Ένας ηλικιωμένος 83 ετών που έχει υποστεί εγκεφαλικό και σοβαρό πνευμονικό οίδημα και γλύτωσε από του χάρου τα δόντια από ένα θαύμα ανήκει σε εκείνη τη συγκεκριμένη κατηγορία "των δεν πεθαίνουν κιόλας".
Είναι σαφές. Αυτή η ξεφτίλα που ζούμε όμως, αυτά τα ανθρωπάρια που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο, είναι υπεράνω των θαυμάτων. Δεν ανέχονται να υπάρχουν θαύματα γιατί χαλάνε τα σχέδια.
Οι άνθρωποι περιμένουν θαύματα. Τα πειραματόζωα δεν περιμένουν τίποτα. Ανήκουν στα κλουβιά τους. Τρώνε ότι τους δίνουν. Καταπίνουν όποια ουσία τους περνάνε. Δοκιμάζονται οι αντοχές τους και καταγράφονται στα αρχεία τους. Τραβάνε το καλώδιο οπότε κρίνουν απαραίτητο και τα σκοτώνουν.
Παράδειγμα πειράματος θέλετε? Να σας πω ένα από τα εκατοντάδες που συμβαίνουν τώρα. Οχι αύριο. Οχι κάποτε. Τώρα.
Πειραματόζωο? Ο πατέρας μου. Κι ο πατέρας κι ή η μάνα πολλών άλλων.
Φάρμακο? Το σοβαρότερο. Το διουρητικό τους. Το αλλάζεις έτσι στη ψύχρα με ένα κωλογένοσημο και περιμένεις να δεις. Θα τη βγάλει καθαρή ο "και δεν πεθαίνουν"?
Αποτέλεσμα ? Δύσπνοια σοβαρή, επιδείνωση της κατάστασης, ο γεροντάκος φωνάζει δεν μου κάνει τίποτα αυτό το φάρμακο παιδάκι μου, δεν μπορώ να ανασαίνω. Με σκοτώνουν.....
Κι εγώ τρέχω σήμερα να βρω το κανονικό. Να αγοράσω (και δε πα να γ@μηθεί η συνταγή ) και δεν το βρίσκω φυσικά αλλά κάπου θα υπάρχει δε μπορεί γιατί μερικοί πατεράδες (οι δικοί τους μάλλον) γενόσημα δε θα παίρνουν άρα θα υπάρχει.
Αν προλάβουμε φυσικά, γιατί δεν περιμένει η αρρώστια τις αλχημείες των τσαρλατάνων. Αναρωτιέμαι τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή σε εκατοντάδες σπίτια. Πόσοι άνθρωποι έχουν αλλοιώσει τις θεραπείες ή έχουν χάσει τη δυνατότητα να τις έχουν. Πόσα παιδιά, νέοι, γέροι, χρόνια πάσχοντες, άνθρωποι που κουβαλάνε το σταυρό τους, βρίσκονται σε απόγνωση και με τη σφραγίδα των γιατρών τους....
Το έγραψα ξανά και ξανά και δεν θα σταματήσω. Οι εγκληματικές αποφάσεις στο τομέα της υγείας είναι η πρώτη σκάλα εξόντωσης. Η άμεση εξολόθρευση του πλέον αδύναμου μέρους του πληθυσμού. Και δεν αντέχει κανείς πλέον να τους βλέπει να δίνουν συγχαρητήρια στους εαυτούς τους. Να χαριεντίζονται. Να λένε συνέχεια πως μας σώνουν. Χτυπάει μέσα στο μυαλό σαν σφυρί αυτή η διάσωση.
Κι αν πιάσει κι ο χειμώνας κάντε μια πρόσθεση. Σκεφτείτε να είσαι άρρωστος με σταματημένη τη θεραπεία, να κρυώνεις, να μην έχεις λεφτά ούτε και τα παιδιά σου να σε βοηθήσουν. Να μην έχεις εσύ να βοηθήσεις τα παιδιά σου. Να αρρωστήσεις, να κρυώνεις, να πεινάς και να σου λένε πως σε έσωσαν.
Η δικιά μας μέρα καταστροφής δεν περιμένει την 21 Δεκέμβρη έχει ξεκινήσει ήδη πριν 3 χρόνια. Αλλά δυστυχώς είναι πολλοί που ακόμα κρατιούνται. Κάτω από τα όρια της φτώχειας είναι 1 στους τρεις λένε οι στατιστικές. 3 εκατομμύρια ψυχές χτυπιούνται αλύπητα, αλλά υπάρχουν οι 2 στους 3 που δεν τους βλέπουν ή που και να τους βλέπουν κοιτάνε να σώσουν το δικό τους το τομάρι. 3 εκατομμύρια άνθρωποι υπολογίζονται σαν παράπλευρες απώλειες αυτή τη στιγμή και τα υπόλοιπα 7 είναι πολλά για να ρίξουν μια ματιά στις σωρούς που έχουν δημιουργηθεί των δυστυχισμένων. Νοιώθουν ότι θα τη βγάλουν καθαρή οι 2 στους 3 ακόμα ή το παλεύουν.
Εκείνο το 1 στα 3 μοιάζει λίγο μάλλον... Γιατί όλα είναι νούμερα μια και νούμερα σχεδιάζουν τη ζωή μας.
Δεν είναι νούμερα αλήτες! Είναι άνθρωποι. Άνθρωποι που πεθαίνουν αβοήθητοι. Άνθρωποι που κρυώνουν. Άνθρωποι που πεινάνε. Άνθρωποι που τρελαίνονται και πηδάνε από τα μπαλκόνια. Παιδιά που μεγαλώνουν στον εφιάλτη. Ηλικιωμένοι που νοιώθουν σκουπίδια για πέταμα.
Να χέσω τα νούμερά σας, τις στατιστικές σας, τα παλιόχαρτα, την απανθρωπιά σας. Υπάρχει ένα όριο σε όλα. Ενα λεπτό σημείο που όταν το ξεπεράσεις δεν υπάρχει γυρισμός. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είναι πέρα από αυτό το όριο πια. Εχουμε μπει στην αρένα και παλεύουμε χωρίς όπλα. Για να ζήσουμε. Οπως όπως. Το όπως όπως όμως δεν είναι κράτος. Είναι παράνομη υπόγα στοιχημάτων. Με στημένους αγώνες και πάλη χωρίς κανόνες.
Εκεί πάνω φτιάχνετε λέσχες του ευρώ, του δολλαρίου του όποιου παλιόχαρτου έχετε σαν Θεό. Κι εδώ κάτω στήνοναι οι λέσχες του καυγά. Κι αναρωτιόμαστε ακόμα αν ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση...
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πούμε.
Είναι σαφές. Αυτή η ξεφτίλα που ζούμε όμως, αυτά τα ανθρωπάρια που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο, είναι υπεράνω των θαυμάτων. Δεν ανέχονται να υπάρχουν θαύματα γιατί χαλάνε τα σχέδια.
Οι άνθρωποι περιμένουν θαύματα. Τα πειραματόζωα δεν περιμένουν τίποτα. Ανήκουν στα κλουβιά τους. Τρώνε ότι τους δίνουν. Καταπίνουν όποια ουσία τους περνάνε. Δοκιμάζονται οι αντοχές τους και καταγράφονται στα αρχεία τους. Τραβάνε το καλώδιο οπότε κρίνουν απαραίτητο και τα σκοτώνουν.
Παράδειγμα πειράματος θέλετε? Να σας πω ένα από τα εκατοντάδες που συμβαίνουν τώρα. Οχι αύριο. Οχι κάποτε. Τώρα.
Πειραματόζωο? Ο πατέρας μου. Κι ο πατέρας κι ή η μάνα πολλών άλλων.
Φάρμακο? Το σοβαρότερο. Το διουρητικό τους. Το αλλάζεις έτσι στη ψύχρα με ένα κωλογένοσημο και περιμένεις να δεις. Θα τη βγάλει καθαρή ο "και δεν πεθαίνουν"?
Αποτέλεσμα ? Δύσπνοια σοβαρή, επιδείνωση της κατάστασης, ο γεροντάκος φωνάζει δεν μου κάνει τίποτα αυτό το φάρμακο παιδάκι μου, δεν μπορώ να ανασαίνω. Με σκοτώνουν.....
Κι εγώ τρέχω σήμερα να βρω το κανονικό. Να αγοράσω (και δε πα να γ@μηθεί η συνταγή ) και δεν το βρίσκω φυσικά αλλά κάπου θα υπάρχει δε μπορεί γιατί μερικοί πατεράδες (οι δικοί τους μάλλον) γενόσημα δε θα παίρνουν άρα θα υπάρχει.
Αν προλάβουμε φυσικά, γιατί δεν περιμένει η αρρώστια τις αλχημείες των τσαρλατάνων. Αναρωτιέμαι τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή σε εκατοντάδες σπίτια. Πόσοι άνθρωποι έχουν αλλοιώσει τις θεραπείες ή έχουν χάσει τη δυνατότητα να τις έχουν. Πόσα παιδιά, νέοι, γέροι, χρόνια πάσχοντες, άνθρωποι που κουβαλάνε το σταυρό τους, βρίσκονται σε απόγνωση και με τη σφραγίδα των γιατρών τους....
Το έγραψα ξανά και ξανά και δεν θα σταματήσω. Οι εγκληματικές αποφάσεις στο τομέα της υγείας είναι η πρώτη σκάλα εξόντωσης. Η άμεση εξολόθρευση του πλέον αδύναμου μέρους του πληθυσμού. Και δεν αντέχει κανείς πλέον να τους βλέπει να δίνουν συγχαρητήρια στους εαυτούς τους. Να χαριεντίζονται. Να λένε συνέχεια πως μας σώνουν. Χτυπάει μέσα στο μυαλό σαν σφυρί αυτή η διάσωση.
Κι αν πιάσει κι ο χειμώνας κάντε μια πρόσθεση. Σκεφτείτε να είσαι άρρωστος με σταματημένη τη θεραπεία, να κρυώνεις, να μην έχεις λεφτά ούτε και τα παιδιά σου να σε βοηθήσουν. Να μην έχεις εσύ να βοηθήσεις τα παιδιά σου. Να αρρωστήσεις, να κρυώνεις, να πεινάς και να σου λένε πως σε έσωσαν.
Η δικιά μας μέρα καταστροφής δεν περιμένει την 21 Δεκέμβρη έχει ξεκινήσει ήδη πριν 3 χρόνια. Αλλά δυστυχώς είναι πολλοί που ακόμα κρατιούνται. Κάτω από τα όρια της φτώχειας είναι 1 στους τρεις λένε οι στατιστικές. 3 εκατομμύρια ψυχές χτυπιούνται αλύπητα, αλλά υπάρχουν οι 2 στους 3 που δεν τους βλέπουν ή που και να τους βλέπουν κοιτάνε να σώσουν το δικό τους το τομάρι. 3 εκατομμύρια άνθρωποι υπολογίζονται σαν παράπλευρες απώλειες αυτή τη στιγμή και τα υπόλοιπα 7 είναι πολλά για να ρίξουν μια ματιά στις σωρούς που έχουν δημιουργηθεί των δυστυχισμένων. Νοιώθουν ότι θα τη βγάλουν καθαρή οι 2 στους 3 ακόμα ή το παλεύουν.
Εκείνο το 1 στα 3 μοιάζει λίγο μάλλον... Γιατί όλα είναι νούμερα μια και νούμερα σχεδιάζουν τη ζωή μας.
Δεν είναι νούμερα αλήτες! Είναι άνθρωποι. Άνθρωποι που πεθαίνουν αβοήθητοι. Άνθρωποι που κρυώνουν. Άνθρωποι που πεινάνε. Άνθρωποι που τρελαίνονται και πηδάνε από τα μπαλκόνια. Παιδιά που μεγαλώνουν στον εφιάλτη. Ηλικιωμένοι που νοιώθουν σκουπίδια για πέταμα.
Να χέσω τα νούμερά σας, τις στατιστικές σας, τα παλιόχαρτα, την απανθρωπιά σας. Υπάρχει ένα όριο σε όλα. Ενα λεπτό σημείο που όταν το ξεπεράσεις δεν υπάρχει γυρισμός. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είναι πέρα από αυτό το όριο πια. Εχουμε μπει στην αρένα και παλεύουμε χωρίς όπλα. Για να ζήσουμε. Οπως όπως. Το όπως όπως όμως δεν είναι κράτος. Είναι παράνομη υπόγα στοιχημάτων. Με στημένους αγώνες και πάλη χωρίς κανόνες.
Εκεί πάνω φτιάχνετε λέσχες του ευρώ, του δολλαρίου του όποιου παλιόχαρτου έχετε σαν Θεό. Κι εδώ κάτω στήνοναι οι λέσχες του καυγά. Κι αναρωτιόμαστε ακόμα αν ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση...
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πούμε.
ΠΗΓΗ
Το δημοσίευμα επισημαίνει τις διασυνδέσεις πλουσίων Ελλήνων με πολιτικούς, τη φοροδιαφυγή, αλλά και την έλλειψη διάθεσης αλληλεγγύης στην οικονομική κρίση.
Χαρακτηριστικό απόσπασμα αναφέρει: «Η Ελλάδα δεν είναι φτωχή χώρα. Oμως ο πλούτος της είναι άνισα κατανεμημένος. Το 80% της ιδιωτικής περιουσίας βρίσκεται στα χέρια 2.000 οικογενειών. Τα χρήματα που βρίσκονται στο εξωτερικό ανέρχονται στα 200 δισ. ευρώ. Επίσημα ωστόσο αναφέρεται ότι σε ολόκληρη τη χώρα υπάρχουν μόνον εννέα άτομα, τα οποία κερδίζουν περισσότερα από 700.000 ευρώ.
Η ονομαζόμενη λίστα Λαγκάρντ, με τα ονόματα 2.959 Ελλήνων, που έχουν λογαριασμούς στην Ελβετία, παρέμενε για περισσότερα από δύο χρόνια μυστικό της κυβέρνησης. Στη λίστα βρίσκονται και πρόσωπα της εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Μεταξύ αυτών, ο δικηγόρος Σταύρος Παπασταύρου, ο οποίος και ανήκει στα κορυφαία στελέχη του κόμματος του Σαμαρά. Για τους πλούσιους η λίστα δεν έχει συνέπειες.
Ο μοναδικός που βρέθηκε σε δυσχερή θέση ήταν ένας δημοσιογράφος, ο οποίος και δημοσιοποίησε όλα τα ονόματα στο περιοδικό «Hot Doc». Τώρα απειλείται με ποινή φυλάκισης δύο ετών. Υπό την πίεση της Ευρώπης, κάτι φαίνεται να αλλάζει σταδιακά στην Ελλάδα.
Την προηγούμενη εβδομάδα συνελήφθη –κατόπιν εισαγγελικής εντολής- ο επιχειρηματίας Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, ο οποίος κατέχει ποσοστό 31% της τράπεζας Proton Bank. Η τράπεζα αυτή διασώθηκε από το κράτος με δάνεια 900 εκατομμυρίων ευρώ, εκ των οποίων τα 700 θεωρείται ότι διέφυγαν στο εξωτερικό».
Ο Σεραφείμ Σεφεριάδης, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, συγκρίνει τους Ελληνες ολιγάρχες με την ιταλική Μαφία. «Εχουν παντού τους ανθρώπους τους. Εναν αδελφό στην Αριστερά, έναν στη Δεξιά, έναν στον δήμο και έναν στην Εκκλησία. Οι πολύ πλούσιοι εξαγοράζουν τους πολιτικούς μέσω της χρηματοδότησης του προεκλογικού τους αγώνα. Η εξουσία που ασκούν στα ΜΜΕ τούς καθιστά άθικτους».
Στο ρεπορτάζ κάνει δηλώσεις και ο επιχειρηματίας Φώτης Μπόμπολας, για τον οποίο το «Στερν» γράφει ότι διευθύνει μια αυτοκρατορία επιχειρήσεων, αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.
«Η οικογένειά του ανήκει σε μια χούφτα παντοδύναμων ελληνικών οικογενειών. Συγκρίνεται με τους Ρώσους ολιγάρχες της δεκαετίας του ’90. Σφραγίζουν εδώ και πολλές γενιές το σύστημα στην Ελλάδα και κερδίζουν από αυτό. Τώρα η χώρα βρίσκεται μπροστά στον γκρεμό. Ωστόσο δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Επιχειρηματίες, όπως ο Μπόμπολας, συνεχίζουν να σπεκουλάρουν σε κρατικά συμβόλαια.
Αλλοι περιμένουν να κερδίσουν από τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικής περιουσίας. Αλλοι, πάλι, προτιμούν να φύγουν στο εξωτερικό. Οπως η κ. Γιάννα Αγγελοπούλου, πρώην πρόεδρος της Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων. Πριν από μερικές εβδομάδες, όταν αποκαλύφθηκε ότι η βίλα της στην Αθήνα ήταν δηλωμένη ως εμπορική επιχείρηση –για να πληρώνει φθηνότερο ηλεκτρικό ρεύμα- η ίδια και η οικογένειά της βρίσκονταν ήδη στην Ελβετία.
Εκεί δημιούργησε το ίδρυμα Αγγελόπουλος, μέσω του οποίου μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να εξασφαλίσει την περιουσία της.
Ετσι, χαλαρά, μπορεί από απόσταση να παρακολουθεί το ελληνικό Κοινοβούλιο να υπερψηφίσει το σκληρότερο πακέτο στην κοινοβουλευτική του ιστορία»
Σε ερώτηση του «Στερν» για το εάν οι πολύ πλούσιοι Ελληνες θα έπρεπε τώρα να δείξουν την αλληλεγγύη τους, ο Φώτης Μπόμπολας φέρεται να απαντά «Τι θέλετε να κάνουμε; Οι μετοχές μας βρίσκονται στα Τάρταρα. Οι επιχειρήσεις μας υποφέρουν, όπως υποφέρει ολόκληρη η χώρα».
Ερώτηση «Στερν»: Πώς σας φαίνεται η επιβολή ενός φόρου για τους πλουσίους ;
Απάντηση Μπόμπολα: Αφελής ιδέα.Το μεγάλο κεφάλαιο πάντα θα βρίσκει δρόμους για να αποφεύγει τη φορολόγηση. Αυτό είναι το τίμημα του παγκοσμιοποιημένου κόσμου μας.
Στη συνέχεια, το άρθρο κάνει αναφορές στις οικογένειες Λάτση, Λαμπράκη και Βαρδινογιάννη και αναφέρει απόρρητο έγγραφο της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, το οποίο δημοσιεύτηκε και στο Wikileaks, το οποίο και σημειώνει «Μια μικρή ομάδα από μεγιστάνες επιχειρηματίες, τους οποίους συνδέουν συγγένειες, γάμοι, ακόμη και μοιχείες με πολιτικούς. Οι σχέσεις αυτές είναι τόσο περίπλοκες όσο και οι σχέσεις των θεών της ελληνικής μυθολογίας.
Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην οικογένεια Κόκκαλη και τονίζεται χαρακτηριστικά «Ο Κόκκαλης είναι η πιο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα των Ελλήνων ολιγαρχών. Υπήρξε συνεργάτης της Στάζι με το ψευδώνυμο Κρόκους και Κασκάντε. Μεγάλωσε στην πρώην Ανατολική Γερμανία, όπου και βρήκε καταφύγιο η οικογένειά του μετά τον ελληνικό εμφύλιο.
Στο μεταξύ η περιουσία του τώρα υπολογίζεται μέχρι και στα 2 δισ. δολάρια. Οι φήμες γι” αυτόν θα μπορούσαν να αποτελέσουν σενάριο κατασκοπείας. Οταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο «Ζίμενς», στο οποίο 100 εκατομμύρια ευρώ πήγαν ως μίζες σε Ελληνες πολιτικούς, η γερμανική Εισαγγελία, ερευνώντας τα έγγραφα της «Ζίμενς», έπεσε πάνω σε έναν μυστήριο τύπο «κύριο Κ». Υποπτεύονται ότι πίσω από το όνομα αυτό βρίσκεται ο Κόκκαλης».
«Ομως είναι πολύ δύσκολο να αποδείξεις παράνομες πράξεις των Ελλήνων ολιγαρχών», λέει ο οικονομολόγος Σάββας Ρομπόλης και συνεχίζει: «Οχι μόνον γιατί έχουν παντού τους ανθρώπους τους. Επί γενιές ολόκληρες οι νόμοι φτιάχτηκαν στα μέτρα τους. Δεν χρειάζεται να εξαπατήσουν την Εφορία. Οι φόροι απλώς τους χαρίζονται. Ετσι κάθε χρόνο το Κοινοβούλιο αποφασίζει να απαλλάξει από τους φόρους τους εφοπλιστές. Επειδή αυτοί απειλούν να αλλάξουν τη σημαία στα πλοία τους».
Και το «Στερν» καταλήγει: «Ολες οι προσπάθειες να καθίσουν όλοι οι Eλληνες ολιγάρχες σε ένα στρογγυλό τραπέζι και να συμβάλλουν στη σωτηρία της χώρας, απέτυχαν. «Οι άνθρωποι αυτοί που έχουν στο πλευρό τους το χρήμα, την εξουσία και τα ΜΜΕ, αντιστέκονται σε κάθε μεταρρύθμιση», διαμαρτύρεται ο πρώην πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου».
Κάποια στιγμή, επισκέφθηκε το γραφείο του Ευρωπαίου Επιτρόπου στην Αθήνα, μια ομάδα Ελλήνων εφοπλιστών και βιομηχάνων. Οπως αναφέρει υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, «νομίζαμε ότι θέλουν να βοηθήσουν. Αυτοί όμως άρχισαν να διαμαρτύρονται για το πόσο υψηλοί είναι οι φόροι, πόσες πολλές ρυθμίσεις υπάρχουν και έλεγαν ότι αισθάνονται διωκόμενοι από το κράτος. Συμπεριφέρονταν σαν να επρόκειτο για μια παρέα άπορων».
efsyn
Δήλωση Eurogroup για την Ελλάδα
Το Eurogroup ενέκρινε επισήμως την δεύτερη εκταμίευση στο πλαίσιο του δεύτερου προγράμματος οικονομικής προσαρμογής για την Ελλάδα μετά την ολοκλήρωση των σχετικών εθνικών διαδικασιών και αφού εξέτασε το αποτέλεσμα της διαδικασίας επαναγοράς χρέους που πραγματοποίησε η Ελλάδα.
Το Eurogroup καλωσόρισε το αποτέλεσμα της διαδικασίας επαναγοράς χρέους , η οποία θα οδηγήσει σε σημαντική μείωση του ελληνικού χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ.
Το Eurogroup επιβεβαίωσε ότι αυτό σε συνδυασμό με τις πρωτοβουλίες που συμφωνήθηκαν από το Eurogroup στις 27 Νοεμβρίου και με την πλήρη εφαρμογή του προγράμματος προσαρμογής θα πρέπει να μειώσει το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα πίσω σε μια βιώσιμη πορεία στο 124% του ΑΕΠ το 2020 . Η Ελλάδα και τα άλλα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ είναι έτοιμοι να λάβουν πρόσθετα μέτρα, αν χρειαστεί, για να διασφαλιστεί ότι ο στόχος αυτός έχει επιτευχθεί.
Σε αυτή τη βάση τα κράτη μέλη εξουσιοδότησαν το EFSF να απελευθερώσει την επόμενη δόση συνολικού ποσού 49,1 δισεκ. ευρώ.
Η εκταμίευση θα γίνει σε πολλές δόσεις. Τα 34,3 δισ. ευρώ θα πρέπει να καταβληθούν στην Ελλάδα τις επόμενες ημέρες. Το υπόλοιπο ποσό θα καταβληθεί το πρώτο τρίμηνο του 2013.
Πρώτον, ένα πρόσθετο ποσό για την κάλυψη της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και το κόστος εξυγίανσης θα πρέπει να καταβληθούν τον Ιανουάριο του 2013.
Δεύτερον, τα κεφάλαια για την κάλυψη της χρηματοδότησης του προϋπολογισμού θα καταβληθούν σε τρεις επιμέρους δόσεις που συνδέονται με την
εφαρμογή ειδικών σημαντικών όρων του μνημονίου που πρέπει να συμφωνηθούν με την τρόικα.
Το Eurogroup είναι πεπεισμένο ότι η συνέχιση των δημοσιονομικών και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα πραγματοποιηθούν πάνω στην ισχυρή δέσμευση που επεδείχθη στο πρόσφατο παρελθόν και το ευρύ φάσμα των μεταρρυθμίσεων που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί,
θα επιτρέψουν στην ελληνική οικονομία να επιστρέψει σε μια διατηρήσιμη αναπτυξιακή πορεία, με αύξηση της απασχόλησης, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για ένα πιο προσοδοφόρο μέλλον.
Ενθαρρύνουμε τους Έλληνες πολίτες να συνεχίσουν τις προσπάθειές τους και να εφαρμόσουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.
Για να μην σας παραμυθιάζουν τα ΜΜΕ πρέπει να γνωρίζετε ότι τα λεφτά που θα δοθούν τον Δεκέμβριο με βάση την παραπάνω επίσημη δήλωση θα προορίζονται για την λειψή ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών και για την επαναγορά των ομολόγων που ολοκληρώθηκε την 12.12.2012.
Τον Ιανουάριο του 2013 θα δοθούν τα υπόλοιπα λεφτά της ανακεφαλαιοποίησης και τα έξοδα της επαναγοράς. Τα υπόλοιπα λεφτά θα δοθούν σε αρκετές δόσεις, αφού η κυβέρνηση συμφωνήσει σε κάποια βασικά νέα μέτρα με το ΔΝΤ που δεν κατονομάζονται και υπονοείται ότι πρέπει να ληφθούν συμπληρωματικά.
Συμπερασματικά μην περιμένετε καταβολή σε προμηθευτές, καταβολή εφάπαξ και λοιπά μέτρα ενίσχυσης ρευστότητας εντός του Δεκεμβρίου 2012.
Επιπλέον τα έντοκα γραμμάτια που εκδόθηκαν την 12.12.2012 κατά ένα μέρος τους αξίας 2,76 δις ευρώ είναι διάρκειας 1 μήνα και θα λήγουν τον Ιανουάριο του 2013.
Άρα ούτε τον Ιανουάριο δεν θα φανεί φως στο τούνελ της έλλειψης ρευστότητας.
Η ευρωπαική ένωση θα εξετάσει τον Ιανουάριο του 2013 τον τρόπο χρηματοδότησης της Κύπρου που θα απαιτήσει περίπου 10 δις ευρώ.
Επίσης τον Φεβρουάριο ή το αργότερο τον Μάρτιο του 2013 θα γίνουν εκλογές στην Ιταλία με όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά, οπότε θα πρέπει να αναμένουμε λόγω της αβεβαιότητας χειροτέρευση της κρίσης χρέους στην Ευρώπη.
Ο συνδυασμός όλων αυτών των αυξημένων αναγκών χρηματοδότησης και η ενδεχόμενη πολιτική αδυναμία της συγκυβέρνησης να προωθήσει ή να εφαρμόσει επιπλέον εισπρακτικά μέτρα δεν θα επιτρέψει την ομαλή χρηματοδότηση της Ελλάδας το πρώτο τρίμηνο του 2013.
Αν έχετε αμφιβολίες γι' αυτό σύντομα θα διαπιστώσετε ότι μία κυβέρνηση που νομοθετεί μέσω πράξεων νομοθετικού περιεχόμενου και έχει συνταγματική υποχρέωση να τα επικυρώσει και μέσω βουλής σε 40 ημέρες μπορεί να αντιμετωπίσει ανυπέρβλητες δυσκολίες για μέτρα αντιδημοφιλή που ήδη έχει εφαρμόσει.
Ιδιαίτερα όταν δεν έχει απόλυτη πλειοψηφία, βλέπει τα ποσοστά της να καταρρακώνονται συνεχώς στις κυλιόμενες δημοσκοπήσεις και οι πολιτικοί της σύμμαχοι κινδυνεύουν να μείνουν εκτός βουλής...
Δείτε την πράξη νομοθετικού περιεχομένου και θα καταλάβετε πάνω σε τι βόμβα κάθεται η κυβέρνηση Σαμαρά και οι υπουργοί που έβαλαν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους.
SON OFEON
Τον Ιανουάριο του 2013 θα δοθούν τα υπόλοιπα λεφτά της ανακεφαλαιοποίησης και τα έξοδα της επαναγοράς. Τα υπόλοιπα λεφτά θα δοθούν σε αρκετές δόσεις, αφού η κυβέρνηση συμφωνήσει σε κάποια βασικά νέα μέτρα με το ΔΝΤ που δεν κατονομάζονται και υπονοείται ότι πρέπει να ληφθούν συμπληρωματικά.
Συμπερασματικά μην περιμένετε καταβολή σε προμηθευτές, καταβολή εφάπαξ και λοιπά μέτρα ενίσχυσης ρευστότητας εντός του Δεκεμβρίου 2012.
Επιπλέον τα έντοκα γραμμάτια που εκδόθηκαν την 12.12.2012 κατά ένα μέρος τους αξίας 2,76 δις ευρώ είναι διάρκειας 1 μήνα και θα λήγουν τον Ιανουάριο του 2013.
Άρα ούτε τον Ιανουάριο δεν θα φανεί φως στο τούνελ της έλλειψης ρευστότητας.
Η ευρωπαική ένωση θα εξετάσει τον Ιανουάριο του 2013 τον τρόπο χρηματοδότησης της Κύπρου που θα απαιτήσει περίπου 10 δις ευρώ.
Επίσης τον Φεβρουάριο ή το αργότερο τον Μάρτιο του 2013 θα γίνουν εκλογές στην Ιταλία με όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά, οπότε θα πρέπει να αναμένουμε λόγω της αβεβαιότητας χειροτέρευση της κρίσης χρέους στην Ευρώπη.
Ο συνδυασμός όλων αυτών των αυξημένων αναγκών χρηματοδότησης και η ενδεχόμενη πολιτική αδυναμία της συγκυβέρνησης να προωθήσει ή να εφαρμόσει επιπλέον εισπρακτικά μέτρα δεν θα επιτρέψει την ομαλή χρηματοδότηση της Ελλάδας το πρώτο τρίμηνο του 2013.
Αν έχετε αμφιβολίες γι' αυτό σύντομα θα διαπιστώσετε ότι μία κυβέρνηση που νομοθετεί μέσω πράξεων νομοθετικού περιεχόμενου και έχει συνταγματική υποχρέωση να τα επικυρώσει και μέσω βουλής σε 40 ημέρες μπορεί να αντιμετωπίσει ανυπέρβλητες δυσκολίες για μέτρα αντιδημοφιλή που ήδη έχει εφαρμόσει.
Ιδιαίτερα όταν δεν έχει απόλυτη πλειοψηφία, βλέπει τα ποσοστά της να καταρρακώνονται συνεχώς στις κυλιόμενες δημοσκοπήσεις και οι πολιτικοί της σύμμαχοι κινδυνεύουν να μείνουν εκτός βουλής...
Δείτε την πράξη νομοθετικού περιεχομένου και θα καταλάβετε πάνω σε τι βόμβα κάθεται η κυβέρνηση Σαμαρά και οι υπουργοί που έβαλαν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους.
SON OFEON
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Χτες βγήκα στα μαγαζιά για να αγοράσω ένα παντελόνι. Περπατώντας στο εμπορικό κέντρο της συνοικίας που μένω είδα σ΄ενα μαγαζί κόσμο και μου έκανε εντύπωση γιατί στα διπλανά μαγαζιά έχαβαν μύγες... Σκέφτηκα λες να έχει τίποτα σούπερ προσφορές? Και μπήκα. Οι πελάτισσες που έψαχναν καλοντυμένες και η πωλήτριες σαν μοντελάκια. Κοιτάζω μια τιμή σ΄ενα πατελόνι.... 110 ευρουδάκια...Κοιτάζω μια ζακέτα 180 ευρουδάκια... Μια κυρία ήταν ήδη στο ταμείο με ένα μάτσο ρούχα και περίμενε τη λυπητερή. Βγήκα επί τόπου και προχώρησα παρακάτω. Βρίσκω ένα άλλο μαγαζί, νέκρα,κανείς μέσα, στο ταμείο μια μισονυσταγμένη κυρία. Ρωτάω για ένα παντελόνι, μου δείχνει , πόσο τη ρωτάω, 25 ευρώ...
Το δοκίμασα, οκ λέω το παίρνω. Και καθώς περίμενα να πληρώσω της λέω, πως πάει. Αίσχος μου λέει. Σήμερα είστε η πρώτη πελάτισσα και μάλλον η μόνη χωρίς παζάρια. Αυτό το 25 ευρώ άλλες θα το παζάρευαν μια ώρα να κατέβει στα 20. Της λέω το τάδε μαγαζί πιο εκεί γίνεται χαμός κι είναι πανάκριβο. Αχ μου λέει, στα μαγαζιά όπως εκείνο ψωνίζει όχι ο λαουτζίκος, οπότε δεν άλλαξε τίποτα για τις πελάτισσές του. Λεφτά έχουν. Στα δικά μας μαγαζιά της φτήνιας οι πελάτισσες σκέφτονται και το δεκάρικο και δεν μπαίνουν πια...
Βγήκα έξω και κοίταξα λίγο γύρω μου. Οι καφετέριες ήταν γεμάτες. Καρφίτσα δεν έπεφτε. Ένα μεγάλο πολυκατάστημα καλλυντικών και αξεσουάρ γεμάτο κόσμο. Κυρίες πέρναγαν με διάφορες τσάντες στο χέρι.... Στη γνωστή αλυσίδα ηλεκτρονικών, τηλεοράσεων, κινητών κλπ είχε κόσμο που κοίταζε τα νέα γκατζετάκια και μια ουρά στα ταμεία. Ένα πλήθος κόσμου κινόταν γύρω μου σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Τα σαββατιάτικα ψώνια, το καφεδάκι με το κουτσομπολιό, το κομμωτήριο, τα σχέδια για το βράδυ... Και όχι δεν μένω στα βόρεια προάστια, ούτε στο Κολωνάκι, ούτε στη Γλυφάδα. Μιλάω για τη δυτική όχθη του ποταμού.
Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι σκέφτηκα. Πως έχουν τέτοια αποθέματα. Πως κινούνται με τέτοιο θράσος σαν να μην φοβούνται τίποτα? Γιατί για να κινείσαι έτσι, δεν αρκεί να έχεις σήμερα λεφτά, με κάποιο τρόπο πρέπει να έχεις μια σιγουριά πως θα έχεις και αύριο. Ότι και να συμβεί. Και ποιες κατηγορίες πληθυσμού τελικά έχουν ακόμα αυτή τη σιγουριά την ώρα που ξεσκίζεται κάθε εργατικό δικαίωμα, την ώρα που μπαίνουν χιλιάδες λουκέτα, την ώρα που έχουν βαρέσει κόκκινο στις τράπεζες εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά, την ώρα που μετράμε δυο εκατομμύρια ανέργους? Σ΄αυτή τη δημοκρατία της ολιγαρχίας τελικά ποιο είναι το προφίλ του Έλληνα που είναι εξασφαλισμένο γύρω από τους ολιγάρχες ακόμα και τώρα?
Ήταν τόσοι πολλοί εκείνοι που έφαγαν του σκασμού, ώστε ακόμα και σήμερα που όλα καταρρέουν να τους συναντάς σε κάθε βήμα. Να μη μπορεί να απαλλαχτεί κάποιος από την ηλίθια και επικίνδυνη μούρη τους ακόμα κι όταν πάει να πάρει μια φρατζόλα στο φούρνο της γειτονιάς. Συγνώμη αλλά δεν πιστεύω σε τίποτα πλέον. Δεν πιστεύω σε στατιστικές φτώχειας. Δεν έχω διάθεση να ανακαλύψω τα μυστήρια της ξεφτίλας. Αυτό το μείγμα που βλέπω γύρω μου, που αποτελείται από θρασείς απυρόβλητους, χορτασμένους ξέγνιαστους από τη μια κι εξαθλιωμένους καρπαζοεισπράκτορες υποταγμένους στη μοίρα τους από την άλλη, δεν τον αντέχω πλέον.. Δεν γίνεται κάποιος να σπαταλάει συνέχεια ενέργεια για τους πεθαμένους. Υπάρχει κι ο κόσμος των ζωντανών που πρέπει να σκεφτεί τα δικά του δικαιώματα. Δεν γίνεται να θυσιάζονται συνέχεια ζωντανοί άνθρωποι για να θρέφονται τα ζόμπι.
Κι όσο για τη μπούρδα περί δημοκρατίας κι ελευθερίας, ας το πιστεύουν όσοι γουστάρουν τα παραμύθια. Η δημοκρατία με την ελευθερία είναι διαφορετικά πράγματα. Κι η δημοκρατία είναι καθεστώς. Κι αυτή η δημοκρατία μιας ολιγαρχίας είναι ένα καθεστώς που ευνοεί συγκεκριμένες κάστες ανθρώπων. Καμιά σχέση με την ελευθερία. Δεν υπάρχει δικαίωμα στην ελευθερία. Κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος εφόσον θα το αποφσίσει. Η ελευθερία δεν είναι μια ομαδική συνεννόση. Δεν περιμένει κανείς αν θα έχει παρέα στην ελευθερία, αν του το επιτρέπουν, αν έχει τα μέσα για να την αποκτήσει.
Η ξεφτίλα που βλέπω γύρω μου είναι ένα σύνολο από όνειρα κι εφιάλτες. Γιατί να συμμετέχω? Γιατί να νοιώθω μέρος ενός συνόλου υπνωτισμένων που περπατάνε με κλειστά τα μάτια? Νισάφι πια. Θα έρθει λένε ένα τσουνάμι καταστροφής και να τα κάνει όλα ρημαδιό. Θα μας ρημάξει όλους. Από τη μια άκρη ως την άλλη. Δεν πειράζει. Ας γίνει να φανεί η αληθινή γύμνια μας.
Ναι όντως, όποιος μετά τα σαράντα δεν μισήσει τους ανθρώπους σημαίνει πως ποτέ δεν τους αγάπησε. Συνεχίστε να ασχολείστε με τα παιχνίδια σας. Εγώ, ίσως και λίγοι άλλοι, μάλλον θα επιλέξουμε την αορατότητα. Είναι ένα προνόμιο που έχουν όλοι οι εξωγήινοι σ΄αυτό το κόσμο. Δεν τους βλέπουν οι ντόπιοι. Δεν πιστεύουν στην ύπαρξή τους. Η παρουσία τους ανάμεσα στο πλήθος είναι αστικός μύθος. Καλύτερα έτσι.
Ίσως κάποιος ρωτήσει:
Μα καλά απαξιώνεις όλους αυτούς τους ανθρώπους που αγωνίζονται για κάτι καλύτερο?
Όλους αυτούς που τώρα δυστυχούν και χρειάζονται να είναι ενωμένοι και δυνατοί?
Όλους όσους δεν έφταιξαν και εισπράττουν τη τιμωρία?
Δεν απαξιώνω κανέναν.
Δεν είμαι κανένας.
Δεν κρίνω. Επιλέγω.
Ο καθένας ας βρει το δρόμο του.
Ας ξυπνήσει από το λήθαργο αν μπορεί.
Ας διεκδικήσει αυτό που νομίζει ότι έχει δικαίωμα.
Ας χαράξει τη πορεία του ελεύθερα.
Σιχάθηκα να περιμένουν όλοι το διπλανό αν θα κάνει το πρώτο βήμα. Σιχάθηκα τους σκυλοκαυγάδες στα διάφορα κομματικά μαγαζάκια. Ποιο κοπάδι είναι το καλύτερο. Τους ανθρώπους που ψάχνουν απελπισμένα το βοσκό τους και τα μαντρόσκυλα για να τους οδηγήσουν στη στάνη. Το μόνιμο δεκανίκι. Την έλλειψη πρωτοβουλίας στη κάθε απόφαση. Το φόβο για το εκτός μαντριού περιβάλλον. Εκεί έξω υπάρχει ένα δάσος για τα αγρίμια κι εδώ ένα μαντρί για τα πρόβατα. Ας επιλέξει ο καθένας που θέλει τελικά να ζήσει.
Και πάνω από όλα, υπάρχει κάτι που δεν μπορώ να αντιμετωπίσω ψύχραιμα πλέον. Η κλάψα. Ατέλειωτη κλάψα, μιζέρια και ζητιανιά. Οι φουκαριάρηδες...Υπάρχει ο άνθρωπος που δοκιμάζεται από τις δυσκολίες και τα βάσανα της ζωής και πολεμάει κι υπάρχει κι ο φουκαριάρης. Ας επιλέξουμε τελικά τι είμαστε πολεμιστές ή φουκαριάρηδες. Αυτό είναι ελευθερία.
Ιστορίες συνωμοσίας
ΜΑΔΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Πώς πήγαν την «ελίτ» της Αθήνας για μία βόλτα...
(Μετάφραση από τα αγγλικά άρθρου του slog)
Δώδεκα σκληρά χρόνια ... για να φτάσει ακριβώς στο πουθενά.
Η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά υπέγραψε ένα σχέδιο περιορισμού του χρέους που διασφαλίζει ότι θα έχουν ένα μεγαλύτερο χρέος το 2022 από ό, τι είχαν το 2009.
Η διαδικασία αυτή έχει ήδη κοστίσει στην χώρα δισεκατομμύρια ευρώ και έχει οριστεί να κοστίσει ακόμη περισσότερο - για να μην αναφέρουμε το κοινωνικοπολιτικό κόστος των έντονων ελλείψεων, την απώλεια των υπηρεσιών, την ανεργία και την άνοδο των ακραίων κομμάτων.
Σε αυτή την ειδική έκθεση το slog προβάλει την πλήρη υποκρισία αυτής της μάταιης προσπάθειας από τους ηγέτες της ΕΕ να διατηρήσουν το ενιαίο νόμισμα στη ζωή.
Οι δόλιες πρακτικές που χρησιμοποιούνται με σκοπό την διάσωση του ευρώ με βιασμό της Ελλάδας γίνονται όλο και πιο πολύπλοκες και μακιαβελικές.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δήλωσε χθες ότι δεν θα εκταμιεύσει τα κεφάλαια του πακέτου για την Ελλάδα που προτείνουν ΕΕ-ΔΝΤ εκτός εάν η ευρωζώνη επιτύχει ένα σχήμα επαναγοράς χρέους, το οποίο θεωρείται «ζωτικής σημασίας για την αποκατάσταση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας της χώρας» .
Το ιστορικό προηγούμενο που ζητάει να επιτύχει το ΔΝΤ / Ουάσινγκτον είναι ότι τα μέλη της ευρωζώνης θα προχωρήσουν στο κυρίως πιάτο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα γίνει εκ των πραγμάτων επικυρίαρχη για εντελώς πρακτικούς λόγους. Αυτό πλησίαζε να γίνει από καιρό, αλλά η πρόταση ότι η Ελλάδα θα είναι «βιώσιμη» χωρίς να γίνει μαζική διαγραφή χρέους είναι μια κυνική απάτη.
Αυτό δεν αποσκοπεί στο να κάνουν την Ελλάδα βιώσιμη, αλλά στο να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα ως κράτος με χαρακτηριστικά φελλού που έχει πάνω του ανθρώπους και χρέη.
Για να το θέσουμε αυτό στο σωστό πλαίσιο, το πρόγραμμα επείγουσας βοήθειας ρευστότητας της ευρωζώνης (ELA) είναι μια σανίδα σωτηρίας, χωρίς το οποίο οι ελληνικές τράπεζες θα κατέρρεαν μέσα σε ένα δεκαπενθήμερο το πολύ. Κατά τη διάρκεια του Οκτωβρίου αυτές οι τράπεζες δανείστηκαν μόλις 123 δις ευρώ. Αυτό είναι το 30% του συνόλου του χρέους που είχε συσσωρεύσει η Αθήνα μέχρι πριν από τρία χρόνια .... μέσα σε ένα μήνα. Με άλλα λόγια, οι ελληνικές τράπεζες δανείσθηκαν ένα ποσό πάνω από τρεις φορές περισσότερο από ό, τι αρχικά συσσώρευαν μέσα σε ένα χρόνο.
Μπορεί να υπάρχουν μερικοί κάτοικοι κάποιου φανταστικού τόπου στα σύνεφα που πιστεύουν ότι ο Mario Draghi της ΕΚΤ μοίρασε χρήματα χωρίς να εκτυπώσει καινούργια, αλλά όπως συνήθως θα κάνουν λάθος. Για να περιπλέξει και άλλο το θέμα, ο Draghi αρνείται να δεχθεί τα ελληνικά ομόλογα ως ενέχυρο δανεισμού αυτή τη στιγμή και ως εκ τούτου ο ρυθμός αύξησης αυτού του δανεισμού μέσω ΕLA αυξάνεται συμπαγώς κατά 20% το μήνα.
Τώρα, ενώ για τον Mario αυτό ονομάζεται εκτύπωση ακίνδυνου χαρτιού, δεν είναι βιώσιμο για την Ελλάδα να συνεχίσουμε έτσι. Θα λέγαμε αντίθετα ότι είναι ένα πολύ ανώμαλο πράγμα αυτό που γίνεται. Ωστόσο, όλοι είναι ενθουσιασμένοι ότι θα πάρουν 48 δισ. ευρώ που υποτίθεται ότι φτάνουν στα μέσα Δεκεμβρίου, χάρη στον μάγο Σαμαρά, αν βέβαια θελήσει.... το ΔΝΤ. Έτσι, ας ρίξουμε μια ματιά σε ό, τι το ΔΝΤ θέλει να είναι σίγουρο ότι πρόκειται να συμβεί.
Η «συμφωνία» που ο Σαμαράς σαν τρελός (ή μάλλον απεγνωσμένος) θα δεχόταν θα ήταν να γυρίσει στο σπίτι με τις τιμές που χρεώναν τοκογλύφοι στο γκέτο της Βαρσοβίας κατά τη διάρκεια του 1942. Αλλά είναι πιθανό ο Έλληνας Πρωθυπουργός να μην μπόρεσε ακριβώς - στην κυριολεξία - να καταλάβει το τέχνασμα με τα τρία τραπουλόχαρτα με τα οποία τον κορόιδεψαν. Η συμφωνία ανακοινώθηκε πριν μερικές ημέρες: μου χρειάστηκε χρόνος ως σήμερα για να νιώσω έστω και κατά το ήμισυ σίγουρος για να μιλήσω γι' αυτήν .
Το πρωί της ημέρας οριστικοποίησης της συμφωνίας μετά από μία ομιχλώδη και εξαντλητική διαπραγμάτευση ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δήλωσε ότι δεν θα υπάρξουν νέα δάνεια για την Ελλάδα για να τη βοηθήσουν να επαναγοράσει ομόλογα που πουλήθηκαν στις δικές της βαριά δανεισμένες τράπεζες. Είπε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να αντλήσειι τα απαραίτητα κεφάλαια από το συνδυασμό των μειωμένων επιτοκίων για υφιστάμενα δάνεια (μέρος του πακέτου) και των κερδών που η Ελλάδα «θα αποκτήσει από το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας". Μόνο που αυτή την στιγμή η ΕΚΤ δεν αγοράζει ομόλογα από την Ελλάδα ... και οι μειώσεις των επιτοκίων, ας πούμε για ένα έτος, αποπληρωμής είναι ασήμαντες.
Το τελικό συμπέρασμα είναι αυτό: οι ήδη αφερέγγυες ελληνικές εμπορικές τράπεζες πρέπει να κουρέψουν τα ομόλογα που κατέχουν στο επίπεδο του 11% του ανεξόφλητου χρέους και τότε το συνολικό ποσό της μείωσης του χρέους του κράτους μέχρι το 2022 θα είναι απλώς ..... 11,6 δις ευρώ. Αλλά ακόμα και αυτό βασίζεται στις προβλέψεις της Τρόικας: και αυτοί βλέπουν νεράιδες.
Οι αριθμοί απλά δεν ταιριάζουν. Ένα τραπεζικό σύστημα που δανείζεται 123 δισ. ευρώ το μήνα καλείται να επιστρέψει το 11% του χρέους που οφείλει πίσω για τίποτα για να μειώσει το χρέος της χώρας κατά περίπου 10% μέσα σε δέκα χρόνια. Αυτό μοιάζει με τον αποκριάτικο Λαγό που συναντά τον Τρελοκαπελά της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων με την μεσολάβηση ενός ονειρικού τοπίου του ζωγράφου Σαλβατόρε Νταλί.
Μόνο που δεν είναι κάτι τέτοιο, είναι : «κάνω ό, τι χρειάζεται για να επιπλεύσει ο Τιτανικός ... περιλαμβανόμενου του μέτρου να βουλώσω το ρήγμα στα ύφαλα του πλοίου χρησιμοποιώντας τους επιβάτες».
Αλλά αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η Αθήνα σουβλίστηκε και στη συνέχεια ψήνεται από τους βόρειους λαούς που υποκρίνονται ότι προσπαθούν να την βοηθήσουν.
Νωρίτερα αυτό το έτος το παρακινούμενο από το Βερολίνο κούρεμα των ιδιωτικών ομολόγων (το PSI) ξεκίνησε με τον ισχυρισμό ότι θα επιτευχθεί μείωση του ελληνικού δημοσίου χρέους ύψους 110 δις ευρώ. Ωστόσο, η πραγματικότητα στην πράξη φάνηκε πολύ λιγότερο φιλανθρωπική.
Τα στοιχεία ενεργητικού των Ελληνικών τραπεζών λεηλατήθηκαν κατά το ποσό των 55 δισ. ευρώ, ακολουθούμενα από άλλα 25 δισ. ευρώ περιουσίας της ελληνικής κοινωνικής ασφάλισης / συνταξιοδότησης των ταμείων και 30 δισ. ευρώ περιουσιακών στοιχείων που κατέχονταν από ξένες τράπεζες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Αυτός και μόνο είναι ο τρόπος που το χρέος μειώθηκε. Βασικά, η Τρόικα ξεγέλασε την κυβέρνηση της Αθήνας : Μείωσε το χρέος της Ελλάδας χρησιμοποιώντας πραγματικά Ελληνικά περιουσιακά στοιχεία .
Αλλά φυσικά, επειδή οι υπολογισμοί για την μείωση του χρέους έγιναν με βάση κακές προβλέψεις για τα επιτόκια της αγοράς και με τρελές προβλέψεις αύξησης του ελληνικού ΑΕΠ το βουνό του χρέους δεν μειώθηκε καθόλου. Το συνολικό ελληνικό δημόσιο χρέος στο τέλος του 2011 ανήλθε σε 356 δις ευρώ Το χρέος σήμερα ανέρχεται σε 304 δις ευρώ και αν προσθέσει κανείς τη νέα δόση των 48 δισ., το συνολικό χρέος για το 2013 είναι περίπου ίδιο όπως ήταν το 2011.
Όπως δημοσιεύσαμε τον Μάιο,
«Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας του 2012 στις Βρυξέλλες η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να βυθιστεί βαθύτερα στο χρέος, ακόμη και αν η οικονομία ανακάμψει .... το οποίο δεν κάνει: κάθε μήνα συρικνώνεται περισσότερο ....»
Όταν ο Παπανδρέου πετάχτηκε στις Βρυξέλλες κατά τη διάρκεια του 2009 για να δώσει αναφορά στα αφεντικά του για το αυξανόμενο χρέος της χώρας το χρέος της χώρας ήταν 127% του ΑΕΠ. Μέχρι το τέλος του 2011 ήταν 170,6% του ΑΕΠ. Τώρα, ακόμη και αν δεχθούμε ότι η άμυαλη λιτότητα εμπνεύσεως Βερολίνου συρρίκνωσε την οικονομία, η φυσική ποσότητα του χρέους που οφείλεται από την Αθήνα είναι λίγο πολύ η ίδια.
Το επίπεδο του χρέους-στόχου στο πλαίσιο της τελευταίας φαντασίας της Τρόικα για το έτος 2022 είναι 133% του ΑΕΠ. Μέχρι τότε, οι άνθρωποι στην Ελλάδα θα έχουν υποφέρει λιτότητα καμένης γής για δώδεκα χρόνια. Το καθαρό αποτέλεσμα της θυσίας τους θα είναι μία κατεστραμμένη οικονομία και ένα μεγαλύτερο χρέος. Και πιστέψτε με, δεν θα είναι 133% του ΑΕΠ: δεν υπάρχει ένα επίσημος από το Παρίσι ως το Μιλάνο ο οποίος να πιστεύει αυτή την βλακεία. Συνεχίζοντας η λιτότητα θα φτάσει τον αριθμό αυτό σε τουλάχιστον 170%.
Η κατάσταση στην Ελλάδα δεν είναι μία παράσταση για τους όλο και περισσότερο καταπιεζόμενους πολίτες της, αλλά αυτό είναι μόνο η προθέρμανση για ό τι βρίσκεται παρακάτω στην πορεία. Η αναλογία που χρησιμοποιώ για αυτά που υφίστανται οι άνθρωποι είναι αυτή του ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου του 1936 σε σχέση με το Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Όπλα δοκιμάζονται και αντιδράσεις εκτιμώνται, αλλά η αθλιότητα του θεάματος είναι απλώς μία δοκιμή.
Εφ 'όσον έχουμε μέσα μαζικής ενημέρωσης που μεταφέρουν άμεσα τα γεγονότα και κάνουν μελοδραματικές ανακοινώσεις τα μεσάνυχτα, οι τρόφιμοι του ασύλου θα συνεχίσουν την πορεία τους μέχρι να καταστραφεί οτιδήποτε πολιτισμένο. Δεν έχουμε ανάγκη από οργανωμένο Τύπο στο Ηνωμένο Βασίλειο, χρειαζόμαστε ένα υπεύθυνο τύπο. Αυτό για το οποίο είναι υπεύθυνος ο τύπος αυτή τη στιγμή είναι ότι συνεργάζεται παράλληλα με το κατεστημένο στην αντλία προπετάσματος καπνού με λειψές ανακοινώσεις και με χρήση των εφημερίδων που παρουσιάζουν κουτσομπολιά για κοσμικούς.
Το διαδίκτυο πρέπει να αναλάβει την ευθύνη των μέσων μαζικής ενημέρωσης , αλλά απέχουμε πολύ από το να είμαστε έτοιμοι γι' αυτό. Συγνώμη που μιλάμε διαρκώς για αυτό το θέμα , αλλά αν η μπλογκόσφαιρα δεν οργανώσει την συνεργασία μας, οδεύουμε προς το νέο μεσαίωνα του Τσώρτσιλ.
SON OFEON
Εδώ το αρχικό άρθρο
Ο λόγος που ερέθισε τις παραπάνω πένες είναι ότι η αλήθεια συγκρούεται με την κατεστημένη αντίληψη. Μια αντίληψη που θέλει του Έλληνες μετανάστες να είναι οικογενειάρχες δουλευταράδες, που παρά τις δυσκολίες «τα κατάφεραν». Μια αντίληψη που σε αντιδιαστολή με τους «εγχώριους» μετανάστες από Αλβανία, Πακιστάν κ.ο.κ., οι Έλληνες «δεν ήταν το ίδιο». Ήταν άλλη η «ποιότητα» της «ράτσας».
Οι έρευνες αυτές συγκλίνουν ως προς τα ευρήματά τους και διεξήχθησαν από την ομάδα του «Ιού της Ελευθεροτυπίας» και του «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα», του Στ. Κούλογλου, εν έτη 1998. Αξίζει να τις διαβάσετε και να τις δείτε αντίστοιχα.
Η έρευνα του GMT εξαντλήθηκε στην εξακρίβωση των στοιχείων που παρατίθενται στα παραπάνω πονήματα, μέσα από το κυνήγι των πηγών που χρησιμοποίησαν, την αξιοπιστία τους και το ειδικό βάρος που αυτές φέρουν. Το αποτέλεσμα της έρευνας του GMT δικαιώνει τις εργασίες τους και επιβεβαιώνει τα ευρήματά τους, τα οποία και αναπαράγει και διανθίζει στο παρόν κείμενο.
Το κείμενο διαιρείται σε δύο μέρη που αποτελούν τις απαντήσεις σε δύο ερωτήματα:
A. Πώς φέρονταν οι Έλληνες μετανάστες;
B. Πώς φέρονταν οι ντόπιοι στους Έλληνες μετανάστες;
Μέρος Α: Πώς φέρονταν οι Έλληνες μετανάστες;
Πολλοί δικαιολογημένα «αγανακτισμένοι» με την υπερσυσσώρευση παράτυπων μεταναστών, αδικαιολόγητα προβαίνουν από γενικούς αφορισμούς, όπως «σκαταλβανοί» και «βρωμοπακιστανοί», μέχρι και σε αυτοδικία (βλ. μαχαιρώματα, ξυλοκόπημα κ.α.). Γενικεύουν, δηλαδή, με αφορμή τις παράνομες συμπεριφορές ορισμών μελών μιας εθνικότητας, προς όλα τα μέλη της εθνικότητας αυτής. Προσδίδονται, μ’ άλλα λόγια, χαρακτηριστικά περιπτώσεων, σε όλον τον πληθυσμό μιας εθνικότητας. Αυτό, βέβαια, δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Είναι φαινόμενο που συναντάται σε κάθε κοινωνία και, όπως θα δούμε, ακόμη και εις βάρος των Ελλήνων.
Τουλάχιστον, λένε, εμείς οι Έλληνες δεν σφάζαμε όταν πηγαίναμε έξω! Μια ματιά, όμως, στα ντοκουμέντα που αφορούν τις περιόδους όπου σημειώθηκαν τα κύρια μεταναστευτικά κύματα Ελλήνων προς το εξωτερικό (κυρίως ΗΠΑ), δεν δείχνουν ακριβώς αυτό.
Ένα κλασικό ανάγνωσμα στις εγχώριες σχολές εγκληματολογίας είναι εκείνο του Κ. Γαρδίκα (Εγκληματολογία, 1947) στο οποίο παραθέτει πίνακα για την εγκληματικότητα σε ευρωπαϊκές χώρες το 1902. Μεταξύ άλλων αναφέρει «...Ει και η σύγκρισις στατιστικών είναι επισφαλής, όμως αι υπάρχουσαι διαφοραί είναι τόσω μεγάλαι, ώστε είναι ενδεικτικαί... Χαρακτήρ της τότε εγκληματικότητος της Ελλάδος είναι η μεγίστη συχνότης των φονικών…».
Η πρώτη αναφορά για Έλληνες που είχαν «μπλεξίματα» με τον Νόμο ήταν το 1890 όταν 3 ομοεθνείς που συνελήφθησαν με παραχαραγμένα νομίσματα. Η τελευταία «διάσημη» περίπτωση είναι εκείνη της Ελληνικής «Συμμορίας» (Greek Mob) που δραστηριοποιήθηκε στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ από το ’60 μέχρι τη δεκαετία του ’90. Μέσα σε αυτούς συγκαταλέγονται φίρμες όπως ο Pete the Greek, Prokos the Greek, Steve Bouras, Satto the Greek και ο Anton the Greek, οι οποίοι πρωταγωνίστησαν σε υποθέσεις με ναρκωτικά, τοκογλυφία, τζόγο αλλά και άλλες μορφές οργανωμένου εγκλήματος.
Δείχνουν, όμως, ορισμένοι συμμορίτες και 3 παραχαράκτες την αξία εκείνων που έχουν ελληνική καταγωγή; Σε καμία περίπτωση! Εκείνο που ευνόησε τέτοιες αντιλήψεις ήταν οι επιδόσεις Ελλήνων μεταναστών στα λεγόμενα εγκλήματα του «δρόμου». Το 1929 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Herbert Hoover, διέταξε μια εκτενή έρευνα της εγκληματικότητας στις ΗΠΑ. Η Επιτροπή Wickersham, όπως ονομάστηκε, συνέταξε μια τεραστίων διαστάσεων Έκθεση της οποίας ο 10ος τόμος αφορά τη μετανάστευση & το έγκλημα (Crime & The Foreign Born).
Στην έκθεση αυτή, όπως εύστοχα παρατηρεί ο Ιός και στη σελίδα 107 αναφέρεται ότι «…σε 20 από τις 30 πόλεις οι Έλληνες είχαν δείκτη εγκληματικότητας μεγαλύτερο από των ντόπιων. Το ίδιο ισχύει για τους Ιταλούς και τους Πολωνούς για τις 13 από τις 30 υπό εξέταση πόλεις…».
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει των αριθμό συλληφθέντων άνω των 18 στην πολιτεία της Νέας Υόρκης το 1929, κατά αδίκημα και με αναγωγή σε πληθυσμό 100.000 της ίδιας εθνικότητας (Έκθεση Wickersham- σελ. 109).
Στον παρακάτω διευρύνεται ο χρονικός ορίζοντας της έρευνας σε 15 χρόνια (τρεις 5ετίες) δείχνοντας τις κατηγορίες για κακουργήματα, σύμφωνα με την Αστυνομία του Σικάγο.
Η Ελλάδα στις 2 από τις 3 πενταετίες προηγείται στα κακουργήματα, ενώ στην τρίτη πενταετία (1925-1929) έρχονται δεύτεροι πίσω από τους Ιταλούς. Στον επόμενο πίνακα, τα πλημμελήματα (στην ίδια Έκθεση- σελ 113):
Τα στοιχεία της Έκθεσης Wickersham εκμεταλλεύτηκε και ένας εκ των θεμελιωτών της επιστήμης της Εγκληματολογίας, Thorsten Sellin, στο έργο του «Culture Conflict & Crime» του 1938. Δύο Πίνακες ευανάγνωστα παρατιθέμενοι απ’ τον Ιό και προερχόμενοι απ’ το έργο αυτό είναι οι κάτωθι:
Δηλαδή, αυξήθηκε η εγκληματικότητα επειδή πήγαν οι Έλληνες; Η απάντηση στα Συμπεράσματα του κειμένου. Έτσι, όπως τα λες, μου ακούγονται λες και άδειασε η Ελλάδα από εγκληματίες, όπως άδειασε η Αλβανία μετά τη Μπερίσα εποχή. Δεν ξέρω. Πάντως ο Henry Pratt Fairchild, το 1911, στο έργο του «Ελληνική Μετανάστευση στις Ηνωμένες Πολιτείες» (εκδόσεις του Yale University, σ.226- όπως τη παραθέτει & ο Ιός) αναφέρει "Μια μάλλον διασκεδαστική επίπτωση της μετανάστευσης, ευεργετική τουλάχιστον για την Ελλάδα, μου επισημάνθηκε από τον κ. Νάθαν. Σε ένα πρόσφατο ταξίδι του στη Σπάρτη, είχε μια συνομιλία με τον επικεφαλής της χωροφυλακής της περιοχής, και ο αξιωματικός παρατήρησε ότι επειδή η μετανάστευση είναι τόσο μαζική, η Σπάρτη έχει αλλάξει, από τόπος πολύ ταραχώδης που ήταν στο παρελθόν, σε ένα από τα πιο ήσυχα μέρη που μπορεί κανείς να φανταστεί. Στην πραγματικότητα, είπε, όχι μόνο η δική του περιφέρεια αλλά όλη εν γένει η Ελλάδα μοιάζει να έχει απαλλαγεί από τους πιο ακόλαστους εγκληματίες της".
Η εγκληματικότητα και η γενικότερη παραβατική συμπεριφορά των Ελλήνων μεταναστών έκανε την ελληνόφωνη εφημερίδα «Ελληνικός Αστήρ» αρθρογραφώντας με αφορμή τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Νότια Ομάχα (South Omaha) της πολιτείας Νεμπράσκα (για τα οποία θα αναφερθούμε στη συνέχεια), να προσπαθήσει να «συμμορφώσει» τους Έλληνες παροτρύνοντάς τους να προσπαθήσουν να υπακούν τους Νόμους της χώρας υποδοχής. Των ΗΠΑ.
Είναι γεγονός ότι τα πρώτα «καραβάνια» μεταναστών που έπιασαν τη στεριά των ΗΠΑ αποτελούνταν από άντρες (κατά 95%), ανύπαρκτης μόρφωσης και ηλικίας από 15 έως 35. Αναγκάστηκαν να ζουν σε αγελαία κατάσταση εντός καταλυμάτων σε ομάδες των 20 ατόμων ανά δωμάτιο. Το γεγονός αυτό προκαλούσε καταπιέσεις οι οποίες «εξωτερικευόντουσαν» σε «λευκές» κοπελιές και κατά συνέπεια διοχετεύονταν αρνητικές αντιλήψεις για τους μετανάστες με καταγωγή απ’ τη χώρα μας.
Σε όλο το φάσμα των αναλύσεων, εκθέσεων, ερευνητικών και συγγραφικών πονημάτων που αναφερθήκαμε, αποτελεί κοινό τόπο η πραγματικότητα ότι οι Έλληνες (και οι περισσότεροι μετανάστες τις εποχής) εμπλέκονταν σε εγκλήματα του
δρόμου» και όχι στο οργανωμένο έγκλημα, στο οποίο όπως είδαμε οι Έλληνες ενεπλάκησαν μεταγενέστερα με… αξιώσεις.
δρόμου» και όχι στο οργανωμένο έγκλημα, στο οποίο όπως είδαμε οι Έλληνες ενεπλάκησαν μεταγενέστερα με… αξιώσεις.
Οι Έλληνες, μ’ άλλα λόγια, είχαν καλό «πλασάρισμα» στα στατιστικά των εγκληματιών. Πολλές φορές πρώτοι, άλλες δεύτεροι, άλλες τρίτοι. Στις παραπάνω βέβαια αναλύσεις θα παρατηρήσατε ότι συντριπτική συμμετοχή στο έγκλημα είχαν οι μαύρου δέρματος μετανάστες και οι Μεξικανοί. Γιατί; Απλούστατα γιατί είχαν τη μερίδα του λέοντος στη ρατσιστική καταπίεση και, κυρίως, γιατί αποτελούσαν το κύριο σώμα των μεταναστών σε όρους απόλυτων αριθμών. Άρα, εξαιρώντας τους μαύρου δέρματος και τους Μεξικανούς ισχύουν οι κατατάξεις που αναφέρουμε παραπάνω.
Για τα στατιστικά στοιχεία που αναπαρίστανται σε έναν σωρό πίνακες της σχετικής βιβλιογραφίας, οι ερευνητές πάντα επισημαίνουν ότι αποτελούν μια ένδειξη και όχι απόδειξη, διότι απλούστατα υπάρχουν και κοινωνικά ζητήματα που υπεισέρχονται και τα επιβαρύνουν πολλές φορές άδικα.
Για παράδειγμα, αν δείτε έναν Πακιστανό και έναν Έλληνα να πλακώνονται στον δρόμο ποιόν θα συνδράμει η ΕΛ.ΑΣ.; Μάλλον τον Έλληνα (στις περισσότερες των φορών). Έτσι, ο Πακιστανός θα κρατηθεί, θα κατηγορηθεί για πλημμέλημα ή για ό,τι άλλο και έτσι χτίσαμε ένα επιπλέον στατιστικό. Με αυτού του είδους την προκατάληψη «φουσκώνονται» και τα στατιστικά που αφορούν τους Έλληνες ως μετανάστες αυτή την φορά.
Επίσης, το ίδιο παράπτωμα επισύρει, σύμφωνα με τις παραπάνω έρευνες, μεγαλύτερες ποινές προς τον ένοχο μετανάστη παρά στον ντόπιο. Έτσι, στο διάβα του χρόνου, οι μετανάστες πλειοψηφούν πίσω απ’ τα σίδερα και δημιουργείται έτσι ένα ακόμη στατιστικό.
Στο επόμενο μέρος, πως μας αντιλαμβάνονταν οι Αμερικάνοι, οι Καναδοί και οι Αυστραλοί (της έρευνας εξαιρούνται οι Γερμανοί λόγω χρόνου) ως μετανάστες και πως εν τέλει μας αντιμετώπιζαν. Ένα έθνος «νόμιμο κληρονόμο» μιας πολύτομης περιουσίας και ενός αξιακού συνόλου που απλώς μας φουσκώνει το στήθος αντί τον νου.
Μέρος Β: Πώς φέρονταν οι ντόπιοι στους Έλληνες μετανάστες;
Αν πάρουμε, όμως, τα πράγματα απ’ την αρχή θα δούμε ότι οι άνθρωποι που πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς άφηναν πίσω μια πατρίδα που η γη της είχε «ζήσει» την εξευτελιστική ήττα από τους Τούρκους (1897), τον Εθνικό Διχασμό, τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους, τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την αποτυχία της εκστρατείας κατάληψης της Άγκυρας (με συνέπεια τη Μικρασσιατική Καταστροφή) και δύο Χρεοκοπίες (1893 & 1932)…
Την πείνα της περιόδου και την ανάγκη για εργασία εκμεταλλεύτηκαν οι «ευαγγελιστές» της Γης της Επαγγελίας. Άνθρωποι περιέγραφαν με λαμπρούς και γεμάτους μέλι χαρακτηρισμούς τη ζωή στις ΗΠΑ και τον Καναδά (όπως οι δουλέμποροι δείχνουν βίντεο με πισίνες στους «δικούς μας» μετανάστες). «Στο ψωμί τους βάζουν βούτυρο!» έλεγαν στο ξυπόλητο 15χρονο και η οικογένεια αποχωρίζονταν τους άντρες της. Τα ναύλα είτε τα πλήρωναν κανονικά, είτε τα χρωστούσαν στον μεταφορέα με υποθήκη περιουσία τους (σπίτια ή κτήματα). Αν δεν είχαν περιουσία, τότε υπέγραφαν «σύμβαση εκμετάλλευσης» γινόμενοι πια δούλοι υπό ενοικίαση ή πώληση.
Στο ταξίδι τους κοιμόντουσαν στο κατάστρωμα, είτε στο κουφάρι του πλοίου. Συνωστισμένοι, άπλυτοι επί 30 σχεδόν μέρες ταξίδευαν στη θάλασσα που πολλοί από αυτούς πρώτη φορά έβλεπαν (με αποτέλεσμα πολλούς εμέτους και αρρώστιες).
Φθάνοντας στον κόλπο που στέκει το «νεανικό» τότε Άγαλμα της Ελευθερίας, κοίταζαν και χαιρετούσαν ενεοί τους πελώριους ουρανοξύστες. Η Α’ και Β’ Θέση αποβιβάζονταν για έλεγχο χαρτιών ενώ η Θέση Deck έμπαινε σε πλοιάριο για το… Έλλις Άιλαντ.
Το Έλλις Άιλαντ ήταν το νησί στο οποίο στεγαζόταν οι εγκαταστάσεις υποδοχής των μεταναστών. Ιατρικός έλεγχος. Έλεγχος πολιτικών φρονημάτων. Οι άρρωστοι επέστρεφαν «με το ίδιο εισιτήριο», ενώ το ίδιο γινόταν και σε εκείνους για τους οποίους αντιλαμβάνονταν ότι ήταν θύματα δουλεμπόρου. Οδυρμοί, αυτοκτονίες αλλά και δάκρυα χαράς στα μάτια των Ελλήνων, Ιταλών, Πολωνών κ.ο.κ. μεταναστών.
«Λευκή Γυναίκα εθεάθη με Έλληνα!»
Σοκαριστικός ο τίτλος του άρθρου εφημερίδας της εποχής, όπως μας μεταφέρει ο Έλληνας ομογενής από το Ντιτρόιτ κος Dan Georgakas. Προκαλεί η άποψη ότι στα τέλη του 19ου και στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, οι Έλληνες δεν κατατάσσονταν στους «λευκούς»! Θεωρούνταν, όπως προκύπτει απ’ τα δημοσιεύματα και τις μαρτυρίες της περιόδου, Ανατολίτες και μη Ευρωπαίοι. Αυτό μη σας λυπεί διότι την ίδια αντιμετώπιση επιφύλασσαν οι Αμερικάνοι για όλους τους νοτιοευρωπαίους.
Σε πολλές περιοχές επιβάλλονταν οι «κανόνες» που εφήρμοζαν στους αφροαμερικάνους ή αλλιώς τους «νέγρους», όπως επιτιμητικά τους αποκαλούσαν. Στους κινηματογράφους η πλατεία ανήκε στους λευκούς, ενώ ο «γυναικωνίτης» (το πατάρι) στους νέγρους και στους μη λευκούς (Έλληνες, Ιταλούς κ.ο.κ.).
Μα πώς γίνεται; Το δέρμα μας δεν το έβλεπαν; Ο χαρακτηρισμός «λευκός» δεν απευθυνόταν στο δέρμα και το χρώμα του, αλλά στην κοινωνική τάξη- αντίληψη. Οι βορειοευρωπαίοι, για παράδειγμα, θεωρούνταν λευκοί. Το αστείο είναι φορείς της εν λόγω προκατάληψης ήταν οι εξαμερικανισμένοι Ιρλανδοί που είχαν προηγηθεί ως μεταναστευτικό κύμα και είχαν αφομοιωθεί απ’ την Βορειοαμερικανική κοινωνία των ευγενών προτεσταντών. Οι Ιρλανδοί οι οποίοι υπέστησαν την ίδια διάκριση θεωρούμενοι απ’ τους ντόπιους ως «μη λευκοί»! Είναι ακριβώς, όπως στο ρεπορτάζ που ένας Σύριος μιλά για ληστεία που του έκαναν στο μαγαζί του στο κέντρο της Αθήνας και ζητά εδώ και τώρα να φύγουν οι Μπαγκλαντεσιανοί και οι Πακιστανοί!;! Όπως μια φίλη Ρωσίδα που έχει απηυδήσει με τους Αλβανούς κ.ο.κ..
Ο τρόπος διαβίωσης των Ελλήνων ήταν όπως σχεδόν βλέπουμε σήμερα τους μετανάστες στη χώρα μας. Αλλά ακριβώς, όπως και σήμερα, οι μετανάστες θεωρούνταν πηγή μόλυνσης. Κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Εκεί μας κόλλησαν το «filthy Greeks», δηλαδή «βρωμοέλληνες». Η επαίσχυντη συμπεριφορά θωρούνταν σε μαρκίζες εστιατορίων, όταν οι Έλληνες έκαναν τα πρώτα βήματα στην εστίαση, αναγράφοντας «All American. No rats. No Greeeks» (εδώ, σελ. 22). Μετάφραση; «Αμιγές Αμερικάνικο. Όχι ποντίκια. Όχι Έλληνες». Ακριβώς σαν το πιο πρόσφατο «Απαγορεύονται οι Έλληνες και τα σκυλιά!» που λέγεται για τη Γερμανία και το δικό της ρατσισμό.
Σε αυτά προσθέστε και μια έλλειψη διάθεσης από τους Έλληνες να μάθουν Αγγλικά και να ενταχθούν στην κοινωνία «υποδοχής», πράγμα που στηλιτεύονταν από τους Αμερικάνους. Μαζεύονταν μαζί στα καφενεία τους και μιλούσαν πολιτικά μεταξύ τους πίνοντας και τζογάροντας. Πράγματα ασυνήθιστα για τον συντηρητικό Βορειοαμερικάνο.
Στα εργασιακά; Όπως λέει ο καθηγητής κος D. Georgakas, όταν πρωτοσυστάθηκαν εργατικά συνδικάτα στους μύλους της Ουάσινγκτον, οι Έλληνες αποκλείστηκαν απ’ τις κεντρικές οργανώσεις ως μη λευκοί. Έτσι, για να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους σχημάτισαν εργατικό συνδικάτο με τους Τούρκους και τους Αλβανούς μετανάστες.
Οι πόλεμοι του πρώτου μισού του αιώνα σφυρηλάτησε «σκληρές» καρδιές στους Έλληνες δίνοντας μέσα από το πρίσμα των εχθροπραξιών και απ’ τα στατιστικά που αναφέραμε παραπάνω, την εντύπωση ενός έθνους μιλιταριστών και αμοραλιστών. Όπως οι σύγχρονοι Έλληνες θεωρούν φυλές που έρχονται από περιοχές που οι Αμερικανοί φρόντισαν να εκδημοκρατίσουν, όπως το Αφγανιστάν.
Επιστέφοντας στην εργασιακή συμπεριφορά και οργάνωση οι Έλληνες έδειξαν ένα μεικτό πρόσωπο. Από τη μία πρωτοστάτησαν ή συμμετείχαν σε συνδικάτα και αγώνες, όπως αναπτύσσονται στο βιβλίο ενός άλλου Dan Georgakas (και εδώ), Έλληνα αναρχικού αυτήν τη φορά.
Από την άλλη, όμως, χρησιμοποιήθηκαν ως απεργοσπάστες όπου η εργοδοσία εύρισκε ανθρώπους που θα ρίσκαραν ώστε να κερδίσουν τα ως προς το ζην. Χαρακτηριστικό ήταν το πογκρόμ που υπέστη η Ελληνική κοινότητα της Νότιας Ομάχα (South Omaha- 1909), πληθυσμού γύρω στους 2.000. Δεν ήταν τα μόνα κρούσματα διωγμών που συνέβησαν εις βάρος των ομοεθνών μας τη δύσκολη εκείνη εποχή. Νιου Χαμσάιρ- 1906, Σικάγο 1907, Γουάιτ Πάιν-1908 κ.α.. Μάλιστα σε ένα συμβάν στην Ουάσινγκτον, Αμερικάνοι έβαλαν Έλληνες σε πλοιάριο και τους είπαν να μην επιστρέψουν γιατί θα πυροβοληθούν…
Τα φθηνά χέρια των Ελλήνων τους έφερναν στις δουλειές και ελέω Μεγάλης Ύφεσης (1929) οι Αμερικάνοι «στενεύονταν» στο καρεκλάκι του σοφρά της ανεργίας. Αλλά κατηγορούσαν τους Έλληνες ότι τους έπαιρναν τις δουλειές στις οποίες την ίδια ώρα οι Αμερικάνοι δεν ήθελαν να εργάζονται θεωρώντας τες κατώτερες και ευτελείς. Όπως δηλαδή, τώρα κατηγορούμε τους μετανάστες για το ότι δεν βρίσκεις δουλειά σε οικοδομή, αλλά ο φραπέ πήγαινε σύννεφο.
Βέβαια, για την εικόνα του μιλιταριστή απεργοσπάστη ευθύνη κυρίαρχη έχουν και τα ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν το στερεότυπο την ίδια ώρα που το «μεικτό» πρόσωπο των Ελλήνων συμμετείχαν σε διαμαρτυρίες εναντίων εργοδοτών που χρησιμοποιούσαν απεργοσπάστες (βλ. εδώ - σελ. 209 και εδώ). Καθίσταται σαφές ότι κάθε γενίκευση είναι εξ ορισμού λανθασμένη.
Επιστρέφοντας στην South Omaha, η χρήση Ελλήνων ως απεργοσπάστες σε κινητοποίηση των κατοίκων της περιοχής εξόργισε τον κόσμο. Σε μια ένταση που δημιουργήθηκε συνέπεια αντίδρασης των εργαζομένων, ένας αστυνόμος (Εντ Λόουρι) )δολοφονείται από Έλληνα απεργοσπάστη (Γιάννης Μουσουρίδης). Τότε ξεσπά λυντσάρισμα σε όποιον Έλληνα κινούνταν στην πόλη και εμπρησμοί των ιδιοκτησιών (κατοικιών και καταστημάτων) των ομοεθνών μας. Λεπτομέρειες μας παρέχει ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής John G. Bitzes εδώ για το πως προστατεύτηκαν οι συμμετέχοντες, για την καλή τύχη του Ι. Μουσουρίδη και την… κακή του Νικόλα Τζιμίκα που δολοφονήθηκε μάλλον ως οφθαλμός αντί του οφθαλμού του αστυνόμου.
Τα γεγονότα της South Omaha αναπαρήγαγαν τα μέσα της εποχής με τρόπο που ερέθιζε το ρατσιστικό ένστικτο, τον φόβο και το μίσος (σας θυμίζει τίποτα;) κατά των Ελλήνων. Αποτέλεσμα ήταν πολύ σύντομα να έχουμε προβλήματα πογκρόμ σε άλλες πόλεις των ΗΠΑ, όπως το Κάνσας Σίτυ (Κάνσας) και το Ντέιτον (Οχάιο).
Τι έλεγε ο Τύπος της εποχής; (παράθεση από τον Ιό):
ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ. Ξεφυλλίζοντας τις ομογενειακές εφημερίδες της εποχής, διαπιστώνει κανείς ότι τα ρατσιστικά στερεότυπα σε βάρος των ελλήνων μεταναστών αφθονούσαν στις στήλες του αμερικανικού τύπου, με θεματολογία που παρουσιάζει εκπληκτικές αναλογίες με όσα γράφονται κι ακούγονται σήμερα στην Ελλάδα για τους Αλβανούς συμπολίτες μας. Πρώτο και κύριο χαρακτηριστικό που αποδίδεται στους Ελληνες, έτσι γενικά, είναι η υψηλή εγκληματικότητα. Καθρέφτης της σχετικής αρθρογραφίας μπορεί να θεωρηθεί η τακτική στήλη "Ελληνες εν Αμερική" του "Ελληνικού Αστέρος" του Σικάγου, που περιείχε ως επί το πλείστον αναδημοσιεύσεις από τον τοπικό τύπο διάφορων περιοχών: σε σύνολο 149 ειδήσεων που δημοσιεύθηκαν στις 12 πρώτες εβδομάδες του 1909, οι 78 (ποσοστό 52,3%) αφορούσαν πραγματικά εγκληματικά περιστατικά με δράστες Ελληνες μετανάστες ενώ άλλες 16 (10,7 %) ασχολούνταν με παρεμφερείς κατηγορίες που -λανθασμένα ή `φουσκωμένα'- τους απευθύνθηκαν. Ακολουθεί επιλογή από χαρακτηριστικά δημοσιεύματα της εν λόγω στήλης.
ΤΣΑΝΤΑΚΗΔΕΣ. "Η εν Φιλαδελφεία της Πενσυλβανίας συνάδελφος `Ημερολόγιον' γράφει ότι συνελήφθη ο Ελλην Βουζάνης, κατηγορούμενος ότι κατέριψε χαμαί μίαν Αμερικανίδα με τον σκοπόν να της αφαιρέσει τα διαμαντικά και τα πολύτιμα αυτής ενώτια" (15/1/1909).
ΒΙΑΣΤΕΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ. "Επίθεσις Ελληνος κατά μικράς αμερικανίδος. Εν Πουέβλω της πολιτείας Κολοράδου κατά την εκεί συνάδελφον `Chieftain' συνελήφθη ο Ελλην Ιωάννης Σωτηρίου, διότι νύκτα τινά μεθυσμένος ών κατεδίωξε μικράν τίνα Αμερικανίδα. Εις τας φωνάς της παιδίσκης προσέτρεξαν κλητήρες, οίτινες συνέλαβον τον μεθυσμένον ομογενή, όν οδήγησαν εις το κρατητήριον, όπου την επομένην κατεδικάσθη εις πρόστιμον 100.000 δολλαρίων και τα έξοδα παρ' όλας τας διαμαρτυρίας του ότι ουδέν κακόν διεννοείτο και ότι η μικρά Αμερικανίς ωμοίαζε τα μέγιστα προς την εν τη γενετείρα διαμένουσαν αδελφήν του" (5/2/1909).
ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΟΙ ΑΝΗΛΙΚΩΝ. "Κατά την εν Μέμφιδι της πολιτείας Τεννεσή συνάδελφον `Scimiter' συνελήφθησαν οι Ελληνες Ηλίας και Νικόλαος Καλαμούζος, κατηγορούμενοι επί παραβάσει του περί μεταναστεύσεως νόμου δια της εισαγωγής ενταύθα Ελληνοπαίδων ανηλίκων, ούς ετοποθέτουν ως υπαλλήλους εις στιλβωτήρια υποδημάτων, λεγόντες και διαβεβαιούντες ενόρκως προ των μεταναστευτικών αρχών ότι οι εισαγόμενοι Ελληνόπαιδες ήσαν συγγενείς των" (19/2/1909).
ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΕΣ. "Δεν είνε ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά, καθ' ήν συμβαίνει ομογενείς να εργάζωνται ως ανταπεργοί. Τούτο είνε κάκιστον, διότι όχι μόνον μισητοί μεταξύ των άλλων ανθρώπων γενόμεθα, αλλά ενεργούμεν και καθ' ημών αυτών, ενώ εκ του άλλου άι διάφοροι Αμερικανικαί εταιρείαι μας μεταχειρίζονται ως όργανα, η δε ζωή μας διατρέχει τον έσχατον των κινδύνων" (29/1/1909).
ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΟΙ. "Ετερον κρούσμα σωματεμπορίας μας έρχεται από την πόλιν Κάνσας της πολιτείας Μιζούρι, κατά την εκεί συνάδελφον `Αστήρ'. Ενεκα τούτων οι επί της μεταναστεύσεως επόπται ήρξαντο σταυροφορίαν κατά των Ελλήνων, ενώ άι Αμερικανικαί εφημερίδες πλάσσουσι διαφόρους φανταστικάς ιστορίας, αίτινες γράφονται επί το τραγικώτερον προς εξερέθισιν των Αμερικανών κατά των Ελλήνων. Το βέβαιον είναι ότι τοιαύτα κρούσματα συμβαίνουσιν, αλλ' είναι όντως πολύ άδικον να μέμφεται ολόκληρος ο Ελληνικός πληθυσμός δια την παρανομίαν δύο ή τριών Ελλήνων ιδιοκτητών στιλβωτηρίων" (1/1/1909).
(τέλος παράθεσης)
Φεστιβάλ Τορόντο- Καναδάς
Θέλετε σουβλάκι και πίτες ωραία ψημένες από Καναδούς; Καλωσορίσατε στο Τορόντο του Καναδά. Εδώ κάθε χρόνο και προς τιμήν των Ελλήνων που εκδιώχθηκαν βάναυσα από την πόλη, με εμπρησμούς και απείρου… μίσους σκηνές, πραγματοποιείται κάτι σαν φεστιβάλ με παραδοσιακές Ελληνικές λιχουδιές, όχι τόσο για τον εξευγενισμό των Καναδών αλλά κυρίως ως αντιρατσιστική πρωτοβουλία συμφιλίωσης και ανθρωπισμού.
Τότε, γύρω απ’ το 1918 (λίγο νωρίτερα για την ακρίβεια) ο Εθνικός Διχασμός επηρέασε την εικόνα των Ελλήνων στο εξωτερικό (;!;). Η μη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε εκληφθεί από τους Καναδούς, εν προκειμένω, ως υπεκφυγή. Την ώρα που Καναδοί στρατιώτες άφηναν τις οικογένειές τους για να πολεμήσουν στο πλευρό της Ανάντ.
Η επιστροφή των στρατιωτών βρήκε τους Έλληνες να έχουν κυριαρχήσει στο εμπόριο και να έχουν διεισδύσει στα οικονομικά του Τορόντο με καταστήματα, εστιατόρια κ.λπ.. Αυτό δεν άρεσε στους βετεράνους που με τα χούγια του πολέμου στο σώμα τους αναζητούσαν ελπίδα στη χώρα τους. Το ποτήρι έσταξε τον Αύγουστο του 1918 όταν βετεράνοι και απλοί πολίτες (γύρω στους 20.000) επιτέθηκαν σε ό,τι υπήρχε ελληνικό και δεν άφησαν εστιατόριο για εστιατόριο. Σχεδόν τέσσερεις μέρες οδομαχίες έλαβαν μέρος με τελικό αποτέλεσμα σωματικές βλάβες Ελλήνων (μεταξύ αυτών γυναίκες και παιδιά) και ανυπολόγιστες υλικές ζημιές.
Αυτά τα γεγονότα είναι, λοιπόν, η αφορμή που το Τορόντο κάθε χρόνο μυρίζει γύρο. Αυτόν τον βίαιο Αύγουστο (Violent August).
Συμπεράσματα:
Σε αυτήν τη μακροσκελή αναφορά προσπαθήσαμε να δώσουμε ένα περίγραμμα τόσο των συμπεριφορών των Ελλήνων μεταναστών όσο και των διακρίσεων τις οποίες υπέστησαν στις αρχές κυρίως του προηγούμενου αιώνα μας.
Ειλικρινή επιθυμία μας ήταν να αντιληφθούμε ότι την εγκληματικότητα δεν πρέπει να την εντοπίζουμε στα Έθνη αλλά στα άτομα. Σε κάθε χρονική στιγμή, όπως είδατε, την εγκληματικότητα την «παράγουν» άλλα κοινωνικά χαρακτηριστικά. Όπως εύστοχα αναφέρει η Έκθεση Wickersham (Τόμος 13, σελ. 69), η συγκέντρωση πολλών αντρών, νέων και χαμηλής καλλιέργειας σε γκετοποιημένες συνθήκες είναι κάποιοι από τους λόγους.
Το αντίδοτο στην αύξηση των πιθανοτήτων παραβατικότητας φέρνει η ισορροπία στη σύνθεση αντρών-γυναικών, η μόρφωση, η εκμάθηση της γλώσσας υποδοχής και άλλες ενέργειες που ωθούν σταδιακά σε αφομοίωση των «ξένων» στη νέα τους πατρίδα.
Η ισορροπία αυτή επέρχεται σταδιακά μετά την Μικρασιατική Καταστροφή όταν άρχισαν περισσότερες Ελληνίδες να περνούν τον Ατλαντικό. Χαρακτηριστική είναι η μείωση της εγκληματικότητας των παιδιών των μεταναστών. Ακόμη πιο μικρή (πάντα σε σχέση με εκείνη των ντόπιων) εκείνη των παιδιών των παιδιών των πρωτο-μετανταστών. Η αφομοίωση εξομαλύνει σχέσεις και συμπεριφορές. Σε σημείο μάλιστα που πολλοί από τους τωρινούς ομογενείς Έλληνες των ΗΠΑ να δυσανασχετούν με την αύξηση της μετανάστευσης στη χώρα του Θείου Σαμ…
Η διάκριση μεταξύ Βορρά-Νότου για τους κατοίκους της Ευρώπης δεν συναντιόταν μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και σε άλλες Αγγλοσαξονικές χώρες. Η Αυστραλία, λόγου χάρη, έστειλε απεσταλμένο στην Ευρώπη για να ανακοινώσει τη μείωση των μεταναστών που θα δέχεται από Ελλάδα (και άλλες χώρες του Νότου) και την προτίμηση προς χώρες όπως η Γερμανία (και άλλες χώρε του Βορρά). Στις εφημερίδες της Εθνικής Βιβλιοθήκης θα βρείτε τα σχετικά δημοσιεύματα. Τα έχασα και δεν τα ξαναψάχνω.
Η αντίληψη του κόσμου για τον «Έλληνα» άλλαξε όταν ειπώθηκε το ΟΧΙ από τον Ελληνικό Λαό ο οποίος χίμηξε στον άνισο αγώνα κατά της Ιταλικής και μετά της Γερμανικής πολεμικής μηχανής. Στον αγώνα της αξιοπρέπειας (και όχι του ρεαλισμού). Τότε και μόνον τότε το να αποκαλείσαι Έλληνας αποτέλεσε στοιχείο αυτοσεβασμού (εδώ 7η παράγραφος πριν το τέλος).
Απαραίτητη φαίνεται, επίσης, να είναι η ύπαρξη μεταναστευτικής πολιτικής (τί είπα τώρα;). Πολιτική που θα κινείται μακριά από τη "χρήση" των μεταναστών για λόγους εντυπωσιασμού και ψηφοθηρίας από πατριδοκάπηλους και Κάλαχαν. "Χρήση" που επιδεινώνει τη ροπή προς το έγκλημα μιας και ο μηδενισμός οδηγεί σε συμπλέγματα που κάποια φορά μπορεί να εκδηλωθούν παραβατικά. Αλλά μια Πολιτική σύμφωνη με τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και αποφασιστική (με την καλή την έννοια).
Απαραίτητη φαίνεται, επίσης, να είναι η ύπαρξη μεταναστευτικής πολιτικής (τί είπα τώρα;). Πολιτική που θα κινείται μακριά από τη "χρήση" των μεταναστών για λόγους εντυπωσιασμού και ψηφοθηρίας από πατριδοκάπηλους και Κάλαχαν. "Χρήση" που επιδεινώνει τη ροπή προς το έγκλημα μιας και ο μηδενισμός οδηγεί σε συμπλέγματα που κάποια φορά μπορεί να εκδηλωθούν παραβατικά. Αλλά μια Πολιτική σύμφωνη με τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και αποφασιστική (με την καλή την έννοια).
Το συμπέρασμα, λοιπόν, από αυτό το κείμενο είναι ότι το «άθλημα» της καλλιέργειας και της αξιοπρέπειας είναι αυτό που δίνει αυθυπαρξία στη γη τούτη και καμιά εθνοτική ταμπέλα. Δεν είσαι «ψηλός» επειδή είσαι Έλληνας ή Λιθουανός, αλλά επειδή στέκεσαι στη γη ως προσωπικότητα. Δύσκολο αλλά αληθές.
Κλείνοντας το κείμενο μια απόκοσμη θέληση με κάνει να σας σφυρίξω λίγο ετούτο:
(…δεν είναι εδώ Βαλκάνια σου το ‘πα. Εδώ είναι παίξε, γέλασε & σώπα…)
Οτιδήποτε κι αν σκέφτεται καθένας ξεχωριστά για την απληστία, σε ένα πράγμα συμφωνούμε όλοι: υπάρχει. Αν η απληστία κυριαρχεί κατά πολύ ή λιγότερο στον κόσμο μας είναι θέμα άποψης του καθενός, όχι κατανόησης. Όμως, πώς προσδιορίζεται η απληστία; Είναι ο αλγόριθμος ο οποίος, ενσωματωμένος στο DNA μας, καθορίζει τις αντιδράσεις μας σε ένα συνεχόμενα μεταβαλλόμενο περιβάλλον, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει εχθρικό;
Είναι μια φυσιολογική αντίδραση στο πολιτιστικό μας σύστημα που επιβραβεύει τις καλές προσπάθειες; Είναι η ενσωμάτωση της σκοτεινής πλευράς της ύπαρξής μας που έχει τις ρίζες της στο φόβο; Τι γνωρίζουμε στην πραγματικότητα για τη φύση της απληστίας; Ο Ολλανδός καλλιτέχνης Dido Velema δημιούργησε ένα συμβολικό, εικονικό project με τίτλο «The Cure of Greed» («Η θεραπεία της απληστίας») με σκοπό να μας κάνει να σκεφτούμε ποια είναι εν τέλει η πραγματική αξία του χρήματος, το οποίο αποτελεί συνήθως τη βασική αιτία της απληστίας.
Συγκέντρωσε το απόσταγμα μελάνης από 10.000 δολάρια μέσα σε διάστημα τεσσάρων μηνών και στη συνέχεια το τοποθέτησε μέσα σε μια πολυτελή θήκη από μαόνι, μαζί με μια επίχρυση, 24 καρατίων, σύριγγα. «Πρέπει να σκάψουμε βαθιά μέσα μας και να ερευνήσουμε πόσο η απληστία διαμορφώνει ...τις προσωπικές και τις κοινωνικές μας αρχές και πώς επιδρά στο μέλλον του πολιτισμού μας αλλά και στο δικό μας», αναφέρει ο καλλιτέχνης και συμπληρώνει:
«Είμαστε άνθρωποι και αυτή η ανθρώπινη συμπεριφορά, η οποία υπηρέτησε το είδος μας μέσα στον ρου της ιστορίας, εξακολουθεί να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής μας αλλά και να διαμορφώνει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ποιοι είμαστε. Η θεραπεία της απληστείας είναι προσωπική υπόθεση…».
Όσο παράξενο κι αν φαντάζει το project του Velema, είναι διδακτικό και συμβολικό συνάμα και πρέπει να μας κάνει να αναλογιστούμε «ποιοι είμαστε και τι πραγματικά ζητάμε από τη ζωή αλλά και τι αξία έχει στ’ αλήθεια αυτό που οι περισσότεροι κυνηγάμε με τόση… απληστία: το χρήμα», όπως επισημαίνει και ο ίδιος.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο Velema ασχολείται με την εννοιολογική τέχνη με σκοπό να αφυπνίσει συζητήσεις που όλοι έχουμε εγκαταλείψει. Τα projects του έχουν κατά το παρελθόν σχολιαστεί ποικιλοτρόπως, εξαιτίας της «πρόκλησης» που εμπεριέχουν αλλά και του ιδιαίτερου τρόπου που συνήθως χρησιμοποιεί προκειμένου να μεταφέρει τα μηνύματά του. Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε.
Όπως είπε και με μία εξαιρετική διατύπωση ο Βέλγος οικονομολόγος Bernard Lietaur, ιδρυτικό μέλος του Ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος και αποσαφήνισε το θέμα συνοπτικά:
«Η απληστία και ο ανταγωνισμός δεν είναι αποτέλεσμα της αμετάβλητης ανθρώπινης φύσης…
Η απληστία και ο φόβος της έλλειψης, είναι στην πραγματικότητα χαρακτηριστικά τα οποία ακατάπαυστα δημιουργούνται και διευρύνονται, ως άμεσο αποτέλεσμα της χρήσης των χρημάτων…
Μπορούμε να παράγουμε όση τροφή χρειάζεται για να τραφούν όλοι και να δώσουμε εργασία σ’ όλους τους ανθρώπους, αλλά προφανέστατα δεν υπάρχουν χρήματα για να τα πληρώσουμε όλα αυτά.
Ο σκοπός των κεντρικών τραπεζών είναι να δημιουργούν και να διατηρούν αυτή την έλλειψη, άμεση συνέπεια της οποίας είναι η αντιπαλότητα με σκοπό την επιβίωση…»
Αλλά άμα είσαι εθισμένος, δύκολα ξεκολλάς... Σαν την πρέζα ένα πράγμα ρε παιδί μου...
Είναι μια φυσιολογική αντίδραση στο πολιτιστικό μας σύστημα που επιβραβεύει τις καλές προσπάθειες; Είναι η ενσωμάτωση της σκοτεινής πλευράς της ύπαρξής μας που έχει τις ρίζες της στο φόβο; Τι γνωρίζουμε στην πραγματικότητα για τη φύση της απληστίας; Ο Ολλανδός καλλιτέχνης Dido Velema δημιούργησε ένα συμβολικό, εικονικό project με τίτλο «The Cure of Greed» («Η θεραπεία της απληστίας») με σκοπό να μας κάνει να σκεφτούμε ποια είναι εν τέλει η πραγματική αξία του χρήματος, το οποίο αποτελεί συνήθως τη βασική αιτία της απληστίας.
Συγκέντρωσε το απόσταγμα μελάνης από 10.000 δολάρια μέσα σε διάστημα τεσσάρων μηνών και στη συνέχεια το τοποθέτησε μέσα σε μια πολυτελή θήκη από μαόνι, μαζί με μια επίχρυση, 24 καρατίων, σύριγγα. «Πρέπει να σκάψουμε βαθιά μέσα μας και να ερευνήσουμε πόσο η απληστία διαμορφώνει ...τις προσωπικές και τις κοινωνικές μας αρχές και πώς επιδρά στο μέλλον του πολιτισμού μας αλλά και στο δικό μας», αναφέρει ο καλλιτέχνης και συμπληρώνει:
«Είμαστε άνθρωποι και αυτή η ανθρώπινη συμπεριφορά, η οποία υπηρέτησε το είδος μας μέσα στον ρου της ιστορίας, εξακολουθεί να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής μας αλλά και να διαμορφώνει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ποιοι είμαστε. Η θεραπεία της απληστείας είναι προσωπική υπόθεση…».
Όσο παράξενο κι αν φαντάζει το project του Velema, είναι διδακτικό και συμβολικό συνάμα και πρέπει να μας κάνει να αναλογιστούμε «ποιοι είμαστε και τι πραγματικά ζητάμε από τη ζωή αλλά και τι αξία έχει στ’ αλήθεια αυτό που οι περισσότεροι κυνηγάμε με τόση… απληστία: το χρήμα», όπως επισημαίνει και ο ίδιος.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο Velema ασχολείται με την εννοιολογική τέχνη με σκοπό να αφυπνίσει συζητήσεις που όλοι έχουμε εγκαταλείψει. Τα projects του έχουν κατά το παρελθόν σχολιαστεί ποικιλοτρόπως, εξαιτίας της «πρόκλησης» που εμπεριέχουν αλλά και του ιδιαίτερου τρόπου που συνήθως χρησιμοποιεί προκειμένου να μεταφέρει τα μηνύματά του. Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε.
Όπως είπε και με μία εξαιρετική διατύπωση ο Βέλγος οικονομολόγος Bernard Lietaur, ιδρυτικό μέλος του Ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος και αποσαφήνισε το θέμα συνοπτικά:
«Η απληστία και ο ανταγωνισμός δεν είναι αποτέλεσμα της αμετάβλητης ανθρώπινης φύσης…
Η απληστία και ο φόβος της έλλειψης, είναι στην πραγματικότητα χαρακτηριστικά τα οποία ακατάπαυστα δημιουργούνται και διευρύνονται, ως άμεσο αποτέλεσμα της χρήσης των χρημάτων…
Μπορούμε να παράγουμε όση τροφή χρειάζεται για να τραφούν όλοι και να δώσουμε εργασία σ’ όλους τους ανθρώπους, αλλά προφανέστατα δεν υπάρχουν χρήματα για να τα πληρώσουμε όλα αυτά.
Ο σκοπός των κεντρικών τραπεζών είναι να δημιουργούν και να διατηρούν αυτή την έλλειψη, άμεση συνέπεια της οποίας είναι η αντιπαλότητα με σκοπό την επιβίωση…»
Αλλά άμα είσαι εθισμένος, δύκολα ξεκολλάς... Σαν την πρέζα ένα πράγμα ρε παιδί μου...
