά κάπου θα υπάρχει δε μπορεί γιατί μερικοί πατεράδες (οι δικοί τους μάλλον) γενόσημα δε θα παίρνουν άρα θα υπάρχει.
Αν προλάβουμε φυσικά, γιατί δεν περιμένει η αρρώστια τις αλχημείες των τσαρλατάνων. Αναρωτιέμαι τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή σε εκατοντάδες σπίτια. Πόσοι άνθρωποι έχουν αλλοιώσει τις θεραπείες ή έχουν χάσει τη δυνατότητα να τις έχουν. Πόσα παιδιά, νέοι, γέροι, χρόνια πάσχοντες, άνθρωποι που κουβαλάνε το σταυρό τους, βρίσκονται σε απόγνωση και με τη σφραγίδα των γιατρών τους....
Το έγραψα ξανά και ξανά και δεν θα σταματήσω. Οι εγκληματικές αποφάσεις στο τομέα της υγείας είναι η πρώτη σκάλα εξόντωσης. Η άμεση εξολόθρευση του πλέον αδύναμου μέρους του πληθυσμού. Και δεν αντέχει κανείς πλέον να τους βλέπει να δίνουν συγχαρητήρια στους εαυτούς τους. Να χαριεντίζονται. Να λένε συνέχεια πως μας σώνουν. Χτυπάει μέσα στο μυαλό σαν σφυρί αυτή η διάσωση.
Κι αν πιάσει κι ο χειμώνας κάντε μια πρόσθεση. Σκεφτείτε να είσαι άρρωστος με σταματημένη τη θεραπεία, να κρυώνεις, να μην έχεις λεφτά ούτε και τα παιδιά σου να σε βοηθήσουν. Να μην έχεις εσύ να βοηθήσεις τα παιδιά σου. Να αρρωστήσεις, να κρυώνεις, να πεινάς και να σου λένε πως σε έσωσαν.
Η δικιά μας μέρα καταστροφής δεν περιμένει την 21 Δεκέμβρη έχει ξεκινήσει ήδη πριν 3 χρόνια. Αλλά δυστυχώς είναι πολλοί που ακόμα κρατιούνται. Κάτω από τα όρια της φτώχειας είναι 1 στους τρεις λένε οι στατιστικές. 3 εκατομμύρια ψυχές χτυπιούνται αλύπητα, αλλά υπάρχουν οι 2 στους 3 που δεν τους βλέπουν ή που και να τους βλέπουν κοιτάνε να σώσουν το δικό τους το τομάρι. 3 εκατομμύρια άνθρωποι υπολογίζονται σαν παράπλευρες απώλειες αυτή τη στιγμή και τα υπόλοιπα 7 είναι πολλά για να ρίξουν μια ματιά στις σωρούς που έχουν δημιουργηθεί των δυστυχισμένων. Νοιώθουν ότι θα τη βγάλουν καθαρή οι 2 στους 3 ακόμα ή το παλεύουν.
Εκείνο το 1 στα 3 μοιάζει λίγο μάλλον... Γιατί όλα είναι νούμερα μια και νούμερα σχεδιάζουν τη ζωή μας.
Δεν είναι νούμερα αλήτες! Είναι άνθρωποι. Άνθρωποι που πεθαίνουν αβοήθητοι. Άνθρωποι που κρυώνουν. Άνθρωποι που πεινάνε. Άνθρωποι που τρελαίνονται και πηδάνε από τα μπαλκόνια. Παιδιά που μεγαλώνουν στον εφιάλτη. Ηλικιωμένοι που νοιώθουν σκουπίδια για πέταμα.
Να χέσω τα νούμερά σας, τις στατιστικές σας, τα παλιόχαρτα, την απανθρωπιά σας. Υπάρχει ένα όριο σε όλα. Ενα λεπτό σημείο που όταν το ξεπεράσεις δεν υπάρχει γυρισμός. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είναι πέρα από αυτό το όριο πια. Εχουμε μπει στην αρένα και παλεύουμε χωρίς όπλα. Για να ζήσουμε. Οπως όπως. Το όπως όπως όμως δεν είναι κράτος. Είναι παράνομη υπόγα στοιχημάτων. Με στημένους αγώνες και πάλη χωρίς κανόνες.
Εκεί πάνω φτιάχνετε λέσχες του ευρώ, του δολλαρίου του όποιου παλιόχαρτου έχετε σαν Θεό. Κι εδώ κάτω στήνοναι οι λέσχες του καυγά. Κι αναρωτιόμαστε ακόμα αν ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση...
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πούμε.
ΠΗΓΗ
Η πρόσφατη παπαρολογία σχετικά με την εκταμίευση ή όχι της δόσης προς την Ελλάδα, δεν είναι τυχαία. Δεν είναι δυνατόν η Μέρκελ να δηλώνει πως η Ελλάδα εξασφάλισε την επόμενη δόση της και την ίδια στιγμή ο Σόιμπλε, να λέει πως "δεν είναι τελειωμένη υπόθεση".
Στην Ελλάδα εφαρμόζεται το σύνδρομο της αναβλητικής γκόμενας, με το οποίο λίγο πολύ όλοι έχουμε έρθει σε επαφή. Το σύνδρομο της αναβλητικής γκόμενας, συνήθως ασκείται από γυναίκες με χαμηλή ή πολύ υψηλή αυτοεκτίμηση, γυναίκες που θεωρούν ότι δεν έχουν το πάνω χέρι σε μια σχέση και θέλουν να το αποκτήσουν, γυναίκες που πληγώθηκαν στην εφηβεία τους, γυναίκες που μεγάλωσαν χωρίς καλή εικόνα για την πατρική φιγούρα κ.α. Οι γυναίκες αυτές θέλοντας να αποκτήσουν μεγαλύτερο μερίδιο εξουσίας μέσα σε μία σχέση, παίζουν αυτά που γνωρίζουμε ως mind games.
Η πιο συνηθισμένη μορφή mind game, αφορά το σύνδρομο της αναβλητικής γκόμενας. Καθ' αυτό και όπως λέει και η λέξη "αναβλητική", η γυναίκα συνηθίζει να αναβάλει ή να αργεί στα ραντεβού της προκειμένου να κάνει τη σχέση της να περιμένει. Αυτή η αναμονή, αν και σε κάποιους μπορεί να φαίνεται ανούσια ή ακόμα και αρνητική, γεννά την επιθυμία της "ολοκλήρωσης" στο άτομο που περιμένει, "ολοκλήρωση" που επιτυγχάνεται μετά τον προγραμματισμό συνάντησης, ή την τελική άφιξη της.
Μέχρι πριν λίγες ημέρες η σκέψη μας δεν περιστρεφόταν γύρω από την εκταμίευση ή όχι της επόμενης δόσης, καθώς αυτός ο "κίνδυνος" υποτίθεται πως αποσοβήθηκε στις εκλογές του Ιούνη και τα μέτρα που αποφάσισε η ελληνική κυβέρνηση πάρθηκαν με το παραπάνω. Δημιουργώντας το πρόβλημα της χορήγησης της επόμενης δόσης, δημιουργούνται οι ίδιες συνθήκες που δημιουργούνται στο mind game της αναβλητικής γκόμενας. Μέχρι τώρα, τα προβλήματα μας αφορούσαν το χαράτσι, την εφορία, την ανεργία, την υγεία. Τώρα το πρόβλημα μας αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από μια δόση, η οποία ποτέ δε μας βοήθησε και ούτε πρόκειται να μας βοηθήσει. Και όταν την πάρουμε τελικά, θα είναι ωραία.
Έτσι κι αλλιώς, σαν γκόμενες τους είμαστε
Άστραψαν και βρόντηξαν οι υπάλληλοι της Βουλής, για την πράξη νομοθετικού περιεχομένου που δίνει τέλος στα προνόμια συνταξιοδότησης τους, αλλά και τον υπολογισμό του μισθού τους!
Σε ανακοίνωση που εξέδωσαν μάλιστα, κάνουν λόγο για "αμφίβολης νομιμότητας διαδικασία, ενώ υποστηρίζουν πως θεσπίστηκαν μέτρα κατάργησης των συνταξιοδοτικών τους δικαιωμάτων, μετά από "συστηματική δυσφήμηση τόσο κατά της Βουλής όσο και κατά των υπαλλήλων της".
Αχ άτιμη κοινωνία, γιατί, ρωτάω γιατί να ζουν όλοι με μισθούς Ελβετίας και να χτυπιούνται μόνο οι υπάλληλοι της βουλής με αμφίβολης νομιμότητας διαδικασίες; Τόσα ρουσφέτια, τόσες κατουρημένες ποδιές, τόσα φακελάκια σε συγγενείς και φίλους, τόσο τρέξιμο στα κατσικοχώρια της επαρχίας να πάνε χαμένα; Επενδύσαμε κύριοι, δεν κλέψαμε.
Ο Σύλλογος Υπαλλήλων της Βουλής, συνεχίζει αναφέροντας, πως "τέτοιου είδους ενέργειες, δε συμβάλλουν στην αναγνώριση των ιδιαιτεροτήτων και των ειδικών συνθηκών εργασίας των υπαλλήλων". Όσο να 'ναι φίλοι αναγνώστες, το να είσαι αναγκασμένος να δουλεύεις για γουρούνια και μοσχάρια, δεν είναι και ο,τι καλύτερο, χωρίς φυσικά να θέλω να θίξω τους φίλους κτηνοτρόφους.
Όλοι στη μεγάλη πανελλήνια συγκέντρωση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των υπαλλήλων της Βουλής, σήμερα στις 19:00 στο ντα κάπο στο Κολωνάκι. Ο φασισμός δε θα περάσει! Σαμπάνια - Σκάφος - Φρέντο!
Ο Ouranuke Giis σπάει τον κουμπαρά του για να εξασφαλίσει τα Cohiba 1966 της βδομάδας, που με τη σειρά τους θα τον βοηθήσουν να ξεπεράσει την επιλόχεια κατάθλιψη - κουσούρι από κάποια Χριστούγεννα. Στο Ramnousia.com μοιράζει αντίδωρο, κομμάτια από τα νεύρα του και τα χρόνια συμπλέγματα της μεσοαστικής του ανατροφής.
Είπαμε πως διανύουμε την εποχή των ισχνών αγελάδων. Στην Αργεντινή ας πούμε (θα έχετε δει τα πλάνα), τις ίδιες ισχνές αγελάδες κυνηγούσαν ορδές πεινασμένων και τις τεμάχιζαν ζωντανές (ε να υπερβάλλω και λίγο). Κι όμως η χώρα αυτή γέννησε τον Μέσι, τον αντιπαθητικά ικανό τζουτζέ των γηπέδων. Θα είχε τέτοια σταυρωτή ντρίπλα ο κοντός αν δεν είχε ανατραφεί από το γάλα ισχνής αγελάδας; Αμφιβάλλω. Θα ήταν τόσο άσχημος ώστε να μην πληγώνει κι άλλο τον εγωισμό των αμέτρητων ποδοσφαιρόφιλων παγκοσμίως; Δύσκολα.
Πάμε τώρα μια βόλτα στην κομμουνιστική Κούβα. Αν και φαίνεται πως το αεράκι της δικής της περεστρόικας έχει αρχίσει να γλύφει τους τοίχους των πολύχρωμων σπιτιών της Αβάνας, ο κόσμος (ειδικά στην επαρχία) τρώει αναγκαστικά όσο για να σταθεί στα πόδια του. Ή καλύτερα όσο χρειάζεται για να σχηματοποιηθούν τα στίλβοντα μπούτια της εργατικής και τίμιας Κουβανής προλετάριας. Τα ίδια ευλογημένα από τους θεούς και τους δαίμονες μπούτια που θα υγράνουν και θα τυλίξουν με μαεστρία εν καιρώ τα μεθυστικά Habanos. Καθώς βέβαια πούρων επιφανών πάσα γης τασάκι, η παγκόσμια αγορά κατακλύζεται από τα θεϊκά δώρα των Κουβανών προς τους ανθρώπους. Αυτό θα πει υπαρκτός σοσιαλισμός.
Αν θυμάμαι καλά μια από τις δέκα εντολές έλεγε "Αν δεν γαμάς να πηγαίνεις για ψάρεμα". Ε λέω ότι είναι καιρός να πάρουμε τα καλάμια ανά χείρας. Και τι να βγάλουμε;;; Να δω... Ο ένας καημένος πουλάει μπάλα, ο άλλος πούρα και ποτά, εμείς πουλάμε (λέμε τώρα) πολιτισμό. Από τη μία δηλαδή βαριά, αντρικά, μερακλίδικα χούγια κι απ την άλλη κινέζικα τσολιαδάκια. Και χωριάτικες με σαπιόλαδο. Και καλά τα τουριστικά μέρη, οι υπόλοιποι τι γίνονται;
Τελευταία έχω ακούσει ένα κάρο μπερδεμένες ιδέες για να βγει κάνα φράγκο. Τι καλλιέργειες σαλιγκαριών, μύρτιλα, ιπποφαή, τρούφες, ρόδια...Επίσης, φωτοβολταϊκά σε λίγο θα βάζουμε στα γυαλιά ηλίου, ποιος να προλάβει να πρωτοοικονομήσει από όλα αυτά; Τι άλλο μένει; Καπνός, τζόγος, μπάλα, αμάξια, ποτά, γυναίκες. Βαριά ελληνική βιομηχανία, όλοι έχουμε την τεχνογνωσία για όλα αυτά. Όμως ας είμαστε και ρεαλιστές. Τα καπνά μας τα ξηλώσαμε και εισάγουμε από την Ζιμπάμπουε, Λας Βέγκας δεν θα γίνουμε, το πρωτάθλημά μας είναι γεμάτο αρλεκίνους, από μηχανολογικά είμαστε μυρωδιάδες παντού εκτός από τα καφενεία και πουτάνες οι Ελληνίδες δεν θα αφήσουμε να γίνουν για κανέναν άλλον εκτός από εμάς που τουλάχιστον τις συνηθίσαμε.
Ο Θεμιστοκλής όταν κατέφθαναν οι ορδές των Περσών, αφού είχε καταστρώσει το σχέδιό του, πήγε στην Πυθία και της είπε. "Η θα βγάλεις έναν χρησμό που με βολεύει ή θα κανονίσω να σου πασάρουν μόνο αλβανικό. Θα τα ξεχάσεις τα λούσα που ήξερες." Κι υπό καθεστώς τρομοκρατίας λοιπόν, η Πυθία υπέδειξε τα ξύλινα τείχη (δηλαδή τα πλοία) ως το μόνο μέσο σωτηρίας των Αθηναίων. Ε λοιπόν η Πυθία είχε δίκιο. Τα ξύλινα τείχη θα μας σώσουν και τώρα έστω και σε μικρότερο ποσοστό.
Και με το "ξύλινα τείχη" εννοώ τα βαρέλια ωρίμανσης.
Για να είμαι ξεκάθαρος θεωρώ πως θα ήταν συμφέρον για όλους μας να στραφούμε στην παραγωγή αλκοολούχων ποτών. Όσο το δυνατόν φθηνότερων και καλύτερων. Κρασιά, τσίπουρα, ούζα, ρακές, μπυράκια και μπυράκλες, μπύρα με ρακί (rtd), ούζο με τζατζίκι σε 5λιτρη συσκευασία, κονιάκ πολυτελείας και φθηνά κονιάκ για αλκοολικούς πολυτελείας. Δεν αστειεύομαι καθόλου. Ότι μπορεί να είναι ανεκτό στην όψη, την γεύση, την τιμή και την διαθεσιμότητα και κάνει τον λαό να φτιάχνει κεφάλι είναι στις μέρες μας μια καλή επένδυση. Θυμηθείτε την τρελή ζήτηση μετά το αμερικάνικο κραχ για φθηνό αλκοόλ και την απίστευτη άνθηση που γνώρισε πριν τον Β'ΠΠ η Μονμάρτη όταν συνέρρεαν οι φρεσκοαπολυμένοι των φαλιρισμένων εργοστασίων για να ξεχαστούν στα κωλόμπαρα. Στην Ελλάδα έχουμε και την παράδοση και τις κλιματολογικές συνθήκες και μια τεράστια βιτρίνα για τα προϊόντα μας που λέγεται ελληνικός τουρισμός.Άσε που τσίπουρο μπορείς να βγάλεις κι από τσουκνίδες που λέει ο λόγος. Κάθε σπίτι στα χωριά έχει δικό του καζάνι παραγωγής, γιατί να πιεις ρε μαλάκα 200 λίτρα μοχίτο το καλοκαίρι εν καιρώ οικονομικής δυσκοιλιότητας; Φτιάξτο μόνος σου. Αρχικά για να γουστάρεις, μετά για να κονομήσεις. Βάλε φωτιά στα καζάνια και άρχισε να εμφιαλώνεις. Σε μπουκάλια, ταπεράκια, σακούλες σκουπιδιών, κράνη, καθίκια, σε κουτιά παπουτσιών και σε ουροσυλλέκτες. Δεν έχει σημασία. Απλά βγάλε την παραγωγή σου. Ας παράγουμε κάτι που ξέρουμε γαμώ την κασάσα μου.
Εκτός αν είστε τίποτα κουλτουριάρηδες και το θεωρείτε εθνικό ξεπεσμό και τα συναφή. Σ' αυτήν την περίπτωση μπορούμε όντως να περιμένουμε να καλοκαιριάσει για να κλέβουμε τους Γιαπωνέζους στην ταρίφα και να τους παίζουμε το "Σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία" στο ακορντεόν.
Δυστυχώς η ημιαπασχόληση και η ανεργία φέρνει απόγνωση αλλά και διαθέσιμο χρόνο. Και τα δύο τελευταία μαθηματικά οδηγούν σε διάθεση για πιόμα μέσα σε στενά οικονομικά πλαίσια. Έτσι συνέβαινε κι έτσι συμβαίνει. Δεν είναι ντροπή. Έτσι είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος. Καταδικάστηκε για τα κρίματά του σε μια ατέρμονη προσπάθεια να νοθεύσει το νερό που υπάρχει στο σώμα του για να αναπνέει ελεύθερα, χωρίς να πνίγεται. Ας το εκμεταλλευτούμε εμείς τουλάχιστον.
Ακολουθήστε μας στο Facebook πατώντας το εικονίδιο
Τό ἀπ' αἰῶνος κεκρυμμένον μυστήριον τῆς ἀπείρου ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπον ἀπεκαλύφθη εἰς ἡμᾶς
Θυμάμαι ακόμη πόσο είχα σοκαριστεί την πρώτη φορά που άκουσα πως ο εφευρέτης του φραπέ είναι Έλληνας. Πρώτον διότι την εποχή εκείνη είχα ως δεδομένο πως σε κάθε σημείο του πλανήτη είναι ο πιο διαδεδομένος καφές κι έτσι -εξαιτίας αυτής της αυθαίρετης είναι η αλήθεια γενίκευσης- διαπίστωσα αλυσιδωτά και ένα σωρό ακόμη αλήθειες, π.χ. πως ο Ρακιντζής δεν είναι ο καλλιτέχνης με τις μεγαλύτερες επιτυχίες παγκοσμίως ή ότι δεν είναι υποχρεωμένος ένας Κινέζος να γνωρίζει την ύπαρξη του Βασίλη Λυπηρίδη. Δεύτερον αναθάρρησα, διότι κατά τη δεκαετία του '80, την προ Λαλάκη Εισαγόμενου εποχή δεν υπήρχαν Γεωργιαδολιακοπουλοβελόπουλοι να διατυμπανίζουν την ελληνικότητα του Παντός. Εδώ ο Κοντομηνάς βάφτισε την εταιρία του Interamerican μόνο και μόνο για να δείξει πως δεν έχει καμία σχέση με τις δουλειές των άχρηστων Ελλήνων. Άκου εκεί Interamerican...με έδρα στο Μαρούσι. Tόσο βαθιά είχε φωλιάσει ο ψευτοδιεθνισμός. Τέλος πάντων κάπως έτσι είχα αντιδράσει. Ηλίθια θα σκεφτείτε. Μην ψαρώνετε... Ήμουν περίπου ενός έτους.Καφές στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού
Πλέον οι μοναδικές ενέσεις τόνωσης της ψυχολογίας του φραπέ είναι η εμμονή των ξένων που τον δοκιμάζουν πρώτη φορά και τον απολαμβάνουν σχεδόν ψυχαναγκαστικά ή ακόμη καλύτερα η πάγια επιθυμία των Ελλήνων του εξωτερικού που έρχονται τα καλοκαίρια στην Ελλάδα. Παθαίνουν κάτι, γυρίζει το μάτι τους, αλυχτάνε, μουγκρίζουν. Κάτι που εμείς οι Ελληνάρες, οι φραπεδόμαγκες, χάσαμε μαζί με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές αποσκευές μας. Πολύ φοβάμαι όμως πως έχουν δημιουργηθεί στο φραπεδάκι μας σοβαρά ψυχολογικά συμπλέγματα. Όποιος έχει γνωρίσει την κορυφή, την απόλυτη αποδοχή και αποθέωση δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τις εποχικές επιτυχημένες περιοδείες. Ρωτήστε τον Τόλη να σας το εξηγήσει. Όσο πιο φωτεινός ο δρόμος, τόσο πιο σκοτεινό το περιθώριο.
Η συνωμοσία του φραπέ
Το φραπεδάκι του φαντάρου το κερνούσαν οι μπαρμπάδες στα καφενεία. Αυτοί έπιναν ελληνικούς και τσίπουρα, η νεολαία ως πιο "μοντέρνα" είχε το φραπεδάκι για σημαία, την φραπεδάρα, τη φράπα, το φραπόγαλο. Τα τραπέζια στα φοιτητικά στέκια είχαν εκατοντάδες λίτρα φραπέ μέσα στα διάφανα ποτήρια. Ευκολία και για τους σερβιτόρους και τους μπουφετζήδες -που τώρα τους λέμε λέει baristas-, φώναζες μόνο "μέτριο χωρίς", "σκεεεεεεεεετο" ο ξενυχτισμένος, "γλυκό γάλα" οι φλώροι και οι γκόμενες. Στραβώναμε όταν μας έκαναν καφέ με Βζζζζζζ. Δηλαδή με ηλεκτρικό αναδευτήρα. Ο σωστός ο φραπές βγαίνει από σέικερ, εκεί φαίνεται ο μάστορας. Ακόμη μου λείπουν οι απογευματινές ταχυπαλμίες του πέμπτου καφέ. Τώρα με το ζόρι βγάζω δύο.
Τον πρώτο μου φραπέ τον πλήρωσα 350 δραχμές. Τα τσιγάρα έκαναν 550. Μέτριος χωρίς γάλα. Έδενε αρμονικά με τα Cohiba Robustos. Ήμουν πολύ περήφανος. Είχα ακούσει ιστορίες για κάποιους που λύγισαν και είχαν παραγγείλει σοκολάτα γλυκιά κρύα στην πρώτη τους απόπειρα. Είναι όλοι τους ακόμη και σήμερα δυστυχισμένοι.
Κι ύστερα γίναμε Ιταλοί
Δεν έχουμε μέτρο, αυτό είναι. Και μετά μου μιλάνε για αρχαιοελληνική σοφία, οι απόγονοι που αν δεν μπουν ολόκληροι στο βάζο με το μέλι θα το σπάσουν στο κεφάλι του διπλανού τους. Μπουγάτσα με φρέντο καπουτσίνο, τυρόπιτα κι εσπρεσάκι σε τιμή έκπληξη, εσπρέσο μπαρ σε κάθε γωνία και τη φραπεδάρα τη θυμόμαστε μόνο σε διακοπές ρεύματος. Για να μην ασχοληθώ με τα Starbucks...Ή μάλλον μόνο δύο πράγματα. Σιχαίνομαι να βλέπω κόσμο να περπατάει στην Ελλάδα και να κρατάει ποτηράκι Starbucks. Μπορεί να είναι τα καλύτερα παιδιά του κόσμου εκεί στο Σιάτλ αλλά αν κουβαλάς τον ηλίθιο καφέ σου παντού δεν γίνεσαι ούτε σταρ του Χόλιγουντ ούτε ντετέκτιβ της CIA. Ο δεύτερος λόγος που μισώ τα Starbucks είναι επειδή ο ceo της εταιρίας ήρθε στην Ελλάδα, ήπιε φραπέ και δεν του άρεσε. Να πίνεις γάλα με γαλοπούλα στο χωριό σου βλαχοκαουμπόι Howard Schultz σιωνισταριό. Που χτυπάς στο μπλέντερ πάνκεικς με γουάφλς και πινατμπάτερ και λες ορίστε ένα ωραίο καφεδάκι. Πουθενάδες.
Εκ Της Τέφρας Αναγεννώμαι
Σήμερα το πρωί έπινα το εσπρεσάκι μου στο μπαρ. Κάποτε ακούστηκε μια παραγγελία που είχα να ακούσω καιρό. Τέσσερα φραπεδάκια μέτρια πακέτο. Γύρισα το κεφάλι απορημένος. Ήταν ένας λεβέντης δίμετρος, με λερωμένη φόρμα εργασίας και βαρύ ύφος. Ντράπηκα για τις ώρες που ξόδεψα στην μελέτη του καφέ, τις ποικιλίες, τις θερμοκρασίες, τους χρόνους του.
Είμαι φτιαγμένος από λάσπη και φραπέ και ο φραπές, φρέντο δεν γίνεται.
Το Καλοκαίρι ήρθε
Μπορεί αυτή η πρόταση να θυμίζει τίτλο «σκέφτομαι και γράφω» Τετάρτης δημοτικού, παραπλήσια με το θεϊκό «Ένα σαββατοκύριακο στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς» , δεν παύει όμως να αποτελεί πραγματικότητα τόσο ημερολογιακή όσο και πρακτική. Διότι το καλοκαίρι δεν το φέρνει κανένας, επιλέγει αυτό πότε θα εμφανιστεί, έχει σαν να λέμε προσωπικότητα και βούληση κατά το καβαφικό «την Αλεξάνδρεια που φεύγει», όπου μ’ αυτήν την απλούστατη προσωποποίηση ο ποιητής τονίζει τον επιτελικό χαρακτήρα της πόλης, τον ανεξάρτητο από την επιρροή των ανθρώπων ρόλο της στην εξέλιξη των πραγμάτων. Ήρθε λοιπόν το καλοκαίρι, οι αρκούδες ξύπνησαν, βγαίνουν αγουροξυπνημένες στο επαρχιακό οδικό δίκτυο και γίνονται κιμάς και στο γραφείο του δημάρχου Θεσσαλονίκης σερβίρονται πικροί ελληνικοί και κονιακάκια αντί για φραπεδάκια μέτρια χωρίς και άμστελ οικοδομής.Δεν θυμάμαι τι σήμαινε η έλευση του καλοκαιριού στα χρόνια της παιδικής μου υπερκινητικότητας. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως συμβάδιζε με το ελληνικό, τουριστικό περί θέρους αίσθημα, που προβάλει καρπούζια ξεκοιλιασμένα μέσα σε ψαρότρατες-εκδρομικά, παγωτά μηχανής να στάζουν πάνω στην καλοκερωμένη κόκκινη βέσπα, χειροκροτήματα από εκστασιασμένους τουρίστες μετά το ηλιοβασίλεμα. Το τελευταίο τώρα που το σκέφτομαι είναι εξίσου διεστραμμένο με την εικόνα μιας ξεμαλλιασμένης μάνας που ξεσπάει σε ξέφρενα χειροκροτήματα ακριβώς τη στιγμή που έχει καταφέρει μετά από επικές μάχες να βάλει τα μωρά της για ύπνο. Δεν μου θυμίζει τίποτα από όλα αυτά καλοκαίρι, με δυσκολία θυμάμαι τι ήταν πραγματικά αυτό που έδωσε στα καλοκαίρια τα σκήπτρα των εποχών και στο δικό μου μυαλό.
Ίσως ο Μπίγαλης. Ναι αυτός ο αστείος κύριος που τώρα έχει γίνει κάτι σαν την Ντόλυ Πάρτον σε έκδοση με λιγότερες πλαστικές επεμβάσεις. Κι όμως αν ακούσω έστω ένα δευτερόλεπτο από μπιγαλοτράγουδο, έρχεται στην επιφάνεια μια εικόνα καλοκαιριού εντελώς μαγική και εξιδανικευμένη. Ματωμένα γόνατα από βόλεϊ στην αμμουδιά,μυρωδιές ψητού καλαμποκιού και οι υπέροχες γυναίκες των αρχών του ’90 με το τζίν κουμπωμένο στο στομάχι αλλά και με έναν ερωτισμό μανίσιο, ανεπιτήδευτο, προκλητικό. Χωρίς λάδια στα πόδια, χωρίς φασαρία, τσιριχτές παρέες, ξεβιδωμένο περπάτημα, χαζοψιθυρίσματα και γελάκια. Με γυαλιά μαύρα, μαλλιά κατράμι και σώμα μαυρισμένο με φυσικές μεθόδους, σε απόλυτη αντίθεση με τα ασπρονήσια και πάνω στο τραπέζι της μόνο καφές και νερό. Ούτε κινητά, ούτε κονσίλερ, ούτε i-pod ροζουλί, εν συντομία χωρίς το περιεχόμενο της τσάντας του σπόρ Μπίλυ αραδιασμένο στο τραπεζάκι και στις γύρω καρέκλες. Μόνο αυτή, τα κακόγουστα ρούχα της και το φόντο. Προσιτή, μυστηριώδης και ευέλικτη, έτοιμη να σε αφήσει να πλησιάσεις προς το μέρος της, να της πεις "πάμε" και να φύγετε χωρίς να περιμένεις ένα μισάωρο γεμάτο μέχρι να μαζέψει τα ψιλικά της.
Και να μη σε νοιάζει ούτε το πού θα πάτε ούτε ο αμείλικτος χρόνος που την έκανε γύρω στα 30 ενώ εσύ είσαι κάπου στα 7, με μπόι που σου απαγορεύει την είσοδο ακόμη και στα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια.
Με κάθε τρόπο θέλει να διαιρέσει και να αφαιρέσει από την πολιτική σκηνή τα δύο μεγάλα χαρακτηριστικά που τρόμαξαν, πανικόβαλαν την τότε κυβέρνηση και το ολιγαρχικό πολιτικό καθεστώς που αυτή αντιπροσώπευε και καθόρισαν σημαντικά τις εξελίξεις: την ενότητα, σαν τρόπο δράσης του λαού και τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, σαν αίτημα.
Το σκηνικό αυτό έρχονται να συμπληρώσουν όλες οι εθνικές, μετωπικές, πατριωτικές, διεθνιστικές, αριστερές, δεξιές, μεσαίες, αντιστασιακές, αντιμνημονιακές κατασκευές.
Μηχανές προσωπικού βολέματος, διανομής τίτλων και εξουσίας και τελικά στηρίγματα της ολιγαρχίας.
ΕΠΑΜ, ΕΛΑΔΑ, ΠΕΙΡΑΤΕΣ, ΚΑΜΕΝΟΙ ΕΛΗΝΕΣ κ.α. Οι νεοσύστατες "πρωτοβουλίες" κατασκευες "αντιμνημονιακων μετώπων" ολιγαρχικής αντίληψης, πρέπει να έχουν ξεπεράσει προ πολλού τον αριθμό 100 και να κυμαίνονται γύρω στις 150.
Να τις χιλιάσουμε.
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΟΙΗΜΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ.
Θερμοπύλες
(Κωνσταντίνος Π. Καβάφης)
Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ' ίσοι σ' όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.
Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.
Υ.Σ. Δεν ζηλεύω πια τη γενιά του παππού μου. Και η δικιά μου θα μείνει στην ιστορία…
Isidor Alegro
Ως ότου φτιάξει ο λαός ένα κόμμα που θα μιλά ελληνικά:
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ. Και άλλες τέτοιες λέξεις, σημασίες και νοήματα.
Τότε, θα δούμε πόσα απίδια παίρνει ο σάκκος....
Πάμε πολύ καλά. όσο πιο πολλά κόμματα στη βουλή, τόσο πιο ωραίο χάζι θα κάνουμε.
Ψηφίζουμε μικροκόμματα. Αποφεύγουμε όσα έχουν εξασφαλίσει είσοδο στη βουλή, στερώντας τους τη δυνατότητα να είναι ρυθμιστές.
Αν θέλουμε να ολοκληρώσουμε το σκηνικό αποδόμησης, μπορούμε, με τον ευφυή τρόπο του λαού, να κάνουμε "ρυθμιστές" όλους αυτούς που τόσο καιρό το παίζουν "σκληροί". ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Χ.Α. , Καμμένος κλπ.
Εεεεε! Για κάνετε λίγο κράτει, εσείς οι νεοδημοκράτες. Πολλούς μαζεύει ο Καμμένος. Χαλάει το σχέδιο που έβαλε μπροστά ο ψηφοφόρος λαός. Οι υπόλοιποι τι θα απογίνουν; Δώστε και κανένα ψήφο στην Ντόρα, στους Πειρατές κι όσους άλλους, σας ταιριάζουν.
Αν δυσκολεύεστε, βάλτε τα κόμματα σε μια κληρωτίδα και κάθε μέλος της οικογένειας, ας τραβήξει κλήρο κι ας ψηφίσει ό,τι έτυχε.
Θα αποκτήσουμε κληρωτούς βουλευτές και κληρωμένα κόμματα. Ζήτω!!!
Με όποιο τρόπο κι αν ψηφίσεις, είτε μετά από ώριμη σκέψη, είτε από ιδεολογική συνέπεια, είτε από κλήρωση, το ίδιο είναι. Δημοκρατία δεν θα έχουμε με όλους αυτούς τους πολιτικούς υπαλλήλους. θα παραμείνει ιδιοκτησία των τραπεζιτών.
Κωλοτούμπας δεν είναι μόνο ο Καρατζαφέρης. Πού να δείτε, αυτοί που θα τον αντικαταστήσουν!
(Όχι πως υστερούν και οι άλλοι, αλλά αυτοί οι τελευταίοι το παίζουν "κώμα αρχών" και όντας καινούργιοι στην πιάτσα των καθεστωτικών κομμάτων χρήζουν ιδιαίτερης αγάπης).
Αρχή και τέλος του κόσμου η μήτρα.
Γι' αυτό σας λέμε: Ξεσκεπάστε τους, με την ψήφο. Να τους καταστήσετε "ρυθμιστές". Να μην μπορεί να γίνει κυβέρνηση, χωρίς τους "σκληρούς" της καθεστωτικής παρέας, ώστε να πάψουν να είναι τσάμπα μάγκες.
Τότε, θα δούμε πόσα απίδια παίρνει ο σάκκος.
Ας δούμε μια τέτοια λέξη και την ελληνική σημασία της, που ελληνόφωνοι γερμανικής, αγγλικής, βρετανικής ή αμερικανικής ιδεολογίας, έχουν ξεχάσει ή δεν τη βρίσκουν στα ελληνικά λεξικά:
Αριστοτέλης, έλληνας φιλόσοφος: "το νόμισμα είναι ένα είδος ανταλλάξιμου αντιπρόσωπου της ανάγκης, με κοινή συμφωνία".
Μετά από κοινή συμφωνία, δώσαμε τα κλειδιά πόλης, της πολιτικής και της ζωής μας, στους Ρόθτσιλντ και τους Ροκφέλερ και δεν το θυμάμαι;
Σε ποιον ανήκει το χρήμα, χαμένοι Καμμένοι, ΚΚΕ, Καζάκηδες, Τσιπραίοι και λοιποί αντιμνημονιακοί; Μπορείτε να λύσετε προβλήματα, αενάως δανειζόμενοι;
Θα σώσετε τις περιουσίες των ανθρώπων;
Θα σβήσετε τα δάνεια, όπως έκανε η χούντα;
Θα αυξήσετε τις συντάξεις;
Θα βρείτε δουλειά στους άνεργους;
Θα πάρετε την ξεπουλημένη δημόσια περιουσία πίσω;
Πώς;
Ζητώντας τρία χρόνια παράταση αποπληρωμής χρέους, όπως λέει ο Τσίπρας;
Ή μήπως, βγαίνοντας από το ευρώ;
Και ποιος θα διαχειρίζεται τη δραχμή, Καζάκη; Το κράτος;
Και ποιος θα διαχειρίζεται το κράτος; Το κόμμα;
Θα μας πεις ποιοι είναι οι μέτοχοι στην Τράπεζα της Ελλάδας;
Θα μας πεις, γιατί δεν θέτεις θέμα δημοκρατικής διαχείρισης του χρήματος;
ΘΑ ΣΑΣ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ. Αυτό δεν θέλατε;;;
Κάποιοι έχουν πάρει χαμπάρι πως το ΚΚΕ είναι "μνημονιακό" κόμμα και όλο πέφτουν τα ποσοστά του, είτε στις αληθινές, είτε στις ψεύτικες δημοσκοπήσεις. Δώστε του 20%. Κρίμα είναι. Και, τότε, θα αξίζει να ανοίξουμε τηλεόραση και να τους φουμάρουμε. Με ναργιλέ, παρέα.
Λαέ, κάνε τους όλους κυβέρνηση. Και πάμε πιο κάτω. Ως ότου έρθει η δική μας ώρα.
Ψυχαγωγία επί του θέματος, προσεχώς.
Μετα τις εκλογες...
Δίκτυο Ιθάκη
- Ένα είναι το δίλημμα: Δημοκρατία ή Ολιγαρχία.
- Ένας ο πολιτικός στόχος των πολλών ανθρώπων, για να ξεφύγουν από την ανθρωπολογική καταστροφή, που δεν θα έχει ιστορικό προηγούμενο: Ένα πολίτευμα, ένα σύνταγμα, όπου ο λαός θα αποφασίζει τους νόμους του.
- Όσο για την αριστερά... Πίσω από την "αντισυστημική" ρητορική δεν υπήρξε ποτέ ρεαλιστική και πραγματική πολιτική επιθυμία σύγκρουσης με το ολιγαρχικό καθεστώς. Δεν θεωρήθηκε ποτέ ολιγαρχικό το σημερινό πολίτευμα που καταστρέφει τις ζωές μας, δεν έδωσαν προτεραιότητα στο δημοκρατικό αίτημα και εμπόδισε το πολιτικό αίτημα για δημοκρατία να αναδειχθεί στο μεγάλο αντίπαλο πολιτικό δέος.
Όλα αυτά συνέβησαν, γιατί απλούστατα, η αριστερά δεν πιστεύει στη δημοκρατία και το μεγάλο και ανεξέλεγκτο πλήθος στις πλατείες, της έκλεβε την παράσταση και το μονοπώλιο των διαδηλώσεων και των κινητοποιήσεων. Έχαναν τον λόγο ύπαρξης τους.
Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργούσε και συνεχίζει να λειτουργεί η "καθεστωτική αριστερά". Για έναν απλό λόγο. Περιφρουρεί την Βουλή και την ολιγαρχικότητα του συστήματος που τις δίνει ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΞΗΣ! (και πολλές επιχορηγήσεις...)
Αυτοί οι φαντασμένοι διαφωτιστές θυμούνται πως είναι μια μικρή μειοψηφία, μόνο όταν είναι να βρίσουν τον "μαλάκα λαό, που δεν ξυπνά". Όταν "ξύπνησε", όμως, έκαναν ότι μπορούσαν για να τον διώξουν. Η καθεστωτική αριστερά άφησε το πεδίο ελεύθερο για να λειτουργήσει απροκάλυπτα η καθεστωτική δεξιά, όταν αρνήθηκε να ακούσει το αίτημα του λαού για δημοκρατία και να διατηρήσει την ενότητα.
- Δεν είναι οι εκλογές, που αλλάζουν ή δεν αλλάζουν τα πράγματα, αλλά οι πολιτικές, που έχουν τη δύναμη να ενώσουν.
Η Δύναμη της ενότητας είναι αυτή που συντρίβει τη βία του καθεστώτος και όχι οι φαντασιώσεις του καθένα μας.
ΣΥΝΤΑΧΤΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ, ΟΠΟΥ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΟΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΤΥΧΕΣ ΤΟΥ, ΘΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥ, ΘΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ, ΘΑ ΑΠΟΝΕΜΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. ΦΥΣΙΚΑ, ΘΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ.
- Ο απλός άνθρωπος ετοιμάζεται να υποδεχθεί τους πεινασμένους και την πείνα που τον απειλεί, με ένα πιάτο φαγητό. Τα όπλα θα τα χρειαστεί για άλλη δουλειά. Αν τα χρειαστεί.
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΕΧΟΥΜΕ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΟ ΛΕΝΕ...
Παρακολουθώντας μετά από πολλούς μήνες τηλεόραση, έπεσα (εντελώς τυχαία;) πάνω στο καινούργιο διαφημιστικό - spotακι του Mega....
Εάν σε κάτι πρέπει να βγάλουμε το καπέλο στο κανάλι της Μεσογείων, είναι στον τρόπο που προβάλει το υλικό του, όλα τα χρόνια λειτουργίας του.
Βέβαια, σε αυτή την ικανότητα περιλαμβάνεται και η διαχρονική προπαγάνδα υπερ της εκάστοτε Κυβέρνησης...
Αλλά τα πράγματα φαίνεται να είναι πολύ χειρότερα φέτος...
Και όλα αυτά εξαιτίας της "εμφάνισης" του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, σαν υπονοούμενο παρουσίας του στο φετινό πρόγραμμα του Mega.
Πόσο παραμύθι ακόμα, ν' αντέξει αυτή η χώρα;
Σ' ένα παράλληλο σύμπαν θα θέλαμε όλοι μας να είμασταν άνεργοι, αλλά να μέναμε σε καλές περιοχές, να είχαμε καλά αυτοκίνητα και αρκετά χρήματα να κάναμε ότι σκεφτόμασταν.
Και αν αυτό μπορεί να γίνει σχετικά εύκολα, θα θέλαμε σε κάποιο παράλληλο σύμπαν του παράλληλου σύμπαντος, να τα είχαμε όλοι μεταξύ μας και σε κάθε συνάντηση με κάποιον, να ξέραμε ακριβώς τί θα ήθελε, την κάθε στιγμή.
Θα είμαι ειλικρινής...Αυτός ο χειμώνας θα είναι πολύ δύσκολος...
Όχι λόγω της αύξησης του πετρελαίου θέρμανσης (ας κρυώνουμε, αρκεί να πιάνουμε Mega), αλλά γιατί δεν ξέρω τί είναι χειρότερο για μία χώρα...
Τα ψέματα (σε βαθμό προδοσίας) των Πολιτικών του Μνημονίου ή τα ψέματα (σε βαθμό επιστημονικής φαντασίας) των σειρών του Χριστόφορου Παπακαλιάτη;
Το να μιλάς τη γλώσσα της αλήθειας, δεν είναι πάντοτε εύκολο. Για την ακρίβεια είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο.
Είτε είναι τα λόγια ενός πολιτικού προσώπου είτε είναι τα λόγια (ή οι πράξεις) μίας γυναίκας ή ενός άνδρα προς κάποιο άλλο πρόσωπο, η αλήθεια ενοχλεί, πονάει και προβληματίζει...
Η αναζήτηση της αλήθειας είναι σαν τον έρωτα. Παρόλο που όλοι τον αναζητάνε, λίγοι μπορούν να τον βιώσουν ολοκληρωτικά...
Η αποκάλυψη ότι μία κατάσταση ήταν ψεύτικη, είναι ικανή να δημιουργήσει τις κατάλληλες σκέψεις στο μυαλό ενός ανθρώπου και να προσπαθήσει ν' αναπτύξει εκείνες τις άμυνες στον εγκέφαλό του, για την προστασία του.
Θα μπορούσε κάποιος ν' αναρωτηθεί, γιατί κρύβουμε την αλήθεια;
Από ανασφάλεια; Από ενοχές; Από σχέδιο;
Είναι μερικές φορές που τυχαία γεγονότα, πυροδοτούν έναν καταιγισμό σκέψεων και συνδυασμών, καθοδηγώντας έναν άνθρωπο προς το φως της πραγματικότητας. Μία πραγματικότητα η οποία περιλαμβάνει ένα άγγιγμα του δέρματος, μία υπέροχη μυρωδιά και ένα διαπεραστικό βλέμμα. Και είναι οι μοναδικές αναμνήσεις, οι οποίες δεν μπορούν να διαγραφούν όταν όλα τα υπόλοιπα τελειώσουν.
Το παρακάτω απόσπασμα του Jorge Bucay, διδάσκει πολλά:
Ίσως οι αναζητήσεις και οι συναντήσεις που έχουμε στη ζωή μας, να μας οδηγούν και στ' αντίστοιχα μονοπάτια....
Έγραφα τις προάλλες ότι αρνούμαι να υιοθετήσω τον όρο “χαμένη γενιά” για όλους εμάς που γεννηθήκαμε στη δεκαετία του ’70.
Το παιχνίδι είναι ακόμα ανοιχτό κι έχουμε την ευκαιρία να ξαναγράψουμε τους όρους του. Όμως πρέπει πρώτα να στρέψουμε το βλέμμα εντός μας. Να δούμε ότι ρισκάραμε ελάχιστα, ότι βολευτήκαμε ενδεχομένως σ’ ένα περιβάλλον που μας επέτρεπε να υπάρχουμε χωρίς να ονειρευόμαστε και να διακινδυνεύουμε, ότι αναμασήσαμε θεωρίες και ιδεολογίες που μας φορέθηκαν ως παγκόσμιες αλήθειες.
Σήμερα η γενιά μας απουσιάζει ηχηρά απ’ το προσκήνιο του δημόσιου διαλόγου. Με ελάχιστες εξαιρέσεις στο δημόσιο χώρο κυριαρχούν τα αιτήματα κι οι διεκδικήσεις παλαιότερων γενιών.
Αργήσαμε να ενηλικιωθούμε, κρυφτήκαμε πίσω από χρόνια σπουδών κι αναζητήσεων και τώρα βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι στα όνειρα που είχε η γενιά των γονιών μας συνειδητοποιώντας ότι μεγαλώσαμε σ’ ένα επίχρυσο κλουβί.
Τώρα μια δυνατή κι επίμονη καταιγίδα πέφτει πάνω στο κλουβί και το αποχρωματίζει, αφαιρώντας το στρώμα του χρυσού κι αφήνοντας να φανεί ότι από κάτω υπάρχει απλώς το ξύλο ή το μέταλλο της κατασκευής. Αυτό το υλικό που μας θυμίζει ότι όλα τα κλουβιά είναι ίδια, ότι όλα τα κλουβιά έχουν την ίδια λειτουργία: σου στερούν την ελευθερία να κινηθείς όπως θέλεις, ενώ εσύ εκτίθεσαι ως σπάνιο πτηνό.
“Θαυμάστε τα πτυχία τους, θαυμάστε τα σώματά τους, θαυμάστε την υγεία, τα σπίτια, τις ανέσεις, τις γνώσεις και τα ταξίδια τους”. Αυτή είναι η γενιά μας, μια γενιά έκθεμα. Χωρίς κίνητρο να ονειρευτεί, να ηγηθεί, να χαράξει ρότα.
Μια γενιά κλεισμένη στο επίχρυσο κλουβί που της έφτιαξαν οι γονείς της, με το σεμέν της μαμάς από πάνω, που έμαθε να κάνει χαβαλέ, να αποδέχεται προνόμια που στηρίζονται σε αδικίες, να δέχεται δουλειές από ρουσφέτια, να αναπαράγει στερεότυπα.
Μια γενιά φοβισμένη, ενοχική, κονφορμιστική κι άτολμη, χωρίς οράματα, χωρίς πυξίδα, χωρίς δικές της αφηγήσεις, χωρίς δικά της επιχειρήματα. Μια γενιά χωρίς αυτοσυνείδηση. Είναι αυτή η γενιά έκθεμα που λατρεύει τον καθρέφτη, η γενιά που γατζώνεται πάνω σε ιδεολογικές κι άλλες παραδόσεις γιατί φοβάται να διατυπώσει αυτά που την απασχολούν. Η γενιά που απέφυγε να αρθρώσει με σαφήνεια και τόλμη τις δικές της επιθυμίες.
Τη γενιά μας, όπως και κάθε γενιά, την καθόρισε περισσότερο το βλέμμα των προκατόχων της παρά η δική της θέληση. Είναι ώρα σίγα σιγά αυτή η γενιά να γίνει αυτό που είναι. Να διακινδυνεύσει, να διατυπώσει τα αιτήματα και τις επιθυμίες της, να ανοιχτεί στον κόσμο. Και πολύ άργησε, λέω εγώ.
Το παιχνίδι είναι ακόμα ανοιχτό κι έχουμε την ευκαιρία να ξαναγράψουμε τους όρους του. Όμως πρέπει πρώτα να στρέψουμε το βλέμμα εντός μας. Να δούμε ότι ρισκάραμε ελάχιστα, ότι βολευτήκαμε ενδεχομένως σ’ ένα περιβάλλον που μας επέτρεπε να υπάρχουμε χωρίς να ονειρευόμαστε και να διακινδυνεύουμε, ότι αναμασήσαμε θεωρίες και ιδεολογίες που μας φορέθηκαν ως παγκόσμιες αλήθειες.
Σήμερα η γενιά μας απουσιάζει ηχηρά απ’ το προσκήνιο του δημόσιου διαλόγου. Με ελάχιστες εξαιρέσεις στο δημόσιο χώρο κυριαρχούν τα αιτήματα κι οι διεκδικήσεις παλαιότερων γενιών.
Αργήσαμε να ενηλικιωθούμε, κρυφτήκαμε πίσω από χρόνια σπουδών κι αναζητήσεων και τώρα βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι στα όνειρα που είχε η γενιά των γονιών μας συνειδητοποιώντας ότι μεγαλώσαμε σ’ ένα επίχρυσο κλουβί.
Τώρα μια δυνατή κι επίμονη καταιγίδα πέφτει πάνω στο κλουβί και το αποχρωματίζει, αφαιρώντας το στρώμα του χρυσού κι αφήνοντας να φανεί ότι από κάτω υπάρχει απλώς το ξύλο ή το μέταλλο της κατασκευής. Αυτό το υλικό που μας θυμίζει ότι όλα τα κλουβιά είναι ίδια, ότι όλα τα κλουβιά έχουν την ίδια λειτουργία: σου στερούν την ελευθερία να κινηθείς όπως θέλεις, ενώ εσύ εκτίθεσαι ως σπάνιο πτηνό.
“Θαυμάστε τα πτυχία τους, θαυμάστε τα σώματά τους, θαυμάστε την υγεία, τα σπίτια, τις ανέσεις, τις γνώσεις και τα ταξίδια τους”. Αυτή είναι η γενιά μας, μια γενιά έκθεμα. Χωρίς κίνητρο να ονειρευτεί, να ηγηθεί, να χαράξει ρότα.
Μια γενιά κλεισμένη στο επίχρυσο κλουβί που της έφτιαξαν οι γονείς της, με το σεμέν της μαμάς από πάνω, που έμαθε να κάνει χαβαλέ, να αποδέχεται προνόμια που στηρίζονται σε αδικίες, να δέχεται δουλειές από ρουσφέτια, να αναπαράγει στερεότυπα.
Μια γενιά φοβισμένη, ενοχική, κονφορμιστική κι άτολμη, χωρίς οράματα, χωρίς πυξίδα, χωρίς δικές της αφηγήσεις, χωρίς δικά της επιχειρήματα. Μια γενιά χωρίς αυτοσυνείδηση. Είναι αυτή η γενιά έκθεμα που λατρεύει τον καθρέφτη, η γενιά που γατζώνεται πάνω σε ιδεολογικές κι άλλες παραδόσεις γιατί φοβάται να διατυπώσει αυτά που την απασχολούν. Η γενιά που απέφυγε να αρθρώσει με σαφήνεια και τόλμη τις δικές της επιθυμίες.
Τη γενιά μας, όπως και κάθε γενιά, την καθόρισε περισσότερο το βλέμμα των προκατόχων της παρά η δική της θέληση. Είναι ώρα σίγα σιγά αυτή η γενιά να γίνει αυτό που είναι. Να διακινδυνεύσει, να διατυπώσει τα αιτήματα και τις επιθυμίες της, να ανοιχτεί στον κόσμο. Και πολύ άργησε, λέω εγώ.
ΠΗΓΗ
Του Αγίου Λευτέρη χθε, έτσι μου είπε ο κύριος Μηνάς. Τον είδα την ώρα που γύριζα από το χωράφι, να βγαίνει από την χωριοκκλησιά βαστώντας ένα μεγάλο κομμάτι άρτου και να κατευθύνεται προς το καφενείο.
Καλή λευτεριά λοιπόν, του απάντησα
Και μόλις γύρισα σπίτι, διάβασα την είδηση:
Δικαίωμα κατάσχεσης κάθε εθνικού περιουσιακού στοιχείου της χώρας, χωρίς εξαιρέσεις, αποκτά η Τρόικα βάσει της δανειακής σύμβασης, όπως δημοσιεύτηκε την Πέμπτη στο Φύλλο Εφημερίδας Κυβερνήσεως, με αριθμό 240.
Στο κείμενο αναφέρεται ρητά, ότι δεν εξαιρείται τίποτα από την κατάσχεση σε περίπτωση που η χώρα δεν εκπληρώσει υποχρεώσεις, ούτε λόγω εθνικής κυριαρχίας, ούτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο.
“Ούτε το δικαιούχο κράτος μέλος, ούτε η Τράπεζα της Ελλάδος, ούτε κανένα από τα αντίστοιχα περιουσιακά τους στοιχεία εξαιρούνται, λόγω εθνικής κυριαρχίας ή για άλλο λόγο, της δικαιοδοσίας, κατάσχεσης-συντηρητικής ή αναγκαστικής εκτέλεσης σε σχέση με οποιοδήποτε ένδικο βοήθημα ή διαδικασία σχετικά με τη σύμβαση τροποποίησης» είναι η ακριβής διατύπωση, όπως δημοσιεύτηκε στο προαναφερόμενο ΦΕΚ.”
Η βρομοδουλειά έκλεισε πια τελείως και ολόκληρο το πολιτικό φάσμα της χώρας φέρει τις ευθύνες του. Οι δανειστές θα μας πετάξουνε πλέον έναν έναν από τη ζωή κι από τη χώρα σαν κάμπιες από τα λάχανα.
Διότι τσαγανό δεν υπάρχει πια στον νεοέλληνα για να αντισταθεί με τους τρόπους και την αποφασιστικότητα που επιβάλλεται και να τους πετάξει έξω από την πατρίδα του. Ούτε θέληση υπάρχει. Η πλειονότητα του πληθυσμού είναι ξεπουλημένοι εδώ και χρόνια στην χυδαία ανάπτυξη και την ζωή της ύβρης, της ισοπέδωσης και της γελοιότητας του καταναλωτισμού. Πολλά τα χρόνια της αποβλάκωσης, της μαλθακότητας και της χειραγωγούμενης εκπαίδευσης άνευ μόρφωσης. Κι έρχονται χειρότερες μέρες.
Η προσωπική αντίσταση του καθενός ενάντια στο χρηματοοικονομικό σύστημα, η προσωπική απελευθέρωση, όσο γίνεται, από αυτό αλλά και η διάδραση μεταξύ όλων όσων το αποφασίζουν, θα συμβάλουν στο να ωριμάσει πιο γρήγορα το κίνημα των πολιτών που έχουν πλήρως αποτοξινωθεί από τα χρόνια της χολέρας και ζουν πια τη ζωή διαφορετικά.
Γιάννης Μακριδάκης
